ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΜΕΛΑ
Οι βασικές ερμηνείες που υπάρχουν σχετικά με τις πιέσεις που ασκούνται από την τρόικα στο πλαίσιο της τελευταίας αξιολόγησης του εφαρμοζόμενου προγράμματος είναι οι ακόλουθες:
Πρόκειται για την τελευταία αξιολόγηση και ως εκ τούτου πρέπει να συμφωνηθεί ό,τι απομένει από τις διαρθρωτικές «μεταρρυθμίσεις», διότι στο μέλλον δεν θα υπάρχει αυτή η δυνατότητα αν εκταμιευτούν τα 5,3 δισ. ευρώ που απομένουν από το χρηματοδοτικό πρόγραμμα που συνοδεύει το μνημονικό πρόγραμμα. Όλοι γνωρίζουν ότι οι χρηματοδοτικές ανάγκες είναι αυτές που δρουν ως εξαναγκαστικός μηχανισμός για την πραγματοποίηση των «μεταρρυθμίσεων».
Πολλοί ερμηνεύουν επίσης την άτεγκτη στάση της τρόικας προς μια φιλική προς αυτήν κυβέρνηση ότι προσλαμβάνει και παραδειγματικό χαρακτήρα για όποια πιθανή, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, κυβερνητική αλλαγή προκύψει στην Ελλάδα, αν πραγματοποιηθούν εκλογές. Αν φέρονται με αυτό τον τρόπο σε μια κυβέρνηση που ιδεολογικά αλλά και πραγματολογικά σχεδόν ταυτίζεται με τις επιλογές της τρόικας, σκεφτείτε τη σκληρότητα και τον απόλυτο τρόπο με τον οποίο θα φερθούν σε μια νέα ελληνική κυβέρνηση, η οποία μάλιστα θα ευρίσκεται ιδεολογικά και πολιτικά σε διαφορετικό μήκος κύματος.
Όμως είναι δύσκολο να αποδεχτούμε την παραπάνω άποψη, διότι με τον τρόπο που πολιτεύονται οι εταίροι οδηγούν τα κόμματα που στηρίζουν την παρούσα ελληνική κυβέρνηση σε περαιτέρω μείωση της πολιτικής τους επιρροής στο εκλογικό σώμα αυξάνοντας το πολιτικό κόστος γι' αυτά. Όμως όσο και αν θεωρούμε ότι η γερμανική κυβέρνηση ακολουθεί έναν μονολιθικό τρόπο σκέψης είναι αδύνατον να πιστέψουμε ότι έχει εκλείψει παντελώς το πολιτικό κριτήριο.
Θεωρώ ότι υπάρχει ακόμη μια ερμηνεία, η οποία είναι πιθανόν να ευρίσκεται πιο κοντά στην πραγματικότητα των σκέψεων της γερμανικής κυβέρνησης: η άτεγκτη και ακραία πιεστική στάση της τρόικας (δηλαδή των πολιτικών τους προϊσταμένων) οφείλεται στο ότι θεωρούν πως υπάρχει πιθανότητα η παρούσα κυβέρνηση να μην βρίσκεται στην εξουσία στο προσεχές μέλλον και οποιοδήποτε είδος «διευκόλυνσης» να μην έχει πολιτικό αποτέλεσμα, αλλά και να εμποδίσει την ολοκλήρωση των ψηφισθεισών «μεταρρυθμίσεων».
Προς αυτή την κατεύθυνση οδηγεί και η άρνησή τους να συζητήσουν οποιαδήποτε ελάφρυνση του ελληνικού χρέους παρά τις γραπτές υποσχέσεις που οι ίδιοι είχαν δώσει τον Νοέμβριο του 2012. Ίσως η ελάφρυνση του ελληνικού χρέους να αποτελέσει το διαπραγματευτικό χαρτί τους στην όποια ελληνική κυβέρνηση υπάρξει μετά την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας.
Μια τελευταία ερμηνεία θα μπορούσε να είναι ότι οι εταίροι (δηλαδή πρωτίστως οι Γερμανοί) έχουν αποφασίσει να δώσουν την αποφασιστική μάχη για την ελληνική περίπτωση με μια νέα ελληνική κυβέρνηση με νωπή λαϊκή εντολή και ετοιμάζονται γι' αυτήν. Ποια ερμηνεία θα αποδειχθεί πλησιέστερη στην αλήθεια, θα το μάθουμε με το πέρασμα του χρόνου.
