Να λοιπόν που βρέθηκε το σκιάχτρο της εποχής. Ο νέος κακός δαίμονας της χώρας. Ονομάζεται πολιτική αβεβαιότητα. Είναι ό,τι τρομάζει περισσότερο τους δανειστές, τις αγορές, εμάς τους ίδιους στην τελική. Γιατί, μην κοροϊδευόμαστε, περί αυτού πρόκειται.
Τον μπαμπούλα της πολιτικής αβεβαιότητας επισείει καθημερινά η κυβέρνηση, από τον πρωθυπουργό ώς τον τελευταίο εκπρόσωπό της. Συνεπικουρούμενοι, εννοείται, από τους πάντα πρόθυμους και διαθέσιμους αναλυτές, σχολιαστές, δημοσιολογούντες εν γένει. Α, ναι, η πολιτική αβεβαιότητα ευθύνεται για όλα. Και για τα γυμνάσια που μας κάνει η τρόικα φυσικά...
ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΠΑΪΚΟΥ
Πέντε στις δέκα κουβέντες που εκστομίζουν καθημερινά οι κάθε λογής «κυβερνητικοί», με την πολιτική αβεβαιότητα έχουν να κάνουν. Που πάει να πει ότι μπορεί αύριο- μεθαύριο νάρθει ο ΣΥΡΙΖΑ στα πράματα και ίσως αλλάξουν όλα. Θα συμβεί μ' άλλα λόγια το τραγικό, το ανήκουστο. Να χαράξουν, λέει, οι καινούργιοι άλλη πολιτική, διαφορετική. Από πού κι ώς πού και με ποιο δικαίωμα;
Κακό πράγμα γενικώς η αβεβαιότητα, να μην ξέρεις τι σου ξημερώνει αύριο, βρε αδερφέ. Κι επειδή να τρέξουμε σε μάγισσες, σε χαρτορίχτρες δεν λέει, σοβαροί άνθρωποι, γι' αυτό την ξορκίζουμε την αβεβαιότητα κι έχουμε το κεφάλι μας ήσυχο. Αλλά, βλέπεις, διαλέξαμε να ζούμε σε κοινοβουλευτική Δημοκρατία, με όλα της τα κουσούρια βέβαια, αλλά αυτή έχουμε, τι να κάνουμε. Και στην κοινοβουλευτική Δημοκρατία προβλέπονται και εκλογές, που πάει να πει δυνατότητα εναλλαγής κομμάτων στην εξουσία. Με συνακόλουθη την εναλλαγή προτάσεων και επιλογών. Νάτη η πολιτική αβεβαιότητα. Πάντως, για να πούμε την αλήθεια, οι τρομοκρατούμενοι (και τρομοκρατούντες...) με την αβεβαιότητα για κατάργηση των εκλογών ή και των κομμάτων δεν έχουν μιλήσει ακόμη. Παρ' ότι κάπου εκεί -λογικά- οδηγούν οι ενστάσεις τους. Περάσανε, βλέπεις ανεπιστρεπτί εκείνες οι καλές εποχές που, με την απειλή του κομμουνιστικού κινδύνου ας πούμε, σκαρώναμε μια δικτατορία και καθαρίζαμε. Και έκτοτε μπλέξαμε...
Κι'όμως, υπάρχει λύση
Θα υπήρχε ωστόσο και μια άλλη λύση, προκειμένου να διαλύσουμε την αβεβαιότητα ή, έστω, να την ελαχιστοποιήσουμε. Να προσχωρήσει ο ΣΥΡΙΖΑ, ως δυνάμει διάδοχη κατάσταση, στη λογική των δεδομένων, των σημερινών επιλογών. Και, για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, στην πραγματικότητα αυτό είναι που ζητούν οι ανησυχούντες. Να υιοθετήσει η αξιωματική αντιπολίτευση τις απόψεις και τις πρακτικές με τις οποίες πορευόμαστε πέντε χρόνια τώρα, σε σχέση με τα Μνημόνια και με τις τρόικες, με τα όλο και νέα και περισσότερα και βαρύτερα μέτρα, να αποδεχτεί ως «βιώσιμο» το χρέος, να τρέχει γενικώς πίσω από τις απαιτήσεις των δανειστών, τις όσο εξωφρενικές, τις όσο καταστροφικές. Και, στην τελική, να υπογράψει και το χαρτί που θα της πασάρουν αύριο-μεθαύριο οι άλλοι, περί σεβασμού στις «υποχρεώσεις» τις οποίες εκείνοι όρισαν και που εδώ οι δικοί μας υπέγραψαν ασυζητητί. Κάπως έτσι άλλωστε εννοούν και την περίφημη «συναίνεση» για την οποία κόπτονται. Ως την προσχώρηση του ΣΥΡΙΖΑ στις δικές τους επιλογές. Αλλά αν ήταν, για χάρη της δημιουργίας κλίματος «βεβαιότητας», να λησμονήσει ο ΣΥΡΙΖΑ όσα πιστεύει κι όσα διακηρύττει χρόνια τώρα, αν ήταν να γίνει ίδιος με τους άλλους, καλύτερα να το κλείσει το μαγαζί και να πάει ο καθένας σπίτι του. Δεν θα έχει κανέναν απολύτως λόγο ύπαρξης. Αλλά, βλέπετε, έχει καλομάθει το «σύστημα» στην εναλλαγή άλλου τύπου κομμάτων στην εξουσία. Κομμάτων με μόνο διαχειριστικού χαρακτήρα διαφορετικές επιλογές. Χωρίς διαφορές πολιτικής ουσίας. Χωρίς πραγματικές διαφορές. Ε, λοιπόν, αυτή τη φορά δεν πρόκειται περί αυτού.
Όσο για τη συσχέτιση της πολιτικής αβεβαιότητας με την προεδρική εκλογή, δεν πρόκειται στην πραγματικότητα παρά για το πρόσχημα. Ακόμη κι αν εκλεγόταν μεθαύριο Πρόεδρος, από την επομένη κιόλας θα ξεκινούσε ακριβώς το ίδιο τροπάρι. Κάτι ο ΣΥΡΙΖΑ που, φυσικά, δεν επρόκειτο να σταματήσει να ζητά εκλογές, κάτι το πάντα υπαρκτό ενδεχόμενο του «τυχαίου ατυχήματος» εκ μέρους των διαρκώς δυσφορούντων συμπολιτευόμενων βουλευτών, νάτο έτοιμο το σκηνικό της νέας αβεβαιότητας.
Θα υπήρχε παρ' όλ' αυτά λύση. Λύση πραγματική, γνήσια. Προς την κατεύθυνση της οριστικής εξάλειψης της πολιτικής αβεβαιότητας. Αν βεβαίως οι δυσφορούντες εννοούν πραγματικά όσα λένε. Εκλογές. Εκλογές εδώ και τώρα. Από τις οποίες θα προκύψει, φυσικά, «πολιτική βεβαιότητα» ευρέως χρονικού ορίζοντα. Νέα «βεβαιότητα», αλλά βεβαιότητα. Άλλη, διαφορετική «βεβαιότητα» αλλά βεβαιότητα. Αυτή η λύση, αυτή η «βεβαιότητα» την οποία υποδεικνύει το αποτέλεσμα των -πολύ πρόσφατων άλλωστε- ευρωεκλογών, όπως και τα ευρήματα όλων, χωρίς εξαίρεση, των δημοσκοπήσεων που έχουν έκτοτε διενεργηθεί. Η βεβαιότητα την οποία υποδεικνύει η ίδια η πραγματικότητα.
Αν, φυσικά, εννοούν τα όσα λένε και αυτά για τα οποία κόπτονται. Αλλά, σιγά μην τα εννοούν...
