Δεν συνηθίζεται να στήνεται ολόκληρο άρθρο, προκειμένου ν' απαντήσει, να σχολιάσει μάλλον, άλλο άρθρο, άλλου αρθρογράφου, σε άλλη εφημερίδα. Ας κάνουμε μια εξαίρεση. Όχι τίποτε άλλο, αλλά οι απόψεις που εκεί διατυπώνονται αντιπροσωπεύουν ολόκληρη «σχολή σκέψης», που τη βρίσκουμε μπροστά μας χρόνια τώρα. Πρόκειται για τη «σχολή σκέψης», την εκπροσωπούμενη από σειρά σχολιαστών, εκείνους που, κατά σύστημα, επιχειρούν να «προειδοποιήσουν» τους πολίτες για το τι έχει να γίνει έτσι και πάρουν κεφάλι οι κακοί. Και αν βεβαίως δεν προλάβει να τους αναχαιτίσει το ιππικό...
Το συγκεκριμένο άρθρο ασχολείται με τη ΔΗΜ.ΑΡ. και με τις περιπέτειές της. Καταχερίζοντάς την πρώτα-πρώτα επειδή έφυγε από την τρικομματική κυβέρνηση. Και μάλιστα επειδή έφυγε με αφορμή το λουκέτο στην ΕΡΤ. "Δεν μπορεί" -αποφαίνεται ο αρθρογράφος- "ένα σοβαρό κόμμα να αξιολογεί τα πράγματα με κριτήρια ΠΟΣΠΕΡΤ". Φυσικά δεν του περνάει από το μυαλό πως η αποχώρηση της ΔΗΜ.ΑΡ. μπορεί να ήταν ζήτημα στοιχειώδους αξιοπρέπειας. Επειδή, αφ' ενός, επρόκειτο περί πολιτικού πραξικοπήματος απέναντι στο Σύνταγμα, απέναντι στην ίδια τη δημοκρατία. Κι ύστερα, επειδή ο Σαμαράς αγνόησε επιδεικτικά και ενέπαιξε τους κυβερνητικούς του εταίρους. Και το ΠΑΣΟΚ εννοείται, ασχέτως αν ο Βενιζέλος κατάπιε αμάσητη την προσβολή. Ούτε του περνάει από το μυαλό ότι μπορεί απλώς να ξεχείλισε, για τον Κουβέλη, το ποτήρι. Ότι μπούχτισε με τη μονοκομματική αντίληψη διαχείρισης της εξουσίας από τον Σαμαρά. Ή επειδή είπε να μην ανεχτεί άλλο την κακομεταχείριση των υπουργών του. Ποιος δεν θυμάται τι Γολγοθά ανέβηκαν ο Μανιτάκης κι ο Ρουπακιώτης; Κυρίως ο Ρουπακιώτης.
Και βέβαια, κατά τον αρθρογράφο, η έξοδος από την τρικομματική ήταν η αιτία της εκλογικής πανωλεθρίας της ΔΗΜ.ΑΡ.. «Οι ψηφοφόροι τής το ξεπλήρωσαν ακριβά στις ευρωεκλογές», γράφει χαρακτηριστικά. Δεν βάζει, βλέπετε, καμιά πιθανότητα να την τιμώρησαν οι ψηφοφόροι μάλλον για την είσοδο παρά για την έξοδο από την τρικομματική. Να την τιμώρησαν για όλα τα δεινά που επισωρεύτηκαν στις πλάτες των πολιτών και τα οποία χρεώθηκε η ΔΗΜ.ΑΡ. από κοινού με τους άλλους δύο. Ή για το επαίσχυντο 4-2-1 της λείας του κράτους. Ενώ το πολύ πρόσφατο εύρημα των «Τάσεων» της MRB, σύμφωνα με το οποίο η μεγάλη πλειοψηφία των ψηφοφόρων της ΔΗΜ.ΑΡ. (του 6,25% του Ιουνίου του 2012, αυτών που της γύρισαν την πλάτη στις ευρωεκλογές), προκρίνουν σήμερα τη στρατηγική συμπόρευσή της με τον ΣΥΡΙΖΑ, δεν φαίνεται να αξιολογείται κατ' ελάχιστο από τον αρθρογράφο...
Από τους ύμνους στον διασυρμό
«Επί ένα χρόνο η ΔΗΜ.ΑΡ. βρέθηκε μετέωρη μεταξύ ορθολογισμού και ανορθολογισμού, μεταξύ Κεντροαριστεράς και ΣΥΡΙΖΑ, μεταξύ υπευθυνότητας και ανευθυνότητας...» σημειώνει ο σχολιαστής.
Πρόκειται, όπως είναι ολοφάνερο, για τον ορισμό της ιδεολογικής αλαζονείας. Εκεί που εξ ορισμού, ή ίσως εξ αποκαλύψεως, ορθολογισμός και υπευθυνότητα είναι το σύνολο των δικών μας ιδεών, απόψεων και επιλογών, ανορθολογισμός και ανευθυνότητα των άλλων. Και, εννοείται, ορθολογισμός και υπευθυνότητα ταιριάζει γάντι στην Κεντροαριστερά, ανορθολογισμός και ανευθυνότητα στον ΣΥΡΙΖΑ.
Όσο για τα μετεκλογικά δεδομένα της ΔΗΜ.ΑΡ., η άποψη του αρθρογράφου είναι, βεβαίως, απόλυτη και κατηγορηματική. «Όσοι πήραν τη ΔΗΜ.ΑΡ. στον λαιμό τους προσπαθούν να εξωθήσουν εκτός ΔΗΜ.ΑΡ. εκείνους που τόσον καιρό τους προειδοποιούσαν πως με τις ακροβασίες τους οδηγούν το κόμμα στην καταστροφή. Μ' άλλα λόγια, οι πυρομανείς κήρυξαν εσωκομματικό πόλεμο στους πυροσβέστες». Όπου πυρομανείς εκείνοι που επιχειρούν, με την όποια καθυστέρηση και όσο δειλά, να ξαναβρούν τον αριστερό προσανατολισμό του κόμματός τους και πυροσβέστες όσοι δεν της συγχώρησαν ότι εγκατέλειψε τη ζεστή αγκαλιά του Σαμαρά. Και φαντασιώνονται κεντρο-δεξιο-αριστερές παλινορθώσεις.
"Είναι κρίμα" -καταλήγει ο αρθρογράφος- "που η σοβαρότερη, τις τελευταίες δεκαετίες, προσπάθεια της ανανεωτικής Αριστεράς βρέθηκε στα χέρια τους". Στα χέρια του Κουβέλη, εννοεί, και όσων συμφωνούν μαζί του. Αξίζει ίσως να θυμηθούμε πως οι άνθρωποι της «σχολής σκέψης» που αντιπροσωπεύει ο αρθρογράφος είχαν ενθουσιαστεί με την πρωτοβουλία των στελεχών που αποχώρησαν το 2010 από τον ΣΥΡΙΖΑ. Είδαν τότε στο νέο κομματικό εγχείρημα μια πρώτης τάξεως καβάτζα για το σύστημα. Υμνολογούσαν αδιαλείπτως τον Κουβέλη, ιδίως όταν αποφάσισε να μετάσχει στην κυβέρνηση Σαμαρά. Με κάποια παραπονιάρικα ψήγματα κριτικής, κάθε φορά που επιχειρούσε κάπως να διαφοροποιηθεί από την ασκούμενη πολιτική. Για να μετατραπεί αστραπιαία σε μαύρο πρόβατο τη στιγμή που η τρικομματική έμεινε δικομματική. Η συστηματική έκτοτε αποδόμηση (σε βαθμό διαπόμπευσης) της ΔΗΜ.ΑΡ. και του αρχηγού της από τη συγκεκριμένη κατηγορία σχολιαστών όσο να 'ναι έπαιξε κι αυτή τον ρόλο της στον εκλογικό διασυρμό του περασμένου Μαΐου. Δίχως βέβαια ν' αποτελεί τη σοβαρότερη αιτία.
Αλλά βέβαια, κάθε άλλο παρά τυχαία μπορούν να θεωρηθούν όλ' αυτά. Εντάσσονται, προφανώς, στην αγχώδη αγωνία των περί ου ο λόγος αρθρογράφων-σχολιαστών μήπως ο ΣΥΡΙΖΑ (οι κακοί που λέγαμε) εξασφαλίσει συμμαχίες στον δρόμο του για την εξουσία. Και τα δίνουν όλα μπας και, την τελευταία στιγμή, προλάβει το ιππικό...
