Θυμάται άραγε κανείς τον ανασχηματισμό; Πολύ αμφιβάλλω. Άντε να τον θυμούνται εκείνοι που τους αφορούσε προσωπικά. Όσοι ήρθαν και, ίσως περισσότερο έντονα, όσοι έφυγαν. Κι όμως, δεν έχουν περάσει παρά δυο βδομάδες, σκάρτες. Έτσι για να καταλάβουμε τι σημαίνουν στην ουσία αυτά τα μπιχλιμπίδια. Και πόσο (και για πόσο) μπορούν να παραμυθιάσουν τον λαό. Για να καταλάβουν, επιτέλους, και οι κυβερνώντες πως όποτε αισθανθούν ότι χρειάζεται αλλαγή κλίματος, αλλαγή ατζέντας, αλλαγή εντυπώσεων έστω, θα πρέπει να σκεφτούν κάτι άλλο, σοβαρότερο...
Ποιος να θυμάται και γιατί να θυμάται, εδώ που τα λέμε, τον ανασχηματισμό, όταν το μετεκλογικό τοπίο διαθέτει τόσα άλλα, πολύ πιο «φανταιζί» χαρακτηριστικά. Ότι είχαμε τριπλές εκλογές πριν από περίπου ένα μήνα, ασφαλώς το θυμόμαστε. Εκεί όπου στο πολιτικό σκηνικό ήρθαν τα πάνω-κάτω. Ε, και το πολιτικό σύστημα -υποτίθεται πως- παλεύει σήμερα να προσαρμοσθεί στη νέα πραγματικότητα. Κατά πώς την αντελήφθη ο καθένας αυτή τη νέα πραγματικότητα. Για την ώρα πάντως ζούμε τα «απόνερα» της προηγούμενης πολιτικής φάσης. Με τις καθαρίστριες του υπουργείου Οικονομικών να βρίσκονται πάντα στην πρώτη γραμμή, διδάσκοντας αγωνιστικό ήθος. Και να έχουν ήδη αναδειχθεί σε σύμβολο αγωνιστικής αξιοπρέπειας. Και τα «απέναντί τους» ΜΑΤ να μην καταλαβαίνουν Χριστό από τέτοιες καλλιγραφίες. Πρόκειται εξάλλου για την κατηγορία εκείνη των ένστολων πολιτών, που κατά 50%, επέλεξε -μόλις προχθές στην ευρωκάλπη- τη Χρυσή Αυγή ως τον φορέα της πολιτικής της έκφρασης.
Κι από την άλλη, μιας και μιλάμε για τα χαρακτηριστικά της νέας, της μετεκλογικής φάσης, έχουμε τα επίσημα «θυρανοίξια» του μέτρου των ομαδικών απολύσεων στον ιδιωτικό τομέα. «Θυρανοίξια» κανονικά, άνοιξαν οι πόρτες, πως το λένε. Κι άντε τώρα να τις κλείσεις. Η απόφαση για τη Χαλυβουργία και, περισσότερο, η θεωρητική επένδυσή της, όπως εκφράζεται πληθωρικά από κυβερνητικούς παράγοντες, τα λέει όλα. Για τα «ταμπού» που έπρεπε να καταρριφθούν, προκειμένου να προχωρήσουμε προς τα πεπρωμένα της φυλής, δίχως τις «αγκυλώσεις» του παρελθόντος. Και να σκεφτεί κανείς πως επρόκειτο για ό,τι, μόνο, είχε απομείνει από τις ρήτρες προστασίας των εργαζομένων. Απέναντι στην αυθαιρεσία της εργοδοσίας...
Το πρόσημο της «νέας σταθερότητας»
Τα άλλα «ταμπού», εκείνα που σηματοδοτούσαν τις άλλες «ιδεοληπτικές αγκυλώσεις» του παρελθόντος, αυτά που και από το Σύνταγμα ορίζονται ως «μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων», έχουν από καιρό εκμετρήσει το ζην και να ζούμε να τα θυμόμαστε. Ποιο Σύνταγμα και ποιες συνταγματικές δεσμεύσεις. Καλή θέληση και ανοιχτά μυαλά να υπάρχουν.
Αναρωτιόταν προχθές στο δελτίο των οχτώ ο τηλεσχολιαστής (ξέρετε, ένας είναι ο τηλεσχολιαστής ο σωστός) πως είναι δυνατόν για κάπου 250 ανθρώπους (εκεί που βρισκόταν αρχικά η ιδεολογική (!) διαφορά Κυριάκου - Λοβέρδου) να κινδυνεύσει η κυβερνητική σταθερότητα. Έλα ντε. Για κάπου 250 ανθρώπους. Από πού κι ώς πού. Για κάπου 250 ανθρώπους επιπλέον στην ανεργία, για κάπου 250 οικογένειες επιπλέον στην απόγνωση. Από πού κι ώς πού. Εδώ ως το τέλος του χρόνου, μέσα στο επόμενο εξάμηνο δηλαδή, άλλοι 7.000 άνθρωποι από τον δημόσιο τομέα περιμένουν τη σειρά τους. Προς την ίδια «μακαρία οδό». Οπότε, ναι, με το δίκιο του αναρωτιόταν ο τηλεσχολιαστής τι είναι 250 νοματαίοι. Κάτι τέτοιο φαίνεται πως εννοούσε ο Βαγγέλης Βενιζέλος, όταν -προεκλογικά- μας έκανε έκκληση να στηρίξουμε τη «σταθερότητα». Διαβεβαιώνοντάς μας πάντως ότι αυτή τη φορά θα της βάλει, με τα χεράκια του, πρόσημο της σταθερότητας. Προοδευτικό πρόσημο συγκεκριμένα. Ναι, μάλλον κάτι τέτοιο εννοούσε. Πάει περίπατο λοιπόν και το ταμπού της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων. Κι αφού η σχετική συνταγματική πρόβλεψη (η απολύτως δεσμευτική (!) συνταγματική πρόβλεψη) ακυρώθηκε στην πράξη, διά της παρακαμπτηρίου.
Πες λοιπόν τώρα εσύ ότι κάποια στιγμή θα βγούμε από την κρίση. Ότι κάποια στιγμή θα φύγουμε από τα Μνημόνια. Πες ότι έχουν δίκιο εν τέλει ο Σαμαράς κι ο Βενιζέλος, και έχουν άδικο το ΔΝΤ, ο Σόιμπλε, ο Ντάισελμπλουμ κι ένα σωρό άλλοι που προβλέπουν για πάρτη μας νέα πακέτα, νέα μνημόνια, νέα μέτρα. Ας αναρωτηθούμε τι θα έχει απομείνει, τότε, μετά την κρίση, κι έτσι όπως φροντίσαμε να γκρεμίσουμε τα «ταμπού», τι θα έχει απομείνει σ' αυτήν εδώ τη χώρα, για λογαριασμό αυτού εδώ του λαού. Τι θα έχει απομείνει από αξίες, από δικαιώματα, από ελευθερίες, από πρόνοιες, από Δημοκρατία. Τι θα έχει απομείνει από όρους ζωής...
