Στις ευρωεκλογές πιστοποιήθηκε ως πρώτη πολιτικά εκλογική δύναμη ο ΣΥΡΙΖΑ. Όμως το 26% και το 27%, ακόμα και το 30%, δεν είναι ισχυρή κυβερνητική εντολή. Κατά συνέπεια, επειδή οι νέες βουλευτικές εκλογές δεν θα αργήσουν για πολύ, προκύπτουν δύο σοβαρές υποχρεώσεις για το πρώτο κόμμα των ευρωεκλογών. Υπάρχει χρόνος για να πεισθεί ένα πολύ μεγαλύτερο τμήμα των πολιτών να εκτινάξει τον ΣΥΡΙΖΑ σε ποσοστά αυτοδυναμίας; Πόσο εφικτό είναι και τι χρειάζεσαι να κάνεις για να πολλαπλασιάσεις την εμπιστοσύνη των ψηφοφόρων; Αν αυτό δεν αρκεί και θα απαιτηθούν συνεργασίες, τι προεργασίες γίνονται για τη διεύρυνση του ΣΥΡΙΖΑ ώστε, ως ηγεμονική δύναμη, να επιβάλει τους όρους για εθνική και οικονομική ανεξαρτησία για να τερματιστεί η ανθρωπιστική κρίση;
ΦΑΝΤΑΖΟΜΑΙ, στην κατάσταση που έχει φτάσει η χώρα, είναι εξαιρετικά επικίνδυνο να επιστρέφεις την εντολή που δικαιωματικά έχει το πρώτο κόμμα, περιμένοντας τις επόμενες ή μεθεπόμενες εκλογές για να κατακτήσεις την απόλυτη πλειοψηφία. Και είναι επικίνδυνο, γιατί ο κόσμος δεν αντέχει να υποφέρει και να περιμένει γενικώς και αορίστως. Κατά συνέπεια, το πρώτο θέμα που πρέπει να απασχολήσει την ηγεσία και τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ είναι η ταχύτατη παρουσίαση των προτάσεών του σε όλα τα μείζονος σημασίας πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά ζητήματα. Ανάπτυξη, παραγωγική αναδιάρθρωση, επιχειρηματικότητα, φορολογία, ρευστότητα και επενδυτικές χρηματοδοτήσεις, μισθοί, προστασία της εργασίας, ρυθμίσεις χρεών, Παιδεία, Υγεία, Πολιτισμός, Περιβάλλον.
ΕΣΤΩ ότι η ηγεσία και οι ειδικές επιστημονικές και μελετητικές επιτροπές προλαβαίνουν και το κάνουν. Είναι έτοιμες και ώριμες οι τριακόσιες τόσες οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ να υπερασπιστούν τις θέσεις του κόμματός τους ή θα τσακώνονται μέχρι τις μεθεπόμενες εκλογές για το ποια θέση δέχονται και ποια απορρίπτουν; Είναι σε θέση, ακόμα και αν συμφωνήσουν, να βρουν τους πολίτες και να τους εξηγήσουν τη σημασία των προτάσεων; Φοβάμαι, όπως όλοι γνωρίζουμε, ότι αρκετές, αν όχι οι περισσότερες, δεν είναι. Παραμένουν εσωστρεφείς και αντί να έχουν ως στόχο την κυριαρχία στον κοινωνικό χώρο που τους αφορά, περισσότερο νοιάζονται για τους εσωτερικούς συσχετισμούς παρά για τους συσχετισμούς στην κοινωνία. Με λίγα λόγια, τα ερωτήματα που έχουν οι πολίτες πριν σε εμπιστευτούν, από ποιον θα απαντηθούν;
ΣΕ ΜΙΑ ΟΡΓΑΝΩΣΗ του ΣΥΡΙΖΑ είχα παρουσιάσει τα αποτελέσματα των εκλογών του 2012, όπου στο ηλικιακό στρώμα πάνω από τα 65 χρόνια η Ν.Δ. είχε περισσότερο από 40%, το ΠΑΣΟΚ 20% και ο ΣΥΡΙΖΑ 17%. Αυτή η κατηγορία ψηφοφόρων είναι κάτι παραπάνω από το 40% του εκλογικού σώματος. Από τη στιγμή λοιπόν που η πολιτική νίκη βγαίνει από την κάλπη και οι ψήφοι αθροίζονται χωρίς να ζυγίζονται, δεν μπορείς να αγνοείς αυτό το σοβαρό καθοριστικό για το τελικό αποτέλεσμα μειονέκτημα. Η μετριοπαθέστερη απάντηση που έλαβα τότε, ήταν: σιγά που θα ασχοληθούμε με τους γέρους. Αφού λοιπόν δεν ασχολούμαστε με τους γέρους (ούτε και με τους νέους) τους οποίους κρατάει σε... ομηρεία η τηλεόραση, στα αποτελέσματα των πρόσφατων ευρωεκλογών τα ποσοστά των κομμάτων στην κατηγορία πάνω από 65 έτη ήταν: Ν.Δ. 37,9%, (+15,2% από το τελικό), ΣΥΡΙΖΑ 18,5% (-8,1%), ΠΑΣΟΚ (Ελιά) 14,5% (+6,5%)
ΑΦΗΝΟΥΜΕ λοιπόν τις οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ να ωριμάσουν και συζητάμε το πλέον πιθανό σενάριο. Την πρωτιά του ΣΥΡΙΖΑ στις επόμενες εκλογές χωρίς αυτοδυναμία. Τι κάνουμε; Όχι τι κάνουμε μετά. Τι κάνουμε από τώρα που βράζει όλο το πολιτικό σύστημα. Ο λαός ψήφισε στο όνομα του ΣΥΡΙΖΑ την ενότητα της Αριστεράς. Οι προτιμήσεις των εκλογέων ως προς τα πρόσωπα περιέχουν σοβαρά μηνύματα. Αν η ενότητα, που πρέπει να αρχίσει από τα ηγετικά κλιμάκια, δεν είναι αντίστοιχη της εμπιστοσύνης του λαού, τότε ο μεγάλος εκλογικά ΣΥΡΙΖΑ κινδυνεύει να χάσει το ραντεβού με την Ιστορία και να διαψεύσει τις ελπίδες των Ελλήνων, αλλά και εκατομμυρίων Ευρωπαίων, που περιμένουν πρώτος να ανοίξει τον δρόμο για την Ευρώπη των λαών.
