Υποστηρίζεται από πολλούς πως το καλύτερο που έχει να κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ ώς τις εκλογές, είναι ... να μην κάνει τίποτα. Να κάθεται και να περιμένει. Να περιμένει και να εισπράττει. Ως εκ της συσσωρευμένης και διαρκώς ογκούμενης δυσαρέσκειας των πολιτών, της προκαλούμενης από τις κυβερνητικές πρακτικές. Ή, στην καλύτερη για 'κείνον περίπτωση, ως εκ της αφομοίωσης και της έγκρισης του προγράμματός του από όλο και ευρύτερα τμήματα του λαού. Θα απέφευγε, έτσι, τα στραβοπατήματα, τις γκάφες, τα λάθη...
ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΠΑΪΚΟΥ
Η άποψη διαθέτει στέρεη λογική. Πρόκειται για την περίφημη θεωρία του «ώριμου φρούτου». Η τυχόν υιοθέτησή της όμως θα ήταν ανάξια ενός κόμματος που φιλοδοξεί να διαχειριστεί άμεσα τις τύχες του λαού και του τόπου. Θα επρόκειτο για, απλώς, τυχοδιωκτική πολιτική πρακτική. Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης οφείλει να πολιτεύεται «επιθετικά», με την έννοια της διαρκούς προωθημένης δράσης. «Επιθετικά», αλλά με σοβαρότητα, υπευθυνότητα και συνέπεια. «Επιθετικά», αλλά διόλου πολωτικά, ούτε κατά διάνοια. Η ένταση, το πολωτικό κλίμα δεν συμφέρουν ποτέ τον ισχυρό. Πρόκειται για κανόνα δίχως εξαίρεση. Οι εντάσεις υιοθετούνται ως πρακτική πάντοτε από τον αδύναμο. Εκείνον που αγχωμένος τρέχει μπας και προλάβει τον πρώτο. Με την ελπίδα ότι θα παρασύρει στο γήπεδό του τον ισχυρό, προκαλώντας έτσι αντισυσπειρώσεις προς όφελός του. Αντίθετα, εκείνος που βρίσκεται «από πάνω» απολαμβάνει τη σιγουριά της υπεροχής και γι' αυτό οφείλει να πολιτεύεται ως «ήρεμη δύναμη». Πρόκειται ακριβώς για το μοντέλο που προέβαλε, με επιτυχία, ο Αλέξης Τσίπρας στην παρέμβασή του κατά την πρόσφατη συζήτηση για την ψήφο εμπιστοσύνης στη Βουλή.
Έχει λοιπόν πολλά να κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ ώς τις εκλογές, όποτε κι αν γίνουν. Πολλά και δημιουργικά. Σκληρή, επίμονη πλην πολιτικά συνετή και τεκμηριωμένη αντιπολίτευση πρώτα-πρώτα. «Ώριμη» αντιπολίτευση. Κι ύστερα -και κυρίως- διαρκή επεξεργασία, εμπλουτισμό, εξειδίκευση, εκλαΐκευση και προώθηση του προγράμματός του σε κάθε γωνιά της χώρας. Δίχως μάλιστα να κρύβει από τον λαό τις δυσκολίες που, εξ αντικειμένου, πρόκειται να συναντήσει, στην εφαρμογή του, ένα κυβερνητικό πρόγραμμα ριζοσπαστικού χαρακτήρα. Ένα αριστερό κυβερνητικό πρόγραμμα...
Το τελευταίο που του χρειάζεται
Εφόσον δρα ο ΣΥΡΙΖΑ, εφόσον είναι διαρκώς ενεργά παρών δεν μπορεί, ασφαλώς, ν' αποφύγει τα λάθη. Ούτε τις γκάφες ούτε τα στραβοπατήματα. Αρκεί όμως να μην πρόκειται για λάθη που υπερβαίνουν τα «εσκαμμένα». Ή να μην πρόκειται για λάθη-αυτογκόλ. Τέτοια που θα μπορούσαν να παρεξηγηθούν από τους πολίτες και να αξιοποιηθούν ακραία από τον αντίπαλο. Πολύ περισσότερο που η λογική της «μονταζιέρας» πάντα καραδοκεί εκεί στα «υπόγεια» του Μαξίμου. Η πρακτική της διαστρέβλωσης, της παραποίησης και εντέλει της κατασυκοφάντησης.
Τι έμεινε άραγε, τι πέρασε σε μεγάλο τμήμα του λαού από την πρόσφατη παρέμβαση του Πάνου Σκουρλέτη; Ότι ο ΣΥΡΙΖΑ καταγγέλλει, διά του εκπροσώπου του, την ύπαρξη «κουμπαρά» εκ μέρους επιχειρηματικών κύκλων προς εξαγορά βουλευτών για την εκλογή τον Φεβρουάριο Προέδρου της Δημοκρατίας. Αυτό έμεινε. Λίγοι εντέλει κατάλαβαν, πληροφορήθηκαν ή θυμούνται πως ο εκπρόσωπος απλώς αναφέρθηκε σε δημοσίευμα εφημερίδας. Δίχως ποτέ να πει πως το υιοθετεί. Όταν όλες, χωρίς εξαίρεση, οι κυβερνητικές ανακοινώσεις, κι εκείνες του πρωθυπουργού και του αντιπροέδρου της κυβέρνησης, σ' αυτήν ακριβώς τη λογική κινήθηκαν. Στη λογική της «μονταζιέρας» που λέγαμε. Όταν τα μεγάλα κανάλια εκεί επικέντρωσαν το ζήτημα κι εκείνα. Διατηρώντας το δε επί τρεις - τέσσερις μέρες στην κορυφή της ειδησεογραφίας. Κι όταν ακόμη και η Δικαιοσύνη στη βάση της αναφοράς Σκουρλέτη εδέησε να κινηθεί. Και όχι εξαιτίας της πηγής πρόκλησης του ζητήματος. Όλως επιλεκτικά και, βεβαίως, τραγικά ετεροχρονισμένα. Ίσως και όχι εντελώς αθώα.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, με βάση τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών αλλά και με τα σημερινά δημοσκοπικά δεδομένα, μπορεί βασίμως να προσδοκά διαφορά διψήφιου ποσοστού από τη Ν.Δ. στην κάλπη. Μπορεί, επίσης βασίμως, να προσβλέπει σε εκλογικό αποτέλεσμα κοινοβουλευτικής αυτοδυναμίας. Είναι σήμερα ο δυνατός της παρέας. Δεν έχει λοιπόν κανένα (αλλά κανένα) λόγο να πατάει πεπονόφλουδες. Ούτε να δίνει -από το πουθενά- τροφή στους αντιπάλους του. Δεν έχει, προπάντων, κανένα λόγο να προκαλεί αντισυσπειρώσεις προς όφελος τους. Είναι, πραγματικά, το τελευταίο που του χρειάζεται...
