«Για να περάσουμε σε ένα πιο ουσιαστικό στάδιο, η εκστρατεία του ακραίου φόβου είχε άμεση επίπτωση στην εικόνα των αρχηγών των δύο μεγαλύτερων κομμάτων, άρα και στο εκλογικό αποτέλεσμα.
Η συγκεκριμένη τηλεοπτική εικόνα του Αντώνη Σαμαρά επιβεβαίωνε ότι εκείνος δεν ήταν απλώς ο αρχηγός του κόμματος που εμπνεύστηκε αυτή την ολέθρια στρατηγική, αλλά ήταν και ο άμεσος εκφραστής της καθώς την προσωποποίησε. Ο αρχηγός της Ν.Δ. λοιπόν εμφανιζόταν οξύς, σκυθρωπός, με 'αμυντική' γλώσσα σώματος και μεγάλη νευρικότητα. Πρόδιδε ανασφάλεια και αγωνία για το αποτέλεσμα. Φάνταζε ως ο πιθανός ηττημένος. Το χειρότερο όμως για τον Σαμαρά ήταν πως έτσι έδωσε την ευκαιρία στον βασικό ανταγωνιστή του να επενδύσει σε μια εικόνα που βρισκόταν στον αντίποδα της δικής του. Ο Αλέξης Τσίπρας εμφανιζόταν μετριοπαθής, ψύχραιμος, χωρίς ακρότητες, συχνά χαμογελαστός και 'λαμπερός'.
Είναι βέβαιο πως, εάν διεξάγονταν focus groups σε ρευστούς ψηφοφόρους και τους ζητείτο να 'βάλουν χρώματα' στον Σαμαρά και τον Τσίπρα, οι χρωματισμοί του πρώτου θα ήταν πολύ σκοτεινοί και του δεύτερου σαφώς πιο φωτεινοί. Επιπρόσθετα, η γενικότερη αίσθηση που έδινε ο Τσίπρας ήταν ότι ένιωθε ασφαλής για την έκβαση της εκλογικής αναμέτρησης, χωρίς όμως να εκπέμπει αλαζονεία».
