Θα μπορούσε κανείς να φανταστεί ότι πρόκειται για το πλέον καταστροφικό έργο που θα γνώριζε ποτέ η Αθήνα. Με επιπτώσεις επώδυνες για τα φτωχά λαϊκά στρώματα, τους εναπομείναντες κατοίκους του κέντρου (!), το κυκλοφοριακό της πόλης και των όμορων δήμων (!), τις αξίες της γης, τους τόπους σύμβολα των δημοκρατικών λαϊκών αγώνων στο κέντρο, την ίδια την ιστορία της πόλης, την ασφάλεια του χώρου που θα περάσει σε ιδιώτες, την αντιμετώπιση της... ανθρωπιστικής κρίσης που θα στερηθεί πολύτιμους πόρους.
Αυτά και άλλα θα συνέβαιναν κατά τον καθηγητή Κ. Χατζημιχάλη στην Αθήνα, αν η Ε.Ε. δεν αξιολογούσε αρνητικά το έργο της πεζοδρόμησης της Πανεπιστημίου, που ο ίδιος το αποκαλεί άχρηστο (για την υπόλοιπη πόλη), σπάταλο και επικίνδυνο.
Τιμώ και σέβομαι την επιστημονική συγκρότηση και το έργο του σ. Κ. Χατζημιχάλη.
Έχω όμως την αίσθηση της υπερβολής στις αιτιάσεις της ομάδας των διαφωνούντων.
Και η υπερβολή δεν συμβάλλει ούτε στη διεξοδική ενημέρωση του πολίτη (που αποτελεί τον τελικό αποδέκτη) ούτε στην επιλογή της παρέμβασης εκείνης που θα ήταν η καλύτερη δυνατή.
Τι εννοώ όμως παρέμβαση; Την ανάγκη των έργων εκείνων που θα προσφέρουν στην πόλη αυτό που στερείται όσο καμία άλλη στην Ευρώπη. Τους ελεύθερους, δημόσιους χώρους. Τους χώρους που οι κάτοικοι και εργαζόμενοι της Αθήνας θα ανταμώσουν όχι γιατί περιπλανώνται για να σκοτώσουν την ώρα τους , αλλά για να εκπληρώσουν την ανάγκη της επικοινωνίας με τους συμπολίτες τους.
Άγγελος Μανταδάκης
