Εάν ξαφνικά και μεταφυσικά αποφασίζαμε όλοι στην Ελλάδα να πληρώνουμε τους φόρους που μας αναλογούν με δίκαιο τρόπο, με βάση το εισόδημα και την περιουσία μας, και εάν όσοι έχουν λεφτά εκτός ελληνικού τραπεζικού συστήματος, σε τράπεζες του εξωτερικού, δηλαδή, ή πίσω από το φίλτρο του απορροφητήρα στο σπίτι τους, αποφάσιζαν να τα βάλουν στις ελληνικές τράπεζες, τότε η χώρα αυτοστιγμεί θα ήταν εκτός Μνημονίου, εντός αγορών και θα μπορούσε να αποπληρώνει ακόμη και αυτό το γελοιωδώς μεγάλο χρέος.
Αντιθέτως, αν με τον ίδιο μεταφυσικό τρόπο αύριο το πρωί σταματάγαμε όλοι να πληρώνουμε φόρους και μαζεύαμε όλοι τις καταθέσεις μας από τις τράπεζες, το ελληνικό κράτος θα κατέρρεε αυτομάτως.
Αυτά, φυσικά, ιδίως το καλό σενάριο, δεν γίνονται στην πραγματική ζωή, γιατί, αν γίνονταν, θα είχαμε αγάπη, ειρήνη, σοσιαλισμό και θα κάναμε ζωάρα. Έχει, όμως, σημασία να το λέμε γιατί, πέραν του ότι απαντάει στην αυτοθυματοποίηση στην οποία επιδιδόμαστε παγίως, μια τέτοια συνειδητοποίηση θα ήταν σε κάποιο βαθμό προωθητική. Θα οδηγούσε, δηλαδή: πρώτον, στη δημιουργία συλλογικής φορολογικής συνείδησης και, δεύτερον: στη στήριξη του εγχώριου τραπεζικού συστήματος. Είναι θέματα τόσο σημαντικά, που η σημερινή τους πραγματικότητα ορίζει σχεδόν πλήρως τα διαπραγματευτικά όρια της κυβέρνησης ανεξαρτήτως των προθέσεών της. Σήμερα, κακά τα ψέματα, τα φορολογικά έσοδα έχουν κατακρημνιστεί και οι τράπεζες δεν έχουν τα αναγκαία χρήματα.
Στον τομέα των εσόδων και της φοροδιαφυγής, είναι αλήθεια πως η κυβέρνηση προχωράει, αφενός με το νομοσχέδιο για τις 100 δόσεις, αφετέρου με το υφυπουργείο Νικολούδη για τη διαφθορά και τη φοροδιαφυγή. Η μάχη κατά της φοροδιαφυγής, όμως, δεν είναι λογικό να περιμένουμε να αποδώσει χρήματα σε πολιτικά ωφέλιμο χρόνο, δηλαδή μέσα σε ένα - ενάμιση μήνα.
Στο θέμα των τραπεζών, όμως, υπάρχουν βήματα που μπορούν να γίνουν άμεσα και με υψηλό συμβολισμό. Η αποκάλυψη ότι ο Γκίκας Χαρδούβελης, την εποχή που ήταν ο βασικός οικονομικός σύμβουλος του τότε πρωθυπουργού Λ. Παπαδήμου, και ο οποίος έχει κάνει καριέρα ως yesman της τρόικας, "φυγάδευε" χρήματα μυστικά στο εξωτερικό, το 2012, την πιο κρίσιμη στιγμή για το τραπεζικό σύστημα, και η εικόνα ότι και άλλοι Έλληνες τραπεζίτες έχουν τα χρήματά τους εκτός Ελλάδας, δεν εμπνέει τους πολίτες.
Χωρίς να υπάρχει μέτρο σύγκρισης, η επισήμανση από καλοθελητές ότι βουλευτές και υπουργοί και της σημερινής κυβέρνησης επίσης έχουν τραπεζικές καταθέσεις στο εξωτερικό φέρνει την κυβέρνηση σε δύσκολη θέση και την αναγκάζει να αμύνεται, ενώ στην πραγματικότητα έχει αναλάβει το δύσκολο έργο να ανατρέψει αυτήν την κατάσταση. Μαζί με τα ξερά, καίγονται και τα χλωρά, δηλαδή. Με αυτήν την έννοια, η χθεσινή τοποθέτηση του υπουργού Επικρατείας Αλέκου Φλαμπουράρη πως πρέπει όλοι οι Έλληνες και οι πολιτικοί να έχουν τα χρήματά τους στις ελληνικές τράπεζες, διότι η χώρα δίνει αγώνα επιβίωσης, αποκτά ιδιαίτερη σημασία.
Γιώργος Κυρίτσης
