Όσες ελπίδες έτρεφα ότι χάνοντας την υπουργική καρέκλα θα επιστρέψει στον φυσικό του χώρο, το μεταμεσονύχτιο telemarketing και θα μας αφήσει για λίγο ήσυχους, εξατμίζονται μέρα με την ημέρα. Την υπουργική καρέκλα μπορεί να την έχασε, την τηλεοπτική όμως όχι. Έτσι, κάθε πρωί είμαστε υποχρεωμένοι λόγω επαγγελματικής διαστροφής να παρακολουθούμε βήμα προς βήμα τον κυνισμό που κυκλοφορεί στον δαιδαλώδη εγκέφαλό του. Αυτός ο λαμπρός και επιτυχημένος επιχειρηματίας που συστήνεται ως άξιο τέκνο της ιδιωτικής πρωτοβουλίας αλλά εδώ και μια δεκαετία σιτίζεται από τον κρατικό κορβανά αναρωτήθηκε χθες «με ποιο κριτήριο βιώνουν οι καθαρίστριες μεγαλύτερο δράμα από τους άλλους ανθρώπους που έχουν χάσει τη δουλειά τους; Έχει περισσότερα δικαιώματα αυτός που χάνει την εργασία του στο δημόσιο από αυτόν που χάνει τη δουλειά του στον ιδιωτικό τομέα;»
Η απάντηση είναι απλή. Όλοι οι άνεργοι βιώνουν το ίδιο δράμα ανεξαρτήτως της φύσης του πρώην εργοδότη τους και αυτό που τους ενώνει είναι η απώλεια στο δικαίωμα στην εργασία. Όλοι οι άνεργοι έχουν το ίδιο δικαίωμα στη διαμαρτυρία και στον αγώνα της επιστροφής στο ενεργό δυναμικό του τόπου και της οικονομίας. Και σε μια χώρα που οι περίφημη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας δεν είναι τίποτε άλλο από ψευδεπίγραφα προγράμματα εκατομμυρίων προς όφελος αμφιβόλου αξιοπιστίας «επιχειρήσεων», για κάθε άνεργο είτε του ιδιωτικού είτε του δημόσιου τομέα η διεκδίκηση και ο αγώνας είναι μονόδρομος. Είτε για τις καθαρίστριες του ΥΠ.ΟΙΚ. είτε για τους απεργούς της 3Ε. Και δεν είναι άλλος από την επαναπρόσληψη.
Το να προσπαθεί ένας κρατικοδίαιτος βιβλιοπώλης να διαχωρίσει τα δικαιώματα και το δράμα των απολυμένων σε δύο κατηγορίες είναι απλώς ένα φτηνό τέχνασμα κοινωνικού αυτοματισμού σε μια προσπάθεια να συμπιέσει προς τα κάτω το βιοτικό επίπεδο όλων, ανέργων και εργαζόμενων. «Ο λαϊκισμός και ο συναισθηματισμός μας οδηγεί σε φοβερά λάθη» πρόσθεσε ο πρώην υπουργός προειδοποιώντας την κυβέρνηση πως οποιαδήποτε υποχώρηση στο θέμα των καθαριστριών θα ανοίξει τον ασκό του Αιόλου των διεκδικήσεων. Με την φράση αυτή επιχείρησε να βάλει φρένο στις όποιες φωνές συμπάθειας έχουν ακουστεί από κυβερνητικά χείλη μέχρι σήμερα καθιστώντας σαφές πως όποια υποχώρηση στο θέμα των καθαριστριών θα είναι κυβερνητική ήττα. Και σίγουρα ο Άδωνις δεν εξέφραζε προσωπικές απόψεις.
