Ρεπορτάζ: Νίκος Λιονάκης
Με διάσπαση που θα αποτελέσει ένα εξαιρετικά δυσοίωνο εφαλτήριο στο προεκλογικό «κατοστάρι» αναμένεται να βρει το ΠΑΣΟΚ το 2015.
Ο Ευ. Βενιζέλος προσπαθεί με νύχια και με δόντια να αποτρέψει την ειλημμένη απόφαση του Γ. Παπανδρέου να ανακοινώσει νέο κόμμα αμέσως μετά την αποτυχία εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας. Η Χαρ. Τρικούπη βρίσκεται στα πρόθυρα νευρικής πολιτικής κρίσης, φοβούμενη από αυτή την εξέλιξη περαιτέρω σημαντική εκλογική αποδυνάμωση του ΠΑΣΟΚ, σε συνδυασμό με την ισχυρή πόλωση μεταξύ Ν.Δ. - ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και του... κεντροαριστερού "αντιπάλου" που λέγεται Ποτάμι. Προσπαθώντας να τον πιέσει να ματαιώσει την απόφασή του, κατά τη συνάντηση που είχαν πρόσφατα, ο Ευ. Βενιζέλος πρότεινε στον Γ. Παπανδρέου να μετάσχει στο ψηφοδέλτιο Επικράτειας ή όπου επιθυμεί. Αποδέχτηκε μάλιστα την πρόταση για «διενέργεια Συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ», ωστόσο μετεκλογικά, ενώ απέρριψε ουσιαστικά το ζήτημα αλλαγής ηγεσίας.
Από την πλευρά του, επιμένοντας ότι δεν έλαβε ουσιαστικές απαντήσεις στις προτάσεις του, ο Γ. Παπανδρέου φέρεται αποφασισμένος να επιχειρήσει επιστροφή στην κεντρική πολιτική σκηνή. Άλλωστε έχει προχωρήσει σημαντικά η διαδικασία βολιδοσκοπήσεων για τη στελέχωση των ψηφοδελτίων, όπου θα μπορούσαν να μετάσχουν μέχρι και 7 βουλευτές του ΠΑΣΟΚ (Φ. Σαχινίδης, Θ. Μωραΐτης, Ν. Σηφουνάκης, Συμ. Κεδίκογλου, Κ. Τριαντάφυλλος, Ά. Γκερέκου, Μιχ. Χρυσοχοΐδης).
Η Χαρ. Τρικούπη ευελπιστεί ότι το κόμμα Παπανδρέου θα κριθεί αρνητικά από τη βάση, και θα μείνει εκτός Βουλής. Η πλευρά Παπανδρέου εκτιμά ότι μπορεί να διασφαλίσει την είσοδο στη Βουλή αποδυναμώνοντας το ΠΑΣΟΚ, το Ποτάμι και ευελπιστώντας ότι θα «κόψει» από τον ΣΥΡΙΖΑ. Η προεκλογική μεταξύ τους σύγκρουση ενδέχεται να επιφέρει αλληλοεξουδετέρωσή τους, δεδομένου και ότι οι Ευ. Βενιζέλος και Γ. Παπανδρέου αποτελούν δημοσκοπικά δύο από τα πλέον αντιδημοφιλή πολιτικά πρόσωπα, παρά τις προσπάθειές τους να αξιώσουν αυτόκλητα για τον εαυτό τους όρους «αυτοδικαίωσης». Και οι δύο άλλωστε έχουν εγκολπωθεί πλήρως τη λογική του μνημονιακού μονόδρομου.
Ο Γ. Παπανδρέου, χωρίς καμία αυτοκριτική, επιμένοντας στην ορθότητα των αποφάσεών του, μοιάζει να προσπαθεί βεβιασμένα να αυτοανακηρυχθεί «δικαιωμένος» για τις επιλογές του, επειδή η επόμενη κυβέρνηση με κορμό τη μέχρι τότε «αντιμνημονιακή» Ν.Δ. υιοθέτησε απόλυτα τις αποφάσεις της σκληρής δημοσιονομικής λιτότητας που η κυβέρνησή του είχε λάβει. Σε συνδυασμό δε με την κριτική του προς τη Δεξιά για ματαίωση «μεταρρυθμίσεων» που η κυβέρνησή του είχε δρομολογήσει, προσπαθεί να δικαιολογήσει την επανεμφάνισή του, μόλις δύο χρόνια μετά από την αποχή του από το κεντρικό πολιτικό σκηνικό και ενώ βρίσκονται στο απόγειό τους σε επίπεδο κοινωνίας τα αποτελέσματα της πολιτικής του Μνημονίου που εκείνος έφερε στη χώρα. Ο Ευ. Βενιζέλος χρησιμοποιεί το ίδιο επιχείρημα της «αναγνώρισης» της μνημονιακής πολιτικής από τη Ν.Δ., προκειμένου να «δικαιωθεί», παραβλέποντας, όπως και ο προκάτοχός του, ότι η πολιτική που ο πρώτος εισήγαγε και ο δεύτερος υπηρέτησε, απειλεί τη χώρα με νέες... προληπτικές «αλυσίδες», του ECCL και του ΔΝΤ.
