Την Τρίτη 7 Νοεμβρίου στο νεκροταφείο του Βύρωνα αποχαιρετήσαμε ακόμη μία αγωνίστρια της Εθνικής μας Αντίστασης και της Αριστεράς. Αποχαιρετήσαμε την Αναΐδα Νικηφοράκη, που έφυγε στα 88 της χρόνια, αφού έγραψε τη δική της σελίδα στη λαμπρή ιστορία του εθνικοαπελευθερωτικού μας αγώνα, αλλά και των κατοπινών αγώνων του λαού μας για καλύτερες μέρες.
Παιδί της προσφυγογειτονιάς του Βύρωνα, τη βρήκε μαθήτρια γυμνασίου η ξένη κατοχή. Και όταν σήμανε η ώρα του αγώνα, μαζί με πολλές άλλες συμμαθήτριές της από τον Βύρωνα, το Παγκράτι και την Καισαριανή, οργανώθηκε πρώτα στο ΕΑΜ Νέων και στη συνέχεια στην ΕΠΟΝ, όπου μέσα από τις γραμμές τους πάλεψε τον ξένο κατακτητή και τους ντόπιους συνεργάτες του. Και είναι γνωστοί οι αγώνες εκείνων των συνοικιών, όχι μονάχα στις δικές τους γειτονιές, αλλά και στο κέντρο της Αθήνας, όταν το καλούσαν οι ανάγκες για την επιβίωση του λαού μας που τον θέριζε η πείνα εκείνα τα φοβερά χρόνια, για να μη γίνει επιστράτευση των νέων Ελλήνων από τους Γερμανούς, για να μην έρθουν οι Βούλγαροι στην Κεντρική Μακεδονία και τη Θεσσαλονίκη...
Ήταν και η Αναΐς Τσακιρίδη (όπως ήταν το πατρικό της επώνυμο), όπου μαζί με μια ομάδα καλλίφωνων ΕΠΟΝιτών του Βύρωνα πρωτοτραγούδησαν στη συνοικία τους τον ύμνο του ΕΛΑΣ "Εμπρός ΕΛΑΣ για την Ελλάδα", το τραγούδι που τόσο αγαπήθηκε και το τραγούδησαν από τότε απ' άκρη σ' άκρη της χώρας μας. Ήταν μαζί μ' εκείνη τη συντροφιά των νέων και η ποιήτρια Σοφία Μαυροειδή - Παπαδάκη που έγραψε το τραγούδι, καθώς και ο μουσικός που το μελοποίησε.
Η Αναΐς Τσακιρίδη - Νικηφοράκη, παρ' όλους τους κατοπινούς διωγμούς, έμεινε σε όλη της τη ζωή πιστή στα ιδανικά της. Στάθηκε όμως και ένας ακέραιος άνθρωπος. Τρυφερή σύζυγος, στοργική μητέρα, έντιμη στις σχέσεις με τους συνανθρώπους της...
Τώρα πηγαίνει να συναντήσει τον Μιχάλη Νικηφοράκη, τον αγαπημένο σύντροφο της ζωής της, αλλά και τις ατέλειωτες συντροφιές των ΕΠΟΝιτών, αφήνοντας παρακαταθήκη στις νεότερες γενιές την αγωνιστική της ιστορία.
Καλό ταξίδι, Αναΐς
Καλό ταξίδι, συντρόφισσα
Δημήτρης Παλαιολογόπουλος
