«Όσα προηγήθηκαν, περιγράφουν μια εκστρατεία που διεξαγόταν από τους δύο μονομάχους σε δύο μέτωπα:
Ο ένας, καθησύχαζε. Ο άλλος, φόβιζε. Όποιος ήταν πιο πειστικός στο κεντρικό του μήνυμα, θα επικρατούσε. Όμως εδώ υπεισερχόταν και ένα άλλο ζήτημα. Η κάθε στρατηγική, με βάση την αναπόφευκτη 'φύση' του μηνύματός της, που ήταν εκ διαμέτρου αντίθετη, προσδιόριζε ταυτόχρονα το πολιτικό προφίλ των δύο φορέων της. Εκείνος που καθησύχαζε, de facto φάνταζε ως μετριοπαθής. Εκείνος που φόβιζε και ήταν ο σκληρά επιτιθέμενος, φάνταζε ως ο ακραίος. (...)
Ο Σαμαράς και η ομάδα του θεώρησαν πως η στρατηγική του 2012 μπορούσε να επαναληφθεί. Η καλλιέργεια του φόβου είχε τότε βοηθήσει τη Ν.Δ. Τώρα απλώς χρειαζόταν ακόμη μεγαλύτερη δόση από το ίδιο φάρμακο! Αυξάνοντας όμως ακόμη περισσότερο τη δόση του φόβου, τον αχρήστευαν σαν όπλο. (...)
Το 2015 τα δεδομένα αυτά είχαν, σε μεγάλο βαθμό, ανατραπεί. Η μεγάλη διαφορά ήταν πως ο Τσίπρας του 2015 δεν ήταν ο Τσίπρας του 2012. Ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ είχε αρκετά έγκαιρα ενταχθεί, κυρίως στον δρόμο προς τις ευρωεκλογές, σε μια ευρωπαϊκή διαδρομή. Η εικόνα του στο debate για την εκλογή Προέδρου της Κομισιόν ως εκπροσώπου της Ευρωπαϊκής Αριστεράς ήταν το καλύτερο δώρο που μπορούσε να κάνει στον εαυτό του. (...) Άρα το 2015 ο Τσίπρας ήταν ένας πολύ πιο δύσκολος στόχος για τον Σαμαρά στη φοβική εκστρατεία του τελευταίου. (...)
Οι επιλογές που ανοίγονταν για τον Σαμαρά ήταν δύο. Η πρώτη θα μπορούσε να στόχευε σε ένα μαξιμαλισμό στην πρόκληση φόβου. Αποτελούσε το 'όλα για όλα' στην κατεύθυνση αυτήν. Η δεύτερη επιλογή δεν θα ήταν μονοδιάστατα φοβική και όφειλε να αποφύγει τους ακραίους τόνους. (...) Θα απευθυνόταν σε κάθε σκεπτόμενο ψηφοφόρο και ειδικά σε εκείνους του μεσαίου χώρου. Αντίθετα, η πρώτη θα είχε στοιχεία μιας πρωτόγονης επίθεσης. Θα ήταν μια τυφλή ζαριά άκριτων και απελπισμένων. (...)
Αποφεύγοντας τον μαξιμαλισμό του φόβου, ο ίδιος ο Σαμαράς θα προστάτευε τη δική του εικόνα. Αντίθετα, όσο πιο ακραία και φοβική ήταν η εκστρατεία του, τόσο θα απεμπολούσε τα στοιχεία εκείνα που θα του προσέδιδαν στοιχειώδη σοβαρότητα, στιβαρότητα και υπευθυνότητα. (...)
Όμως ο Σαμαράς και η ομάδα του ήταν σχεδόν αδύνατο να απεγκλωβιστούν από νοοτροπίες, αντιλήψεις και ιδέες που τις κουβαλούσαν εδώ και χρόνια. Επιπρόσθετα, όπως έχουμε τονίσει, αποτελούσαν ένα 'κλειστό σύστημα' που, ειδικά όταν πιεζόταν, έτεινε να παγιδεύεται στον χειρότερο εαυτό του. (...)
Στις περιπτώσεις που κυριαρχούν οι συγκεκριμένες νοοτροπίες και αντιλήψεις, ο εκπέμπων τον φόβο είναι σαν τον ναρκομανή: στην πορεία πολλαπλασιάζει τη δόση του. Ο ίδιος 'φτιάχνεται' όλο και περισσότερο. Δεν μπορεί να συγκρατηθεί πλέον. Δεν αντιλαμβάνεται τι συμβαίνει γύρω του. Δεν κατανοεί ότι η αυξανόμενη δόση του φόβου διώχνει τους ψηφοφόρους».
