ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΡΗΣΤΟΥ
Από το μέγαρο Μαξίμου αφήνουν να διαρρεύσει ότι μέχρι στιγμής έχουν εξασφαλιστεί 172 βουλευτές από τους 180 που χρειάζονται για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας για να αποφευχθεί η λαιμητόμος των πρόωρων εκλογών. Δηλαδή, έχουν βρεθεί τόσο γρήγορα, επιπλέον της κοινοβουλευτικής δύναμης των 155 εδρών, άλλοι 16 πρόθυμοι; Με ποιο τρόπο, σε ποιο χώρο και με ποια επιχειρήματα τους έπεισαν; Άγνωστο. Πάντως, κάποιους τους ξέρουμε ήδη λόγω των εκκρεμοτήτων φορολογικών και ποινικών που έχουν με τον νόμο. Αυτό που στην περίπτωσή μας είναι προς υπογράμμιση, αποκαλυπτικό του ήθους της κυβέρνησης και των 16, είναι ότι δηλώνουν πρόθυμοι χωρίς να γνωρίζουν (!) το πρόσωπο που θα κληθούν να ψηφίσουν! Πρόκειται για την πλέον χαρακτηριστική περίπτωση πολιτικής κρίσης στα όρια της ανωμαλίας ώστε να αφαιρεθεί το δημοκρατικό δικαίωμα του ελληνικού λαού να εκδηλώσει τη γνώμη του για το μέλλον του τόπου.
ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ να ισχυριστεί κανείς ότι, από τη στιγμή που η θέση του προέδρου είναι εντελώς διακοσμητική, τι νόημα έχει το πρόσωπο; Πρώτον, η θέση, παρά το κουτσούρεμα των αρμοδιοτήτων του Προέδρου στη συνταγματική αναθεώρηση του 1985 είναι ακόμα εξόχως σημαντική και σε συμβολισμό κύρους και ενότητας των Ελλήνων αλλά και των αρμοδιοτήτων που έχουν απομείνει, αφού κανείς δεν υποχρεώνει τον πρόεδρο να υπογράφει ό,τι του στέλνει η κυβέρνηση, διότι διατηρεί το δικαίωμα της άρνησης υπογραφής σε προεδρικά διατάγματα τα οποία αυτός και οι νομικοί του σύμβουλοι ή οι αποφάσεις του ΣτΕ τα θεωρούν αντισυνταγματικά. Το επιτάσσει η δημοκρατική βούληση, η κοινωνική και εθνική συνείδηση. Στην ιστορία του θεσμού ποτέ δεν είχαμε επιστροφή νομοσχεδίου, αλλά και ποτέ στα χρόνια της Μεταπολίτευσης η χώρα μας δεν έζησε τόσες παραχαράξεις του Συντάγματός της, όσες στην περίοδο του Μνημονίου.
ΟΠΩΣ τόνισε ο καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου Γιώργος Σωτηρέλης στην ημερίδα της κίνησης "ΠΡΑΤΩ" την περασμένη Δευτέρα, με συνομιλητές τους συναδέλφους του Ηλία Νικολόπουλου και Διονύση Φιλίππου: "Η βαθύτατη κρίση που ταλανίζει τα τελευταία χρόνια τη χώρα μας δεν άφησε αλώβητο ούτε το Σύνταγμα, καθώς η πολιτική των Μνημονίων συνδέθηκε εξαρχής με ένα ιδιότυπο 'δίκαιο ανάγκης'. Αυτό από την πρώτη στιγμή κινείται στα όρια του Συντάγματος, ενώ δεν είναι λίγες οι φορές που το παραβιάζει, προσλαμβάνοντας τον χαρακτήρα 'παρασυντάγματος' που υπονομεύει ή και αναιρεί κρίσιμες συνταγματικές διατάξεις, με ιδιαίτερη έμφαση αφενός στα κοινωνικά και εργασιακά διακαιώματα και αφετέρου στον ρόλο της νομοθετικής λειτουργίας. Αυτές μάλιστα οι συγκεκριμένες παραβιάσεις, πολλές από τις οποίες βάλλουν ευθέως στον πυρήνα του ευρωπαϊκού πολιτισμού, έγιναν με δόσεις, προκειμένου να υπάρξει σταδιακός εθισμός εν είδει συνταγματικού μιθριδατισμού".
Η ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΗ του θεσμού του Προέδρου της Δημοκρατίας με ευθύνη και του κ. Παπούλια αλλά και η αυταρχική συμπεριφορά του πρωθυπουργού Σαμαρά δημιουργούν -πλέον- σοβαρό προβληματισμό σε όλο τον νομικό κόσμο. Μήπως ήρθε η ώρα να επιστρέψουμε στο σύνταγμα του '75, με τις αρμοδιότητες που προέβλεπε για τον Πρόεδρο αλλά και αύξηση του κύρους του χωρίς υποχρεώσεις στα κόμματα, με άμεση εκλογή του από τον λαό; Είναι αδύνατον να παραθέσω τα πολύτιμα συμπεράσματα από αυτήν την εξόχως σημαντική συζήτηση. Να προσθέσω μόνο ότι η χώρα μας είναι από τις λίγες που δεν διαθέτει Ανώτατο Συνταγματικό Δικαστήριο και ανεξάρτητες δικαστικές αρχές, αφού οι ηγεσίες τους διορίζονται από την εκάστοτε κυβέρνηση.
ΝΑ ΔΩΣΩ ένα παράδειγμα και αφορά ερώτηση που υπέβαλα στους εισηγητές.
Το ΣτΕ ως συνταγματικός κριτής εξέδωσε απόφαση που διέταζε την κυβέρνηση να διακόψει αμέσως το... μαύρο στις οθόνες της κρατικής τηλεόρασης. Η κυβέρνηση δεν υπάκουσε και κανένα ανεξάρτητο δικαστικό όργανο δεν τόλμησε να την ανακαλέσει στη νομιμότητα! Να θυμίσω πως οι περιπτώσεις μείωσης αποδοχών δικαστικών και ενστόλων κρίθηκαν αντισυνταγματικές, ενώ από το ίδιο δικαστήριο όλων των άλλων, συνταγματικές! Να σας δώσω και ένα παραδείγμα από την Πορτογαλία, όπου δεκάδες αποφάσεις της εκεί μνημονιακής κυβέρνησης κρίθηκαν αντισυνταγματικές από το Ανώτατο Συνταγματικό Δικαστήριο και η δημοκρατία λειτούργησε αφού η πολιτική εξουσία πειθάρχησε αμέσως!
ΦΥΣΙΚΑ, όλα τα ζητήματα που περιορίζουν έως μηδενισμού τις ελευθερίες και τα δικαιώματα των πολιτών αλλά και των αντιπροσώπων τους βουλευτών, αρκετοί εκ των οποίων με ευκολία μετατρέπονται σε μαριονέτες του εκάστοτε πρωθυπουργού είναι πλέον επίκαιρα όσο ποτέ. Η χώρα χρειάζεται πλέον έναν ισχυρό δημοκρατικό και απαραβίαστο καταστατικό χάρτη. Δεν μπορεί να νοηθεί ο πολίτης ως ένας ψηφοφόρος που απλά διά της ψήφου του εμφανίζεται στο δημοκρατικό σύστημα κάθε τέσσερα χρόνια. Υπάρχουν συντάγματα στα οποία οι πολίτες, έπειτα από έναν αριθμό υπογραφών, μπορούν να προκαλέσουν δημοψηφίσματα, να υποβάλουν προτάσεις νόμου μέχρι και να παραπέμψουν σε δικαστήριο πολιτικούς.
ΠΙΣΤΕΥΩ και ελπίζω πως η χώρα δεν θα βιώσει μία από τις μεγαλύτερες πολιτικές ανωμαλίες της σύγχρονης εποχής. Πιστεύω και ελπίζω ότι δεν θα βρεθούν 25 βουλευτές να συνδράμουν μια αυταρχική και καταστροφική για τα εθνικά συμφέροντα εξουσία, σε πλήρη δυσαρμονία με το εκλογικό σώμα. Πιστεύω και ελπίζω ότι δεν θα βρεθεί προσωπικότητα κύρους που να θελήσει να εξευτελιστεί τόσο πολύ, πλήττοντας έναν πολύτιμο για το Σύνταγμα και τη δημοκρατική λειτουργία θεσμό.
