Του Λευτέρη ΚΑΠΩΝΗ
Μπαίνει ο τύπος στο ταξί. Κόκκινο μαγουλάκι, ακριβό κοστουμάκι, το παπουτσάκι σένιο, κι ακριβό τσαντικό... Είμαι σίγουρος ότι θα μου πει Ψυχικό, και το λέει. Με τα χρόνια έχω εξασκηθεί και κόβω τις φάτσες. Σπάνια πέφτω έξω. Άντε να μπερδέψω φάτσα Χολαργού με φάτσα Αγίας Παρασκευής, Καισαριανής με Βύρωνα.
Αν με ρωτήσετε πώς γίνεται, δεν ξέρω. Όμως λειτουργεί. Τώρα, για φάτσες μνημονιακών και αντιμνημονιακών, ούτε λόγος. Τους γραδάρω κι από το περπάτημα. Συνήθως οι μνημονιακοί έχουν ένα ήρεμο βάδισμα, γρήγορο ή χαλαρό, δεν έχει σημασία. Οι άλλοι έχουν μια νευρικότητα, κάτι άτσαλο. Όταν περπατάνε γρήγορα, τρέχουν σαν να τους κυνηγάνε. Και είναι φυσικό, γιατί άλλο να έχεις αγωνία για το μεροκάματο και άλλο σε ποιο νησί θα βάλεις τα λεφτά της μίζας. Στην πρώτη περίπτωση σε κυνηγάει η ανάγκη της οικογένειας, στη δεύτερη ξέρεις πως οι συνεργάτες θα τακτοποιήσουν το ζήτημα. Είναι θέμα διαδικασίας...
Όταν περπατάνε αργά, οι εκτός των τειχών κουβαλάνε στους ώμους μια ήττα. Φαίνονται υπνωτισμένοι σαν να ταξιδεύουν έξω από το πρόβλημα. Οι άλλοι, οι μνημονιακοί, μοιάζει να απολαμβάνουν σε κάθε βήμα την ασφάλειά τους και να ρεμβάζουν πάνω στις ιδέες του κόσμου που δημιούργησαν. Τους φαίνεται δίκαιο αυτό, να έχουν τα πάντα και οι άλλοι τίποτα. Αυτοθαυμάζονται που είναι με την πλευρά των νικητών, γιατί στο κάτω - κάτω έχουμε ένα ελεύθερο σύστημα κι ο καθένας ανάλογα με την αξία του τα καταφέρνει. Είναι ερωτευμένοι με τον εαυτό τους και το απολαμβάνουν. Ακόμη και το άλλο φύλο είναι γι' αυτούς ένα απόκτημα για την ευχαρίστησή τους.
Τον κόβω, λοιπόν, και ο τύπος θέλει κουβεντούλα για να αναπτύξει τις ιδέες του. "Πώς πάει;", με ρωτάει. "Ποιο απ' όλα;", απαντάω. "Γενικά, η κατάσταση", επιμένει. "Γενικά, η γενική κατάσταση, ή η προσωπική μου;", ξαναρωτάω. "Και τα δύο", λέει, ενώ ένα μειδίαμα σκάει στα χείλη του και φανερώνει τα περιποιημένα δόντια του. Εκεί πάνω αρπάζομαι. "Θυμάσαι το σύνθημα 'φόλα στον σκύλο της ΕΣΑ';", τον ρωτάω. Δεν απαντάει. "Τώρα", του λέω, "θ' ακούσετε φόλα στα σκυλιά της Μέρκελ".
Ταράζεται. "Τι είναι αυτά που λες;", μου απαντάει. "Εκεί δεν το πάτε το έργο;", συνεχίζω. "Έξι εκατομμύρια στο όριο της φτώχειας και κάποιοι ακόμη και σήμερα φορτώνουν με εκατομμύρια τους λογαριασμούς τους από τις μίζες. Και δεν φτάνει αυτό, έχετε βγάλει κι ένα σωρό καραγκιόζηδες στα κανάλια να μας κοροϊδεύουν. Και είστε τυχεροί που έχετε απέναντί σας τον Τσίπρα, γιατί θέλει να δώσει δημοκρατική διέξοδο στην οργή του κόσμου. Κι αλίμονο για εσάς αν βρείτε τους εκατόν ογδόντα για να συνεχίσετε το πάρτι, γιατί ο κόσμος δεν αντέχει έναν χρόνο ακόμα. Δεν αντέχει! Δεν κουνιέται φύλλο γιατί περιμένουν όλοι τις εκλογές. Αν χαθεί κι αυτή η ελπίδα, δεν θέλω να σκέφτομαι τι μπορεί να γίνει"!
