Τελικά έχω μπερδευτεί. Αυτή η τσόντα της κυβέρνησης Σαμαρά είναι το ΠΑΣΟΚ ή δεν είναι; Οι υπουργοί του και οι βουλευτές του είναι οι ίδιοι που εδώ και πάνω από τρεις δεκαετίες εναλλάσσονται στα διάφορα υπουργεία, εκτελεστικά γραφεία, πολυθρόνες του κρατικού μηχανισμού και συνδικαλιστικά ιερατεία ή κάθε ομοιότητα και συνωνυμία είναι εντελώς συμπτωματική;
Όχι, δεν κάνω πλάκα, σοβαρά ρωτάω, γιατί, οι σκληρές κριτικές όλων -και αυτών που έχουν μείνει, και αυτών που έχουν φύγει- για την «ανίκανη έως εγκληματική πολιτική», όπως τη χαρακτηρίζουν, των τελευταίων 35 χρόνων που «χρεοκόπησε τη χώρα» με έχουν πράγματι μπερδέψει. Αυτά που καταλογίζει το εντός, εκτός και επί τα αυτά εναπομείναν ΠΑΣΟΚ στο αμαρτωλό παρελθόν του ΠΑΣΟΚ (!) δεν τα έχει πει ούτε ο συνήθης ύποπτος κ. Μητσοτάκης: λαϊκίστικη πολιτική, οικονομικά εγκλήματα, πελατειακό κράτος, διαφθορά, καταστροφή της χώρας, διεθνής εξευτελισμός, χρεοκοπία των ΔΕΚΟ, συνδικαλιστική δικτατορία... Δεν υπάρχει έγκλημα κατά του έθνους των Ελλήνων που να μην το διέπραξαν οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ, όπως μας αποκαλύπτει η... συγκυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.
Ένα πράγμα μόνο ξεχνάνε οι πράσινοι ιππότες της ελεεινής μορφής (και δεν αναφέρομαι μόνο στον κ. Πάγκαλο) να καταγγείλουν στη σκληρή και πολλές φορές σωστή κριτική τους: ότι ήταν και αυτοί εκεί. Ότι δεν είναι προϊόντα πολιτικής παρθενογένεσης. Ότι, αν διαπράχθηκε φόνος, οι φονιάδες είναι αυτοί οι ίδιοι.
Αλήθεια, ο κ. Πρωτόπαπας τον καιρό που σχηματιζόταν αυτή «η συνδικαλιστική νομενκλατούρα των σκανδαλωδών προνομίων και των βολεμένων» πού βρισκόταν; Έκανε αγροτικό τουρισμό στα όρη και τα βουνά συλλέγοντας μαργαρίτες ή μήπως ήταν πρόεδρος της ΟΤΟΕ; Και οι κ. Σπυρόπουλος και Κουτρουμάνης; Στα «χρόνια της καταστροφής» ασχολούνταν επαγγελματικά με το υποβρύχιο ψάρεμα και στη ΓΣΕΕ απλώς έβλεπαν φως κι ανέβαιναν; Για να μη μιλήσουμε για τον κ. Ρήγα, (που, αν δεν με απατά η μνήμη μου, από την τρυφερή κομματική του ηλικία ταξίδευε στο Αιγαίο από κρατικό σε κρατικό διορισμό). Ή τον κ. Κουκουλόπουλο, ισόβιο δήμαρχο Κοζάνης και πολλάκις πρόεδρο της ΚΕΔΚΕ την περίοδο της "διεφθαρμένης Τοπικής Αυτοδιοίκησης".
Όλοι αυτοί οι μεγάλοι πολιτικοί άνδρες, από τον κ. Βενιζέλο ώς τον κ. Λοβέρδο και από τον κύριο Χρυσοχοΐδη ώς τον κ. Σκανδαλίδη, στα «μαύρα χρόνια του κρατισμού» μαστίγωναν ανελέητα τις «θατσερικές επιλογές της Δεξιάς» και αναρτούσαν στα κομματικά και πολιτικά γραφεία "πλάι στη φωτογραφία του Ανδρέα και εκείνες του Μαρξ, του Λένιν και του Βελουχιώτη".
Είναι οι πρωταγωνιστές της φαρσοκωμωδίας της επανίδρυσης της Κεντροαριστεράς. Είναι οι επιπλέοντες φελλοί της πολιτικής μας εξουσίας. Είναι άσπιλοι και αμόλυντοι, λες και μόλις προσγειώθηκαν στη χώρα που λέγεται Ελλάδα από κάποιον μακρινό πλανήτη ενός μακρινού γαλαξία. Και έτσι, με έναν αφοπλιστικό αμοραλισμό, καταγγέλλουν καθημερινά το ένοχο παρελθόν τους παραμένοντας ταυτόχρονα αθώοι του αίματος. Χωρίς να τους περάσει καν η σκέψη ότι, αν ισχύουν αυτά που λένε, θα έπρεπε να εγκαταλείψουν διά παντός την πολιτική.
Ευτυχώς και στην πολιτική ισχύουν οι νόμοι του Δαρβίνου και οι φελλοί μας είναι καταδικασμένοι να εξαφανιστούν ως είδος άχρηστο και βλαβερό για τη χώρα και την πολιτική.
