ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΡΗΣΤΟΥ
Οι λέξεις έχουν χάσει πλέον το νόημά τους. Ένας μαγκάκος πρωθυπουργός, που έσκιζε τα Μνημόνια και τα έτριβε στα μούτρα του Τσίπρα μέσα στη Βουλή, κρύφτηκε στο Μαξίμου και άφησε τον Βενιζέλο και τον Χαρδούβελη να ενημερώσουν τους πολίτες. Προηγουμένως είχε υποχρεωθεί να στείλει αντιπροσωπεία στο Παρίσι να συναντήσει την τρόικα και να ικετεύσει για μια συμφωνία. Ο Βενιζέλος, που προσπαθεί να κερδίσει χρόνο στην εξουσία, δεν είχε κανένα πρόβλημα να αναλάβει τη δουλειά. Το Μνημόνιο -είπε- μπορεί να παραταθεί για τεχνικούς λόγους (διακοπή ρεύματος, τραυματισμός μεταφραστή, κάτι άλλο;) για μερικές μέρες ή εβδομάδες μετά το τέλος του έτους. Συνέχισε τονίζοντας: Ό,τι κάνουμε, το κάνουμε με μόνο κριτήριο το συμφέρον της εθνικής οικονομίας. Το βασικό μας, αυτή τη στιγμή, ζήτημα, είναι να μην επιβαρυνθεί ο Έλληνας πολίτης!
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ -πλέον- αμφιβολία για δύο κρίσιμης σημασίας βεβαιότητες. Η πρώτη είναι ότι το σχέδιο αποικιοποίησης της χώρας συνεχίζεται και η δεύτερη ότι η Ε.Ε. δεν... περπατάει, αφού οι εφαρμοζόμενες πολιτικές στο όνομα των συγκλίσεων δημιουργούν αποκλίσεις που διαλύουν -στην ουσία- κάθε έννοια και προοπτική ισοτιμίας εταίρων. Οι απαιτήσεις των δανειστών, οι οποίοι έχουν ομολογήσει πως η συνταγή που εφαρμόζουν στην Ελλάδα ήταν λάθος, αλλά παρ' όλα αυτά συνεχίζουν να την ακολουθούν, με το χρέος να γίνεται αβίωτο είναι πρωτοφανείς για τα ευρωπαϊκά δεδομένα. Η χώρα διαλύεται παραγωγικά και τα πιόνια που έχουν αναλάβει την παράδοσή της πιέζονται να ολοκληρώσουν την αποστολή τους. Να παραδώσουν όσον το δυνατόν περισσότερα λάφυρα. Στην ελληνική οικονομία δεν υπάρχει καμία άμεση νέα επένδυση, παρά τα κακαρίσματα του Σαμαρά. Τα... κοράκια πίπτουν και αρπάζουν κυρίως, αν όχι μόνο, μονοπωλιακού χαρακτήρα μονάδες. Νέο παράδειγμα, η πρόσφατη εξαγορά 14 περιφερειακών αεροδρομίων την χώρας. Ιδιωτικά μονοπώλια θα δημιουργηθούν και σε βασικά κοινωνικά αγαθά, όπως ο ηλεκτρισμός, το νερό και οι μεταφορές. Από την προπολεμική Ούλεν και την Πάουερ, περνάμε σε νέες φίρμες.
ΕΝΑ εύλογο πολιτικό ερώτημα που μπορεί να τεθεί είναι: Γιατί, αφού το πρόγραμμα δεν βγαίνει, συνεχίζουν να πιέζουν την Ελλάδα μέχρις ασφυξίας; Η πρώτη απάντηση είναι πως ό,τι πιέζεται το πιέζουν. Μην ξεχνάτε πως στις Κάννες, όταν απολύθηκε ο ΓΑΠ, Μέρκελ και Σαρκοζί επέβαλαν την άμεση συνεννόηση Βενιζέλου - Σαμαρά και ουσιαστικά δημιούργησαν το σημερινό υποτακτικό σχήμα. Όπως τόνισε μάλιστα με έμφαση ο Πούτιν (αυτός ξέρει) στην ομιλία του στη Διεθνή Λέσχη Συζητήσεων του Βαλντάι: "Τελευταία, είχαμε αυξανόμενα στοιχεία ότι απροκάλυπτοι εκβιασμοί είχαν χρησιμοποιηθεί σε βάρος ορισμένων ηγετών. Δεν είναι για το τίποτα που ο 'Μεγάλος Αδελφός' δαπανά δισεκατομμύρια δολάρια για να κρατά υπό παρακολούθηση όλο τον κόσμο". Τι θέλω να πω; Είναι απλό. Μόνο τα στοιχεία που γνωρίζει και κατέχει ο ακόμα φυγόδικος στη Γερμανία (!) Χριστοφοράκος, και τα οποία είναι ασφαλώς στη διάθεση της γερμανικής ηγεσίας και των αρμοδίων υπηρεσιών, αρκούν και περισσεύουν για να εξαφανιστούν τα κόμματα που συνεχίζουν να κυβερνούν. Με απλά λόγια, Σαμαράς και Βενιζέλος εκτελούν το συμβόλαιο που έχουν επιβάλλει οι εκβιαστές.
ΝΑΙ, αλλά έτσι δεν ανοίγουν τον δρόμο στον Αλέξη Τσίπρα; Δεν είναι όλα ελεγχόμενα όταν μιλάμε για κοινωνίες. Ένας φόνος στο Φέργκιουσον άναψε φωτιές σε όλη την Αμερική! Μην ξεχνάτε πως κάτι αντίστοιχο του ΣΥΡΙΖΑ εξελίσσεται και στην Ισπανία. Ασφαλώς γνωρίζουν πως έρχεται ο Τσίπρας, αφού εξάλλου κάθε τόσο τους το θυμίζει ο Σαμαράς, εκλιπαρώντας βοήθεια για να κρατηθεί στην εξουσία. Ασφαλώς θα θελήσουν περιορίζουν τις αλλαγές που έχει ανάγκη ο τόπος, αλλά μη διαφεύγει κανενός ότι Σαμαράς και Βενιζέλος είναι πλέον καμένα χαρτιά, που δεν έχουν τίποτε περισσότερο να τους προσφέρουν. Και είναι στο χέρι των δυνάμεων που καλούνται από τον ελληνικό και ισπανικό λαό να ανταποκριθούν στις ιστορικές προκλήσεις της εποχής. Προκλήσεις εξαιρετικά δύσκολες και σύνθετες. Καμιά μηχανή δεν παίρνει μπρος με προσευχές. Χρειάζονται γνώσεις, ειδικεύσεις, υλικά, σωστά εργαλεία και συνεργασίες. Το ότι θα προσπαθήσουν να σε εμποδίσουν να εφαρμόσεις όσα δεν τους αρέσουν και δεν τους συμφέρουν είναι αυτονόητο.
ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ξεχνάμε πως στην αλυσίδα της σημερινής Ε.Ε. ο κάθε κρίκος είναι σημαντικός. Η κρίση χρέους της μικρής Ελλάδας προκάλεσε τρόμο το 2008 μέχρι, με τη βοήθεια των ντόπιων συνεργατών, να καταφέρουν να τον ρυμουλκήσουν στα νερά τους για να σώσουν τις τράπεζές τους. Το διεθνές περιβάλλον είναι ταραγμένο, η Ε.Ε. ακόμα αδύναμη σε γεωστρατηγικό τομέα, όπως φάνηκε στην εξαιρετικά κρίσιμη κατάσταση στις σχέσεις ΗΠΑ - Ρωσίας. Δεν είναι όλες οι δυνάμεις, τόσο στο πολιτικό όσο και στο οικονομικό επίπεδο, ταυτισμένες. Δεν έχουν τα ίδια συμφέροντα και σίγουρα υπάρχουν έντονες διαφορές όταν το σύμπλεγμα της στρατιωτικής βιομηχανίας ξεπερνάει, όπως σήμερα, τα όρια, φτάνοντάς τα σε κατάσταση συναγερμού. Το πολιτικό πεδίο είναι ανοιχτό, αρκεί η υπευθυνότητα της Αριστεράς, που τόλμησε να ζητήσει κυβερνητικές ευθύνες, να είναι αντίστοιχη της εμπιστοσύνης των πολιτών που είναι έτοιμοι να την ψηφίσουν. Και για να τιμήσεις τους πολίτες για την εμπιστοσύνη τους, πρέπει να ξέρεις καλά τι ζητάνε από σένα.
dchristou52@ gmail.com
