Της Γκέρτρουντ Χέλερ
[Η καθηγήτρια γερμανικής φιλολογίας και λογοτεχνίας στο πανεπιστήμιο του Πάντερμπορν επέκρινε το στιλ της καγκελαρίου με ένα άρθρο της στην Frankfurter Allgemeine Zeitung το 2012 , όπως επίσης και με το βιβλίο της "Η Νονά" (πρβλ. "Ο νονός"), στα οποία κατηγορούσε την Αγκελα Μέρκελ για λανθάνουσα υπονόμευση των πολιτικών αξιών στη Γερμανία, αποδίδοντάς την στην ανατολικογερμανική προέλευσή της. Οι επιθέσεις της κατά της Μέρκελ χαρακτηρίστηκαν απο μερίδα του γερμανικού τύπου ως ανάρμοστες.]
Η Ε.Ε παίζει το ρόλο του Πούτιν απέναντι στην Ελλάδα: Μετράει μόνο το δίκαιο του ισχυρού. Σε όλη την Ευρώπη η χώρα αυτή μετατρέπεται σε εχθρό. Αυτό θα έχει μοιραίες συνέπειες για την Ευρώπη και τη δημοκρατία.
Η αρχή του ενός και μοναδικού κόμματος ξεδιπλώνει τα πλεονεκτήματά της: η αμφιλεγόμενη απόφαση του γερμανικού κοινοβουλίου ψηφίστηκε με την μεγαλύτερη πλειοψηφία που υπήρξε ποτέ. Το κίνητρο: ο εχθρός στα δεσμά. Ο εχθρός είναι η Ελλάδα. Η μοναξιά των απείθαρχων αυτού του κύματος της "αλληλεγγύης" όλων των κομμάτων κινδυνεύει να γίνει θανατηφόρα. Τέτοιες απειλητικές πλειοψηφίες βρίσκουμε βέβαια σε αυταρχικά συστήματα. Στη Γερμανία απολαμβάνουμε ανυποψίαστα το γεγονός ότι η δημοκρατική διαφωνία κοιμάται γλυκά.
Η τεράστια αυτή πλειοψηφία στη βουλή είναι ένα είδος σάλτο μορτάλε της πολτικής του συμβολισμού: Τέσσερις μήνες για την Ελλάδα. Τέσσερεις μήνες για να υποβιβαστεί ο ταραξίας της πολιτικής των ψευδαισθήσεων της Ε.Ε. σε κλόουν της παρέας. Εν ονόματι της "αλληλεγγύης" ορίζεται επιτέλους, όπως νομίζουν πολλοί στρατηγοί της Ε.Ε., ο εχθρός, ο οποίος κάνει την ενότητα καθήκον. Δύσκολο εγχείρημα, αλλά τη διγλωσσία την κατέχουν οι κορυφαίοι στρατηγοί της Ε.Ε. ήδη από καιρό. Οποιος συμμετέχει χωρίς να αποφασίζει ουσιαστικά επιβραβεύεται.
Κάθε τραπέζι σε μπυραρία προσφέρει το πεδίο της μάχης, το οποίο προοριζόταν παλιότερα για τους ισχυρούς. Αισθανόμενοι ασφαλείς ως αυτάρεσκες πλειοψηφίες κομπάζουμε online για την παγκόσμια πολιτική κατάσταση. Επιτέλους υπάρχουν πραγματικοί εχθροί εκεί έξω, οι οποίοι μας κοιτάζουν στην πραγματικότητα φιλήσυχα.
Είναι ακριβώς αυτό που ταιριάζει στο εσωτερικό της Ε.Ε., δηλαδή το κυνήγημα αυτού που μας παίρνει το βούτυρο από το ψωμί: η Ελλάδα.
Το πόσοι άνθρωποι όπως εσύ κι εγώ ζουν εκεί χωρίς ψωμί και βούτυρο, χωρίς εργασία και εκπαίδευση, πόσοι νέοι είναι παροπλισμένοι, αυτά δεν ενδιαφέρουν τους πολίτες εκεί ψηλά στο λόφο του πεδίου μάχης, όπως ακριβώς και τους στρατηγούς της Ε.Ε. Το στρατόπεδο κρατουμένων Ελλάδα δεν διαλύεται. Είναι ένα προτεκτοράτο και οι πολίτες είναι υπό την προστασίαν της Ε.Ε. Η δημοκρατία κάνει γενικό διάλειμμα.
Το να είσαι νέος στην Ελλλάδα, το να αποτυγχάνεις ως επιχειρηματίας, ή να μην έχεις άμεση ιατρική περίθαλψη ως επείγον περιστατικό, είναι στα μάτια των στρατηγών της Ε.Ε. παράπλευρες απώλειες, όπως αυτές που προκαλεί ένας πόλεμος. Ενώ όμως στην ανατολική Ευρώπη πεθαίνουν πραγματικά, στην Ελλάδα ....μόνο υπαρξιακά.
Και όποιος κρατάει του πολίτες εντός του φράχτη της πλειοψηφίας, ως ακόλουθος μιας πανίσχυρης ευρωπαϊκής ψευδαίσθησης, αυτός καταφέρνει το πιο απίθανο: την κατάργηση της φυσικής συμπάθειας με τους πολίτες, οι οποίοι είναι θύματα της αποτυχίας δύο συστημάτων, της ελληνικής και της ευρωπαϊκής πολιτικής και το θέμα δεν τίθεται καν για συζήτηση επειδή η "αλληλεγγύη" με τον υπουργό οικονομικών είναι η ανάγκη της στιγμής.
Είναι αρκούντως εκπληκτικό: Στη χώρα των περιστεριών της ειρήνης η κοινωνική βία εν ονόματι της Ε.Ε. βρίσκει απήχηση, όσο τα θύματα περιγράφονται ως εχθροί της ευημερίας στη Γερμανία. Οι ολύμπιοι θεοί των Βρυξελλών γνωρίζουν πως η ρητορεία με σχήματα του τύπου φίλος-εχθρός ακυρώνει το δημοκρατικό μέλλον της Ε.Ε. Δεν διαθέτουν όμως τα μέσα για να κάνουν κάτι γι αυτήν με τόσο πολύ αντίθετο άνεμο. Η Ε.Ε. έχοντας αυταρχικές δομές θα είναι και επίκαιρη, αφού τριγύρω δημιουργούνται αυταρχικές αυτοκρατορίες.
Μια προσεκτική ματιά το αποδεικνύει: Η Ε.Ε είναι ένα επαναστατικό project. Οι στρατηγοί της Ε.Ε. ατενίζοντας το σύστημα από το λόφο του πεδίου της μάχης, θεωρούν φυσικά ότι είναι σημαντικότερο από τους ίδιους τους ανθρώπους. Η μοίρα τους είναι πραγματικά παράπλευρη απώλεια. Το σύστημα καταβροχθίζει τους ανθρώπους. Η "ομπρέλα προστασίας" είναι καμουφλάζ.
Η επανάσταση συμπεριλαμβάνει επίσης το σύστημα αξιών. Ολόκληρες αλυσίδες αξιών πεθαίνουν, διότι οι απόστολοι των αξιών στο ευρωπαϊκή διοίκηση εφαρμόζουν αυτό ακριβώς για το οποίο κατηγορούν τον αντίπαλο Πούτιν: ποντάρουν στο δίκαιο του ισχυροτέρου.
Η ανώτερη ιδιότητα του homo sapiens είναι η συναίσθηση της μοίρας. Αυτή είναι στόχος της επίθεσης των προστατών κυρίων.
Γι αυτό η ιστορία αυτή είναι κομμάτι αυτού που συμβαίνει στην ανατολική Ευρώπη. Είναι η ώρα των κατακτητών. Ο Πούτιν διακρίνει ότι οι κυβερνήτες της Ε.Ε. θα ενεργήσουν όπως αυτός, μόνο λίγο πιο έξυπνα καμουφλαρισμένη. Γι αυτό δεν πρόκειται να τον ενοχλήσουν κατά την ολοκλήρωση της αυτοκρατορίας του. Μαζί ξεφυλλίζουμε το βιβλίο της ιστορίας, ανθρώπινα θύματα στο βωμό της Ευρώπης.
