Στο εναπομείναν ΠΑΣΟΚ αντιπαρατίθενται σχηματικά δύο αντιλήψεις. Η πρώτη είναι αυτή που εκφράζει ο Ευάγγελος Βενιζέλος περί "κανονικότητας" και επιστροφής της χώρας στην "ομαλότητα", η οποία συνεπάγεται βεβαίως τη στήριξη της σημερινής κυβέρνησης και των επιλογών της, με ό,τι αυτό σημαίνει για την κοινωνική βάση του ΠΑΣΟΚ. Η δεύτερη εκφράζεται από αντιηγετικές δυνάμεις στο εσωτερικό του, που δειλά - δειλά μιλούν για "νέα πορεία" και για στήριξη "προοδευτικής πρότασης διακυβέρνησης".
Κάθε πρόταση έχει βεβαίως την αξιοπιστία που της προσδίδει ο φορέας που τη διατυπώνει. Από αυτή την άποψη και οι δύο απόψεις πάσχουν διότι οι φορείς τους διαθέτουν μικρό απόθεμα αξιοπιστίας. Ποιος από τη μεγάλη κοινωνική βάση του άλλοτε κραταιού ΠΑΣΟΚ μπορεί να πιστέψει πλέον τον Ευάγγελο Βενιζέλο από τη στιγμή που διαπιστώνει πως το κόμμα το οποίο ίδρυσε ο Ανδρέας Παπανδρέου έχει μετατραπεί σε συμπληρωματική δύναμη της Νέας Δημοκρατίας; Ποιος μπορεί να πιστέψει τον Γιώργο Παπανδρέου, όταν οι επιλογές του οδήγησαν στην παγίδευση της χώρας στο Μνημόνιο και άνοιξαν τον δρόμο στη συγκυβέρνηση με τη Ν.Δ.;
Κατά συνέπεια, η αξιοπιστία των φορέων των δύο πολιτικών αντιλήψεων για την πορεία του ΠΑΣΟΚ πάσχει. Το ζήτημα της αξιοπιστίας της πολιτικής είναι πλέον πρωτεύον και αποτελεί προϋπόθεση για να απαντηθεί πειστικά η κρίση πολιτικής εκπροσώπησης. Οι κεντρογενείς του ΠΑΣΟΚ θα ενθυμούνται τον τρόπο με τον οποίο συνήθιζε να απαξιώνει τους επικριτές του ο Γεώργιος Παπανδρέου, ο οποίος ρωτούσε: "Ποιος το είπε αυτό;" και όταν έπαιρνε την απάντηση: "Εγώ το είπα", ανταπαντούσε: "Ε, τότε δεν έχει καμιά σημασία!". Με άλλα λόγια, ποιος τους ακούει...
Ενδεχομένως ένα μέρος των στελεχών του ΠΑΣΟΚ που στηρίζουν τον Γιώργο Παπανδρέου να μην μπορούν να αποδεχθούν τον βοναπαρτικό τρόπο με τον οποίο συμπεριφέρεται ο Ευάγγελος Βενιζέλος ή, ακόμη περισσότερο, να τον θεωρούν υπεύθυνο για την αποχώρησή του από την πρωθυπουργία. Η Ιστορία στο επίμαχο αυτό θέμα δεν έχει γραφτεί ακόμη, αν και οι παρενέργειες από ανοιχτές πληγές φαίνεται πως αποτελούν την "καύσιμη ύλη" για τα εκφυλιστικά φαινόμενα όπως οι αποδοκιμασίες στο Ζάππειο. Το πληγωμένο θηρίο είναι συχνά ανεξέλεγκτο...
Αν όμως το ένα θέμα είναι η χαμένη αξιοπιστία των ηγετικών στελεχών του ΠΑΣΟΚ, ακόμη πιο σημαντικό θέμα είναι η ουσία των πολιτικών τους προτάσεων και το κοινωνικό τους αντίκρισμα. Η πρόταση Βενιζέλου και η "ανακαίνιση" του ΠΑΣΟΚ μέσω της Δημοκρατικής Παράταξης έχει αποτέλεσμα την απώλεια της αυτονομίας του και την υπαγωγή του στη στρατηγική Σαμαρά, από την οποία επιχειρεί να επωφεληθεί μέσω της συμμετοχής στη διαχείριση της εξουσίας. Από την άλλη, η πρόταση της "νέας πορείας" και της "προοδευτικής διακυβέρνησης" δεν έχει εκφραστεί συγκεκριμένα, ώστε να διαπιστωθεί αν όντως πρόκειται για εναλλακτική πρόταση απέναντι στο Μνημόνιο ή για μια διορθωτικού - επικοινωνιακού χαρακτήρα πρόταση.
Τα πρώτα στοιχεία δείχνουν ότι πρόκειται για το δεύτερο, αν και στην πολιτική δεν είναι λίγες οι φορές που οι αντιλήψεις υπερβαίνουν τους εμπνευστές τους, αν και εφόσον υπάρχουν κοινωνικές δυνάμεις να τις στηρίξουν, ιδιαίτερα αν βλέπουν άλλες πολιτικές δυνάμεις, που ευαγγελίζονται μια πραγματική εναλλακτική πορεία, να ταλαντεύονται τις κρίσιμες, ιστορικές στιγμές. Υπάρχουν, όμως, σήμερα κοινωνικές δυνάμεις που ακούν τα ηγετικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ; Κι ακόμη περισσότερο, υπάρχουν κοινωνικές δυνάμεις αποφασισμένες να αγωνιστούν γι' αυτά που υποστηρίζουν τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ;
