Του Κλέαρχου Τσαουσίδη
Στο περιθώριο των κεντρικών πολιτικών εξελίξεων -που όσο ακουμπούν σε συγκεκριμένες ημερομηνίες γεμίζουν την ατμόσφαιρα με οσμή σάπιων αποψυγμένων ψαριών, αντίστοιχη με αυτήν του 1965-, η διαδικασία των περιφερειακών συνδιασκέψεων του ΣΥΡΙΖΑ ξαναφέρνει στην επιφάνεια έναν φόβο του κόσμου της Αριστεράς για εισοδισμό εξωνημένων ή έστω συνεργατών των κυβερνήσεων που έφεραν την καταστροφή.
Το συμβάν στην περιφερειακή συνδιάσκεψη της Κρήτης στο Ηράκλειο, η κραυγή δηλαδή της συνομήλικής μου συνταξιούχου (αν τα στοιχεία που διαθέτω είναι σωστά) για τους κλέφτες που παραβρίσκονταν στον χώρο, έχει μια πολλαπλή ανάγνωση.
Πρώτα, όμως, θέλω να σημειώσω ότι η ειρωνεία ή η δυσμενής κριτική για την αντίδραση του Αλέξη Τσίπρα μάλλον μας οδηγεί σε λαϊκίστικες προσεγγίσεις. Το ρεπορτάζ λέει ότι ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ προσέγγισε με χαμόγελο την κυρία που διαμαρτυρήθηκε και ζήτησε τη βοήθειά της στην προσπάθεια που έρχεται για μια δίκαιη διακυβέρνηση από την Αριστερά. Μπορεί η φράση του Αλ. Τσίπρα να μην άρεσε, κάποιοι να ήθελαν κάτι άλλο, αλλά, αλήθεια, τι έπρεπε να γίνει; Να διακοπεί η διαδικασία της συνδιάσκεψης για να στηθεί ένα «καθαρτήριο» λαϊκό δικαστήριο;
Κι αν μεν η καταγγέλλουσα κυρία είναι μέλος του ΣΥΡΙΖΑ, τότε αυτά έπρεπε να τα απευθύνει στην οργάνωση μελών που ανήκει και -αν δεν εισακουστεί- στα παραπάνω όργανα. Αν όχι, αν προέρχεται από τη μεγάλη δεξαμενή ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ (και ζητώ συγγνώμη αν δεν είναι έτσι), θα μπορούσα να σκεφτώ με κακεντρέχεια ότι η αντίδρασή της μπορεί να οφειλόταν στην παρουσία στην ίδια αίθουσα της κ. Β. Σχοιναράκη, προβεβλημένου στελέχους του παπανδρεϊκού ΠΑΣΟΚ. Και στην περίπτωση αυτή -γνωρίζω ότι είναι δύσκολο για σεμνούς ανθρώπους-, αυτό που είπε η κυρία (ή συντρόφισσα) συνταξιούχος έπρεπε να συνοδεύεται από ονόματα.
Αν δηλαδή πενήντα από τα άτομα που συμμετείχαν στην εκδήλωση είχαν κάποτε οργανωτική σχέση ή ήταν απλώς ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ, αλλά δεν λέρωσαν τα χέρια τους, δεν μπαίνουν έτσι, αμέσως, κάτω από τον μεγεθυντικό φακό των υπολοίπων;
Πάλι το αριστερόμετρο
Πώς διάολο φτάσαμε από το 4% στο 35%, σύντροφοι, συντρόφισσες; Γιατί εγώ, ο προερχόμενος από το ΚΚΕ Εσωτερικού, ή ο σύντροφος που πούλαγε πενήντα «Ριζοσπάστες» κάθε Κυριακή, οι πιο παλιοί σύντροφοι από τους τροτσκιστές ή οι ήδη βουλευτές και ευρωβουλευτές μας που είχαν κορυφαίες θέσεις (κάποιοι) στο ΠΑΣΟΚ είμαστε στο απυρόβλητο, ενώ ο έστω κεντρώος ή και δεξιός ψηφοφόρος που κάνει ένα άλμα και μας αγκαλιάζει (ακόμη και με επιφύλαξη) πρέπει να περάσει από διαδικασία απόδειξης αριστεροσύνης;
Φυσικά αυτά δεν αφορούν την κ. Σχοιναράκη που, αν ήθελε να χειροκροτεί από την πρώτη σειρά τον Αλέξη Τσίπρα, όφειλε πρώτα να ξεκαθαρίσει τα του ρόλου της στο ΠΑΣΟΚ. Μόνη της. Το γεγονός μού θύμισε κάποιο κορυφαίο κάποτε στέλεχος του ΚΚΕ στη Θεσσαλονίκη που μετά τη σταδιακή του μετατόπιση έγινε (διορίστηκε) βουλευτής του Σημίτη. Ε, η παρουσία του σε εκδήλωση του ΣΥΡΙΖΑ Θεσσαλονίκης πριν από τις περιφερειακές εκλογές πολλούς ενόχλησε, αλλά η παρέμβαση των ψύχραιμων συντρόφων του συντονιστικού οργάνου έκοψε κάθε γκρίνια. Να μην πω για κάποιους δημοσιογράφους της ΕΡΤ3, που από διαπρύσιοι προπαγανδιστές της πασοκικής διακυβέρνησης, αλλά και της ακροκεντροδεξιάς απόληξής της, μας καλημερίζουν με τη γροθιά σηκωμένη. Δίκη προθέσεων θα κάνουμε; Η εξουσία που έρχεται είναι ελκυστική, ανοίγει πάλι τα παράθυρα για να υψωθούν κάποιοι στους αιθέρες, αλλά αυτό είναι δικό τους ή δικό μας θέμα;
Και με τον διάολο
Κράτησα το ενδιαφέρον που έδειξε η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ για τον τρόπο πρόταξης της δεοντολογίας στη λειτουργία του Podemos και, φυσικά, στους συντρόφους της πούρας Αριστεράς θα θυμίζω πάντα τα όσα ο Νικολάι Ουλιάνοφ μας άφησε παρακαταθήκη (παρά τη σταλινική τους κακοποίηση).
Τι προέχει σήμερα;
Θαρρώ ότι όσα λάθη και να κάνουμε στην αρχή, έχοντας το ηθικό πλεονέκτημα της ματωμένης Αριστεράς, αυτής που κάποια απίστευτης εγωπάθειας άτομα (Ν. Μπίστης, Μ. Δαμανάκη, Μ. Ανδρουλάκης, Σπ. Λυκούδης, Χρ. Λαζαρίδης), σταγόνα στον ωκεανό των εκατοντάδων χιλιάδων που αναλώθηκαν σε έναν αγώνα για το δίκιο, προσπάθησαν να απαξιώσουν έναντι της προσωπικής τους ανέλιξης, η αλλαγή θα είναι καταλυτική: διότι εμείς δεν το κλείνουμε για μια θεσούλα στο Δ.Σ. κάποιας ΔΕΚΟ ή νοσοκομείου!
