ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ ΝΙΚΟ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ
Όσοι, πραγματικά, απεργάζονται σχέδια εκτροπής, καταγγέλλει στη συνέντευξη που ακολουθεί ο πρώην πρόεδρος του Συνασπισμού Νίκος Κωνσταντόπουλος, μία ημέρα, σημειωτέον, πριν την κατάθεσή του στον εισαγγελέα Εφετών Παναγιώτη Παναγιωτόπουλο, στην έρευνα για την ενδεχόμενη δωροδοκία βουλευτών. Εκτροπή που εντάσσει στην ευρύτερη πολιτική συγκυρία, διέξοδο στην οποία μόνο οι εκλογές μπορούν να δώσουν, όπως επισημαίνει. Ο Ν. Κωνσταντόπουλος μιλά επίσης για τη διάψευση των κυβερνητικών σεναρίων εξόδου από την κρίση, τα σχήματα ειδικού σκοπού, αλλά και τα «πρέπει», με τα οποία καλείται να αντιπαρατεθεί ο ΣΥΡΙΖΑ.
* Έχετε μιλήσει για «προετοιμασία εκτροπής» εν όψει, προφανώς, της προεδρικής εκλογής. Από ποιους αυτή η εκτροπή και πώς στοιχειοθετείται, κ. πρόεδρε;
Η κυβέρνηση και οι ορατοί ή υπόγειοι μηχανισμοί στήριξής της διακηρύσσουν ότι με κάθε τρόπο θα εξαντληθεί η τετραετία και δεν πρόκειται να γίνουν νωρίτερα εκλογές, ότι υπάρχουν οι εκατόν ογδόντα βουλευτές για την εκλογή Προέδρου, ότι φύγαμε από το ΔΝΤ και βγήκαμε στις αγορές κ.ά. Όλοι αυτοί οι αφορισμοί αποτελούν ασκήσεις υποκρισίας και μεθοδεύσεις επιβίωσης μιας κυβέρνησης που ξέρει ότι δεν διαθέτει την κοινωνική και πολιτική νομιμοποίηση, ότι δεν είναι αντιπροσωπευτική και κάθε μέρα που περνάει κάνει μεγαλύτερη την απόσταση που την χωρίζει από τα προβλήματα και τις ανάγκες της πραγματικής ζωής. Φοβούνται τα κυβερνητικά κόμματα τις εκλογές, γιατί θα αποδοκιμαστούν αποφασιστικά και, γι' αυτό, κάνουν ό,τι μπορούν για να τις αποφύγουν. Αυτές οι μεθοδεύσεις αποτελούν εκτροπή, ενώ οι εκλογές είναι η μόνη εγγύηση ομαλότητας και εναρμόνισης κοινωνίας και κοινοβουλευτικών δημοκρατικών λειτουργιών.
* Ακούμε, όμως, ότι ακόμα και δημοσιογράφοι, από αυτούς που χαρακτηρίζονται «συστημικοί», έχουν καταγράψει ανάλογα περιστατικά. Εσείς τι ξέρετε γι' αυτά;
Ζούμε μια απ' τις πιο κρίσιμες και ιστορικές περιόδους της νεώτερης πολιτικής μας ιστορίας, που χαρακτηρίζεται από γενική απροσδιοριστία όλων των δομών και λειτουργιών της κοινωνίας και του κράτους, του πολιτικού και θεσμικού συστήματος της Δημοκρατίας. Έχει προ πολλού φτάσει, στη συνείδηση λαού και κοινωνίας, η ώρα της αποφασιστικής κοινωνικής και θεσμικής τομής, της ριζοσπαστικής αναδιάρθρωσης του συστήματος διακυβέρνησης, του κοινοβουλευτικού συνταγματισμού και του δημόσιου βίου συνολικά. Η συγκυρία αποσταθεροποιεί τα πάντα, ενώ οι κυβερνητικοί παράγοντες αυτοπροβάλλονται ως «εθνοσωτήρες», την ώρα που η χώρα κι οι πολίτες της πασχίζουν απεγνωσμένα να βγουν από την ασφυξία. Μονάχα όσοι εθελοτυφλούν, είναι ευθυνόφοβοι ή δημαγωγούν με κυνικό αμοραλισμό παριστάνουν ότι δεν ξέρουν τη διαρκή αιχμαλωσία του πολιτικού συστήματος από το αδιαφανές οικονομικοπολιτικό και επικοινωνιακό παρασκήνιο της συναλλασσόμενης διαπλοκής - διαφθοράς. Και επί των ημερών της σημερινής κυβέρνησης, λέω αυτό που βλέπω επί 10ετίες, ότι κοχλάζει η διαφθορά, κομπάζει η διαπλοκή και όζει η προκλητική αντισυνταγματική παρανομία. Η διαφθορά-διαπλοκή είναι ξεχωριστή δομή υπερεξουσίας.
* Τη δήλωση του πρωθυπουργού με την οποία χαιρετίζει την έναρξη της συγκεκριμένης εισαγγελικής έρευνας πώς τη χαρακτηρίζετε;
Η κυβέρνηση είχε φτιάξει μια διπλή μαγική εικόνα, προκειμένου να την προβάλει στο εξωτερικό και το εσωτερικό, για να κρύψει την πολιτική αποτυχία της και την κοινωνική αμφισβήτησή της. Προς το διευθυντήριο της κας Μέρκελ και των δανειστών, πρόβαλε την εξασφάλιση της θητείας της μέχρι το 2016, με την εκλογή Προέδρου από εκατόν ογδόντα βουλευτές αυτής της Βουλής. Προς το εσωτερικό έφτιαξε την παράσταση ότι είχε εξασφαλίσει τη διαδικασία διευθέτησης του χρέους. Αυτοδιαψεύστηκε και μπροστά στη δραματική ανατροπή αυτών των σεναρίων, ανασφαλής και αγχώδης, καταφεύγει στην παραδοσιακή τακτική της πόλωσης για αποπροσανατολισμό και μικροκομματικές σκιαμαχίες. Η κυβέρνηση με τους σκηνοθετημένους επιλεκτικούς θορύβους προσπαθεί να καλύψει τη βοή των γεγονότων, των πραγματικών προβλημάτων και των πολιτικών ευθυνών για τον ανακυκλούμενο ξεπεσμό. Το μόνο που έχει απομείνει στον κυβερνητικό συνεταιρισμό είναι οι παλαιοκομματικοί τακτικισμοί, που πάνε πίσω την Ελλάδα, τη Δημοκρατία, την πολιτική.
* Παρατηρώντας το κλίμα εντός και εκτός της χώρας (κλίμα πολιτικής αστάθειας, χρηματιστήριο, spread, δημοσιεύματα ξένου Τύπου κ.α.) ανησυχείτε μήπως η συγκυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου αποδειχθεί επικίνδυνη για τον τόπο;
Δεν μπορεί πια να παρατείνεται, με τον νόμο της αδράνειας και της επικοινωνιακής ταρίχευσης, το ήδη εξαντλημένο παρελθόν ούτε να σαπίζει το τελματωμένο παρόν. Δεν μπορεί άλλο να καθυστερεί το μέλλον της συνολικής ριζοσπαστικής αναδιάρθρωσης. Η κυβερνητική πολιτική είναι επιζήμια όσο συνεχίζεται, συσσωρεύει πρόσθετες κι επικίνδυνες στρεβλώσεις. Δεν υπάρχει κανένα success story, αντιθέτως πρόκειται για ένα συναξάρι παρακμής. Η τακτική αντιπερισπασμού με την πολωτική όξυνση, που προωθεί η κυβέρνηση, δείχνει ότι στο εσωτερικό της επικρατεί έμφοβη εχθροπάθεια, διχαστική νοοτροπία, προς όσους δεν την αποδέχονται, δηλαδή προς την κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα και τον ανερχόμενο κοινωνικοπολιτικά και εκλογικά ΣΥΡΙΖΑ. Η κομματική πόλωση, μοναδική πολιτική της κυβέρνησης, είναι αυτοκαταστροφική. Η ιστορική πρόκληση υπαγορεύει και επιβάλλει άλλες δημιουργικές πολιτικές.
* Οι δηλώσεις πρώτα του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου της Ν.Δ. και εν συνεχεία της κυβερνητικής εκπροσώπου για τις τραπεζικές καταθέσεις ήταν σίγουρα ατυχείς. Ήταν όμως και τυχαίες;
Ήταν μακιαβελικές και αποκαλυπτικές μιας απελπισμένης κομματικής κατάστασης, που κινδυνολογεί για όλα, αδιαφορώντας για τα πάντα. Μοιάζει μ' αυτόν που φοβάται τον ίσκιο του και φοβερίζει τον εαυτό του. Όποιος καλλιεργεί φοβίες, δείχνει την δική του αμηχανία, κι όποιος διακατέχεται από ανασφάλεια, φτιάχνει σενάρια κινδυνολογίας, για να κρύψει την πολιτική του ταραχή. Μ΄αυτές τις πρακτικές αποδεικνύεται το πόσο ανεπαρκής κι ανιστόρητη είναι η κυβερνητική λειτουργία, το πόσο τυποποιημένη παραμένει η μεθοδολογία της. Το ζητούμενο δεν είναι μια «μεταπολίτευση στα καλούπια της παλιάς», αλλά μια νέα περίοδος στην ελληνική Ιστορία, για μια διαφορετική ζωή. Για πρώτη φορά διαμορφώνεται πλειοψηφία της Αριστεράς και για πρώτη φορά το σύνολο της κοινωνίας αξιώνει καθολική αναδιάρθρωση του δημοσίου βίου.
* Μέρος της ανησυχίας «των αγορών» προκαλείται, όπως υποστηρίζουν, από τη διαφαινόμενη εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ. Ως αυριανή κυβέρνηση πώς πρέπει να διαχειριστεί ένα ίδιο, πιθανώς, κλίμα;
Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να διαχειριστεί την τραυματική συγκυρία και την προοπτική της με ιστορική συναίσθηση και επίγνωση της σύνθετης πρόκλησης για την Ελλάδα, τη Δημοκρατία, την κοινωνία. Να προετοιμαστεί και να πολιτευτεί, όχι για μια συνηθισμένη εναλλαγή στην εξουσία και αλλαγή πολιτικού προσωπικού, όχι για μια αλλαγή κομματικού κυβερνητισμού και παραταξιακού παραγοντισμού. Οι κυβερνητικοί αλχημιστές του δικομματισμού φτιάξανε τον σημερινό δύσμορφο πολιτικό Φράγκενσταϊν. Οι πολίτες αξιώνουν διαφορετική πολιτική, που θα στηρίζει την κοινωνία, το δημόσιο συμφέρον και την δημοκρατική διαφάνεια. Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να εναρμονίσει την εσωτερική του λειτουργία με την προγραμματική του επάρκεια και συνέπεια, αλλά και με την κοινωνική προσδοκία και νομιμοποίηση. Αν ο δικομματικός κυβερνητισμός αποδείχτηκε ιστορικά άκριτος, πολιτικά αποτυχημένος και κοινωνικά διαβρωτικός, ο πολιτικός ριζοσπαστισμός της Αριστεράς δεν πρέπει σε τίποτα να τον θυμίζει και με τίποτα να του μοιάζει, αλλά κάθε μέρα ο ΣΥΡΙΖΑ να δίνει περιεχόμενο ζωής στον ιστορικό συμβολισμό της αριστερής ριζοσπαστικής διακυβέρνησης.
* Μπορεί μια κυβέρνηση ειδικού σκοπού να δώσει λύσεις στην κρίσιμη αυτή περίσταση;
Σε μια περίοδο ρευστού και ασταθούς πολιτικού πεδίου, πυκνού και ασφυκτικού πολιτικού χρόνου, όταν στην συλλογική συνείδηση της ζωντανής κοινωνίας έχουν διαψευστεί όλες οι αυτοπροβαλλόμενες «μεγάλες εθνικές αφηγήσεις» της μεταπολίτευσης, είναι επιπρόσθετο εκφυλιστικό στοιχείο να επινοείται και να επιστρατεύεται ένας πολιτικός λόγος ρηχός, στερεοτυπικός, μονοδιάστατα επικοινωνιακός. Εκείνο που απαιτείται δεν είναι να επινοούμε συνθήματα «ειδικού σκοπού», για να στεγαστούν «ιδιότυποι παραγοντισμοί». Ούτε επίσης να εκφωνούμε «τσιτάτα», για να ξορκίσουμε τους πολλαπλούς κινδύνους διάλυσης των πάντων. Μετράει το τι αντιπροσωπεύει ο καθένας, που διεκδικεί λόγο και ρόλο, ποια η προγραμματική του πρόταση και ποια η υπευθυνότητά του για όσα μας καταπλάκωσαν. Να σταματήσει πια αυτή η εικονική, παραμορφωτική πραγματικότητα της πολιτικής ζωής, όπου όλοι αυτοαναγορεύονται σε μοναδικούς κι αναντικατάστατους, χωρίς κανείς να λογοδοτεί ποτέ για τίποτε.
