ΤΟΥ ΛΕΑΝΔΡΟΥ ΠΟΛΕΝΑΚΗ
Κατέχω μια άγνωστη μαρτυρία για το Πολυτεχνείο από «πρώτο χέρι» και θέλω να την κοινοποιήσω. Μετά την εισβολή του τανκ, στα νοσοκομεία όπου είχαν μεταφέρει τους τραυματίες, περιόδευε ένας στρατιωτικός γιατρός... Αυτός ο γιατρός είχε γεννηθεί σε ένα ορεινό χωριό της Αρκαδίας, που βρισκόταν, τότε, στο μεταίχμιο, ανάμεσα στην περιοχή που ήλεγχε ο ΕΛΑΣ και στην περιοχή δράσης των ενόπλων συμμοριών της Δεξιάς. Το σπίτι του άλλοτε βρισκόταν στα χέρια του ΕΛΑΣ και άλλοτε περνούσε στα χέρια των συμμοριών. Ο εν λόγω, ως παιδί, έζησε όλες τις αγριότητες του πολέμου. Τα μάτια του είδαν πολλά. Βίωσε στο πετσί του τις ακρότητες του Εμφυλίου, που είχε ήδη αρχίσει. Ο πατέρας του εκτελέστηκε ως προδότης από τον ΕΛΑΣ, μπροστά του. Οι συμμορίες χρησιμοποιούσαν το σπίτι του ως τόπο βασανιστηρίων...
Μετά την απελευθέρωση μπήκε, ως «θύμα των κομμουνιστών», κάτω από την «προστασία» του στρατού, που ανέλαβε τις σπουδές του. Τελείωσε στην Αθήνα το Γυμνάσιο, εισήχθη στη Στρατιωτική Ιατρική Σχολή, αποφοίτησε και υπηρέτησε ως γιατρός σε διάφορα πόστα. Ήταν ένας «ήρεμος άνθρωπος» και «καλός οικογενειάρχης», όπως θα έλεγε ο Μπρεχτ, αγαπητός στους συναδέλφους του, που δεν ανακατευόταν στην πολιτική, αγαπούσε τα παιδιά του, κοιτούσε τη δουλειά του και έκανε φιλότιμα το καθήκον του... Τα χρόνια της βίας, της φρίκης και του αίματος που έζησε ως παιδί και ως έφηβος έμοιαζε σαν να μην είχαν αφήσει μέσα του διόλου ίχνη... Ένας μετριοπαθής οπαδός «του νόμου και της τάξης», χωρίς ακρότητες, φανατισμό και αντικομμουνιστική υστερία, όπως λένε όσοι τον γνώριζαν... Ένας φιλήσυχος μεσοαστός...
Την επομένη του Πολυτεχνείου, τον κάλεσαν σε ένα ειδικό γραφείο του στρατού και του ανέθεσαν μια αποστολή. Θα περιερχόταν τα νοσοκομεία της Αττικής και θα εντόπιζε τους τραυματίες από σφαίρες. Μόνο αυτό. Τα υπόλοιπα δεν ήταν δική του δουλειά, έτσι του είπαν. Έτσι, θα ξεπλήρωνε το χρέος του στον στρατό, κι αυτό του το επισήμαναν.
Εκτέλεσε την εντολή, όπως πάντα, πειθαρχημένα, δίχως να ρωτάει. Τελείωσε το έργο, εντόπισε τους τραυματίες από σφαίρες, έδωσε την αναφορά στους ανωτέρους του κι επέστρεψε στο σπίτι του με τιμητική άδεια ενός μηνός που του είχαν παραχωρήσει. Περνούσε, έτσι, ο καιρός, αλλά κάτι στον χαρακτήρα του έμοιαζε να αλλάζει. Είχε γίνει απότομος, νευρικός, δεν μιλούσε στη γυναίκα του, έπινε, παραμελούσε τη δουλειά του και, γενικά, παρουσίαζε συμπτώματα βαριάς μελαγχολίας. Η κατάστασή του ολοένα χειροτέρευε, μέχρι που ζήτησε και έλαβε αναρρωτική άδεια ενός έτους...
Έπαιρνε τα φάρμακά του, έμοιαζε να συνέρχεται σιγά-σιγά, ο κανονικός ρυθμός της ζωής του επανερχόταν... όταν, ξαφνικά, δίχως τίποτε να το προαναγγέλλει, ακριβώς έναν χρόνο ύστερα, ξημέρωμα της πρώτης επετείου της επάρατης 21του Απρίλη, πήρε το υπηρεσιακό του περίστροφο, σκότωσε τα παιδιά του και αυτοκτόνησε. Άφησε ένα σημείωμα, όπου εξηγούσε τους λόγους. Τα έγραφε όλα. Το σημείωμα το πήρε η αστυνομία.
Την απεγνωσμένη πράξη του, επίσημα, την απέδωσαν σε «αιφνίδια εκδήλωση λανθάνοντος ψυχωσικού συνδρόμου», με συνέπεια «πρόσκαιρη απώλεια συνείδησης». Τι το προκάλεσε, δεν είπαν.
Αυτά μου τα διηγήθηκε ένας εντελώς αξιόπιστος στενός συγγενής του, που διάβασε το σημείωμα, πριν το πάρει η αστυνομία, και που είχε ζήσει από κοντά το δράμα του όλο.
Κι εγώ, πού έμαθα από τον συγγενή του αυτήν την τρομερή, αληθινή ιστορία, μην αντέχοντας να την κρατώ άλλο μέσα μου, αποφάσισα σήμερα να τη βγάλω στο φως, λίγες μέρες μετά την 41η επέτειο του Πολυτεχνείου.
