Οι αριθμοί είναι θλιβερά εντυπωσιακοί. Με αφορμή τη συμπλήρωση μιας δεκαετίας από τη δημοσίευση των Panama Papers -και επτά χρόνων από την κυκλοφορία της διασκεδαστικής και πολύ καλά τεκμηριωμένης σχετικής ταινίας του Σόντερμπεργκ, με τη Μέριλ Στριπ, τον Γκάρι Όλντμαν, τον Αντόνιο Μπαντέρας και τη Σάρον Στόουν- η Oxfam εκτιμά πως η παγκόσμια υπερπλούσια ελίτ ενδέχεται να έχει έως και 3,55 τρισεκατομμύρια δολάρια κρυμμένα από τις φορολογικές Αρχές σε διάφορους φορολογικούς παραδείσους.
Το ποσό αυτό, σημειώνει ο Guardian, αντιστοιχεί σε πάνω από το 3% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Εκτιμήσεις προηγούμενων ερευνών υποδηλώνουν μάλιστα πως το 80% αυτού του πλούτου, δηλαδή πάνω από 2,84 τρισ. δολάρια, ανήκει στο πλουσιότερο 0,1%, γεγονός που σημαίνει ότι αυτή η ελάχιστη ομάδα κατέχει αφορολόγητα περιουσιακά στοιχεία ισοδύναμα με τον συνολικό πλούτο του φτωχότερου μισού του παγκόσμιου πληθυσμού.
«Δεν πρόκειται απλώς για έξυπνη λογιστική, πρόκειται για εξουσία και ατιμωρησία», σημείωσε ο Κρίστιαν Χάλουμ, επικεφαλής της Oxfam για θέματα φορολογίας, επισημαίνοντας αυτό που θα έπρεπε να είναι αυτονόητο, πως «όταν εκατομμυριούχοι και δισεκατομμυριούχοι κρύβουν τρισεκατομμύρια δολάρια σε υπεράκτιους φορολογικούς παραδείσους, τοποθετούν τον εαυτό τους πάνω από τις υποχρεώσεις που δεσμεύουν την υπόλοιπη κοινωνία». Πάνω από την κοινωνία, σε βάρος της κοινωνίας.
Υπ’ αυτή ακριβώς την οπτική η Oxfam, δημοσιεύοντας την πιο πρόσφατη ανάλυσή της για την έκταση των υπεράκτιων (offshore) περιουσιακών στοιχείων, επανήλθε στο αίτημά της για την επιβολή φόρου στον πλούτο και κάλεσε τις κυβερνήσεις να κλείσουν τα φορολογικά «παραθυράκια». Στη Βρετανία, ο επικεφαλής των Πρασίνων στην Αγγλία και στην Ουαλία Ζακ Πολάνσκι έχει δηλώσει ότι ένας φόρος στον πλούτο θα αποτελούσε «προτεραιότητα από την πρώτη ημέρα» για το κόμμα του σε περίπτωση διακυβέρνησης. Μάλιστα, έχει προτείνει έναν τέτοιο φόρο σε ετήσια βάση, με συντελεστή 1% για περιουσιακά στοιχεία άνω των 10 εκατ. λιρών, συμπεριλαμβανομένων των ακινήτων, και 2% για περιουσίες άνω των 100 εκατ. λιρών, υποστηρίζοντας ότι μια τέτοια πολιτική θα απέφερε έσοδα περίπου 15 δισ. λιρών ετησίως. Πάντως, το think tank Institute for Fiscal Studies έχει υποστηρίξει ότι θα ήταν προτιμότερο να δοθεί προτεραιότητα στη μεταρρύθμιση των υφιστάμενων φόρων στον πλούτο, συμπεριλαμβανομένου του council tax και του φόρου υπεραξίας.
Το ζήτημα δεν αφορά, προφανώς, μόνο τη Βρετανία ή τις ΗΠΑ· αφορά και την Ελλάδα, όπου κάτι θυμόμαστε από Panama Papers και όπου παραμένει ακόμα εφικτό οι έχοντες και κατέχοντες να μετακινήσουν νομότυπα τα λεφτά τους, τα υπερκέρδη τους, ώστε να φορολογούνται λιγότερο ή και να ξεφεύγουν εντελώς από τη φορολογία. Το πολιτικό αίτημα για την απομάκρυνση αυτής της κυβέρνησης σχετίζεται και με το ζήτημα της φορολογικής μεταρρύθμισης, που δεν έγινε, και της φορολογικής δικαιοσύνης, χωρίς την οποία ούτε κοινωνικό κράτος θα αποκτήσουμε ούτε τις ανισότητες θα υπερβούμε.
