Η πρόταση Μητσοτάκη για το ασυμβίβαστο υπουργών-βουλευτών, αν το καλοσκεφτεί κανείς, είναι η επιτομή του πελατειακού κράτους και πάει το παραδοσιακό ρουσφέτι σε άλλο επίπεδο.
Φανταστείτε, λοιπόν, ένα πρωτοκλασάτο στέλεχος της ΝΔ, που εκλέγεται βουλευτής σε μια ανταγωνιστική περιφέρεια της Αττικής ή της επαρχίας, και επιλέγεται υπουργός. Τη θέση του στο κοινοβούλιο αναλαμβάνει ο πρώτος επιλαχών, ενώ ο πρώην βουλευτής και νυν υπουργός ασχολείται με τα του υπουργείου. Λίγους μήνες προ της κάλπης, γίνεται ανασχηματισμός, ο υπουργός απομακρύνεται από την κυβέρνηση και επανέρχεται στο κοινοβούλιο. Παράλληλα αρχίζει και τον αγώνα για την επανεκλογή του, με προίκα τις «εξυπηρετήσεις» που έκανε ως μέλος του υπουργικού συμβουλίου στους ψηφοφόρους του, οπότε σε μεγάλο βαθμό έχει εξασφαλίσει ότι θα επανεκλεγεί!
Περί αθέμιτου ανταγωνισμού ανάμεσα στους βουλευτές της ίδιας περιφέρειας, ούτε λόγος να γίνεται. Όπως και για τον πλήρη έλεγχο της της κοινοβουλευτικής ομάδας από τον μεγάλο αρχηγό-πρωθυπουργό, ο οποίος διορίζοντας τους υπουργούς του επί της ουσίας πριμοδοτεί και βουλευτές. Όχι μόνο βουλευτές αλλά και «δίδυμα» υποψηφίων σε κάθε περιφέρεια, καθώς ο κάθε «μεγάλος» υποψήφιος θα μπορεί να έχει και έναν «μικρό» για να κάνει τα… ρεπά του στο κοινοβούλιο, πάντα με την έγκριση του μεγάλου Αταμάνου.
