«Η στρατηγική του φόβου δεν ήταν μόνο ιδιαίτερα ακραία, αλλά ταυτόχρονα άνοιγε πλήθος μετώπων.
Στοιχεία του πολιτικού λόγου που θα επιστρατεύονταν δεν ήταν απλώς πέρα από κάθε μέτρο, αλλά ήταν και παντελώς αναχρονιστικά. Γύριζαν την πολιτική πολλά χρόνια, ακόμη και δεκαετίες, πίσω. Τραγικό λάθος ήταν ότι φορέας αυτού του πολιτικού λόγου έγινε ο ίδιος ο Σαμαράς. Για μια ακόμη φορά οι συνεργάτες του πίστευαν πως ο ίδιος ήταν το ατού του κόμματος και πως η σύγκρουση θα έπρεπε να προσωποποιηθεί. Κόλακες επιστράτευσαν τον δείκτη 'καταλληλότερος πρωθυπουργός' των δημοσκοπήσεων, που ήταν υποτίθεται το μέγα όπλο του. Επρόκειτο περί μίας ακόμη αυταπάτης.
Ο δείκτης αυτός έπαιξε περιορισμένο ρόλο στις εκλογικές αναμετρήσεις του παρελθόντος και ελάχιστο ρόλο στις αναμετρήσεις του παρόντος. Λ.χ., ενώ από το 2000 ο Σημίτης υπερείχε συντριπτικά ως προς τον δείκτη αυτόν, έφτασε μια ανάσα από το να χάσει τις εκλογές. Ο Σαμαράς, ούτως ή άλλως, δεν προσλαμβάνετο ως 'ηγέτης' κάποιου διαμετρήματος, ούτε όταν ανέλαβε την ηγεσία της Ν.Δ., ούτε όταν έγινε πρωθυπουργός. Δεν υπήρξε ποτέ δυνατό χαρτί του κόμματός του -αν και για ένα διάστημα δεν ήταν ούτε αδύνατο χαρτί.
Την περίοδο 2012-2015 ο δείκτης αυτός έδειχνε απλώς μια αναγνώριση της μεγαλύτερης πείρας του έναντι του Τσίπρα. Ταυτόχρονα, στο σχετικό ερώτημα το ένα τέταρτο των ψηφοφόρων απαντούσε 'κανένας'. Ο Σαμαράς δεν είχε πείσει. Και ο Τσίπρας δεν ενέπνεε εμπιστοσύνη. Μάλιστα από τις ευρωεκλογές και μετά, αν το ερώτημα διατυπωνόταν με τη μορφή 'ποιον προτιμάτε για πρωθυπουργό', θα κυριαρχούσε σαφώς ο Τσίπρας. Γιατί οι δημοσκόποι δεν έθεσαν το ερώτημα αυτό; Μερικοί δεν διέθεταν τη σχετική φαντασία. Άλλοι το απέφυγαν από σκοπιμότητα».
