Αν υπάρχει κάποιος που να πιστεύει ότι κάποτε (όποτε) μπορεί να πάρουμε πίσω αυτά που χάσαμε, έστω μέρος αυτών που χάσαμε, να κάνει ένα βήμα μπροστά...
Κι εκεί ακριβώς είναι που ακούγεται η φωνή από το υπερπέραν της λογικής. «Πού πας ρε Καραμήτρο», φρενάρει η φωνή την άμετρη αισιοδοξία του αιθεροβάμονος. Και τον επαναφέρει στην πραγματικότητα. Σ' αυτήν την πραγματικότητα που μονάχα όποιος δεν θέλει δεν τη βλέπει. Στην πραγματικότητα που λέει πως ό,τι χάθηκε, πάει, χάθηκε ανεπιστρεπτί. Αν, τουλάχιστον, δεν έρθουν τα πάνω - κάτω στη χώρα...
Έχουμε βαρεθεί ν' ακούμε τον Σαμαρά και τον Βενιζέλο να μας λένε και να μας ξαναλένε πως όπου νάναι γινόμαστε και πάλι «κανονική χώρα». Λησμονούν όμως να μας πουν πως αυτή η «κανονικότητα», έτσι όπως τη σχεδιάζουν, απλώς δεν μας περιλαμβάνει. Δεν αναφέρεται και δεν αφορά τους πολίτες. Καθώς, είναι παραπάνω από βέβαιο πως, κι αν ακόμη κάποτε «διορθωθούν» κάποιοι δείκτες, τούτο σε τίποτα δεν έχει να κάνει με τα δίκαια και με τα δικαιώματα του λαού.
* Του οποίου λαού τα μεροκάματα, οι μισθοί και οι συντάξεις δεν πρόκειται επ' ουδενί να πάρουν τα πάνω τους. Και βέβαια ούτε λόγος να επανέλθουν στα παλιά.
* Όπου τα «δώρα» και τα επιδόματα (Χριστουγέννων, Πάσχα, αδείας) να ζούμε να τα θυμόμαστε οριστικά και αμετάκλητα.
* Όπου τα ασφαλιστικά ταμεία θα συνεχίσουν επ' άπειρον να φυτοζωούν, με διαρκή συρρίκνωση (έως την κατάργηση) των επικουρικών βοηθημάτων αλλά και των συνταξιοδοτικών «εφ' άπαξ».
* Όπου τα εργασιακά δικαιώματα ούτε κουβέντα να ανακτήσουν την παλιά τους ευρωστία. Καθώς η -απλώς εξευτελιστική- «ελαστικότητα» των εργασιακών σχέσεων τείνει να προσλάβει χαρακτηριστικά μονιμότητας. Με τους εργαζόμενους τελούντες εν διαρκή ομηρεία απέναντι στις ορέξεις του κάθε λογής εργοδότη.
* Όπου η «κινητικότητα» των δημοσίων υπαλλήλων αποτελεί πλέον καθεστώς, με την έννοια της όποιας μορφής μονιμότητας των εργαζομένων, να μην μπορεί να αναζητηθεί πια παρά στα λεξικά των αναμνήσεων.
* Όπου τα κλειστά μαγαζιά δεν πρόκειται βέβαια να ξανανοίξουν, ούτε κατά διάνοια. Παρά μόνο ίσως κατά ένα πολύ - πολύ μικρό τους μέρος, εάν και εφ' όσον.
* Όπου τα φορολογικά χαράτσια, ως μεγαλοφυείς εμπνεύσεις των κυβερνητικών οικονομικών εγκεφάλων, ζουν και θα βασιλεύουν εσαεί.
* Όπου το κοινωνικό κράτος δεν αποτελεί, και θα εξακολουθήσει να μην αποτελεί, παρά ανάμνηση για όσους είχαν την τύχη να το προλάβουν.
* Όπου η ιδιοκτησία του πολίτη θα συνεχίσει να τελεί υπό καθεστώς διαρκούς δήμευσης, έως την εξαφάνισή της. Εν αναμονή των ξένων μεγαλοεπενδυτών ή των δικών μας μεγαλοτραπεζιτών, που θάρθουν κάποια στιγμή να τα πάρουν όλα για μια πεντάρα.
* Όπου η ανεργία θα παραμείνει, φυσικά, σκαρφαλωμένη σε ύψη - ρεκόρ περνώντας κάποτε από την υφεσιακή λαίλαπα σ' αυτό που οι ειδικοί ονομάζουν «άνεργη ανάπτυξη». Και όπου η εφιαλτική στις διαστάσεις της ανεργία των νέων θα στρατεύει εσαεί κόσμο και κόσμο για τα εργασιακά παζάρια της Εσπερίας. Όπου... όπου... όπου...
Φαίνεται πως, τελικά, αυτό ήταν το σχέδιο. Το σχέδιο που απεργάστηκαν για λογαριασμό μας, για λογαριασμό της πρώτης στην Ιστορία ευρωπαϊκής χώρας - πειραματόζωου, δεν ξέρω ποιες εξωχώριες ελίτ. Και που ανέλαβαν πειθήνια να υλοποιήσουν οι εγχώριοι ανθύπατοι «που όλο σκαλίζουν και μηνούν στη Ρώμη». Το σχέδιο σύμφωνα με τη λογική του οποίου τα χαρακτηριστικά και οι συνέπειες της κρίσης έπρεπε να μετατραπούν σε καθεστώς. Σε καθεστώς διαρκείας. Σε καθεστώς του οποίου οι άξονες ορίζουν τη συμπίεση προς τα κάτω, προς τα πολύ κάτω των πάντων. Από τα εισοδήματα έως τις υπηρεσίες και τις πρόνοιες, από τα ανθρώπινα δικαιώματα ως τη Δημοκρατία κι από την ανεξαρτησία της χώρας έως την αξιοπρέπειά του λαού της. Στα χαμηλά. Εκεί να βρεθούν κι εκεί να μείνουν.
Είναι άραγε τυχαίο ότι, ενώ οι κυβερνώντες μιλούν συνεχώς για πρωτογενή πλεονάσματα, για τερματισμό της ύφεσης, για ανάκαμψη και για ανάπτυξη, δεν έχουν πει ποτέ κουβέντα για ανάκτηση των απολεσθέντων, έστω μέρους των απολεσθέντων; Ότι ποτέ δεν έχουν ορίσει, ούτε κατά προσέγγιση, κάποιο ας πούμε χρονοδιάγραμμα, στα όρια του οποίου μπορεί κάποτε να πάρουμε κάτι πίσω; Δεν το κάνουν γιατί ξέρουν. Ξέρουν το σχέδιο. Ξέρουν και τους στόχους του και την κατάληξή του. Απολύτως, άλλωστε, ενταγμένοι οι ίδιοι στη λογική της πιστής (και πειθήνιας) εφαρμογής του. Ώσπου η μίζερη, η θλιβερή «νέα κανονικότητα» να μετατραπεί σε άκαμπτη μονιμότητα για τη χώρα και τον λαό της.
Όλα αυτά, βεβαίως, εάν τους επιτραπεί να συνεχίσουν ανενόχλητοι και ανεμπόδιστοι το έργο τους. Εάν τους επιτραπεί...
