Το 5,4 % του πληθωρισμού που ανακοίνωσε η ΕΛΣΤΑΤ δεν έχει καμία σχέση με τη ζωή της κοινωνικής πλειοψηφίας. Είναι ένας μέσος όρος φτιαγμένος για δελτία ειδήσεων, όχι για νοικοκυριά που μετρούν κέρματα στο ταμείο. Γιατί ο πραγματικός πληθωρισμός δεν μετριέται στα είδη πολυτελείας. Μετριέται στο ψωμί, στο γάλα, στο κρέας, στο ρεύμα και στη βενζίνη. Εκεί όπου ο λαός δεν έχει επιλογή να «μειώσει την κατανάλωση». Εκεί όπου η επιβίωση μετατρέπεται σε καθημερινό οικονομικό πόλεμο. Και εκεί οι αριθμοί λένε αλήθειες: Μοσχάρι: +19,2%, Αρνί και κατσίκι: +13,3%, Μαργαρίνες και φυτικά λίπη: +11,6%, Φρούτα: έως +12%, Λαχανικά: +7,1%. Καφές: +7,9%.
Στην ενέργεια η κατάσταση αγγίζει την κοινωνική ληστεία: Πετρέλαιο θέρμανσης: +53,2%, Φυσικό αέριο: +19,3%, Ηλεκτρικό ρεύμα: +14%, Ενοίκια: +7,6%. Και σαν να μην έφτανε αυτό έχουμε: Πετρέλαιο κίνησης: +32,4%, Βενζίνη: +17,1%. Αυτή είναι η αλήθεια που ζει ο εργαζόμενος, ο συνταξιούχος, ο άνεργος και η νέα οικογένεια και όχι το «5,4%». Γιατί ο κόσμος δεν ζει αγοράζοντας τηλεοράσεις και έπιπλα κάθε μήνα. Ζει πληρώνοντας σούπερ μάρκετ, λογαριασμούς και καύσιμα. Η μεγαλύτερη πολιτική απάτη είναι ότι παρουσιάζουν τον γενικό δείκτη σαν κοινή εμπειρία για όλους. Όμως, ο πληθωρισμός είναι ταξικός. Ο πλούσιος ξοδεύει μικρό μέρος του εισοδήματός του στα βασικά αγαθά. Ο φτωχός δίνει σχεδόν τα πάντα εκεί. Άρα ο πραγματικός πληθωρισμός των λαϊκών στρωμάτων είναι πολλαπλάσιος. Και μέσα σε αυτή την κοινωνική ασφυξία, κάποιοι θησαυρίζουν.
Τα σούπερ μάρκετ εμφανίζονται ως «θύματα των διεθνών κρίσεων», αλλά τα στοιχεία αποκαλύπτουν κάτι άλλο. Ο συνολικός λογαριασμός των πολιτών στα ταμεία εκτινάχθηκε στα 3,49 δισεκατομμύρια ευρώ μόνο στο πρώτο τρίμηνο του 2026, δηλαδή αύξηση 6,9% σε σχέση με πέρσι. Οι τιμές αυξήθηκαν κατά 2,1%, αλλά και η κατανάλωση κατά 4%. Δηλαδή, τι σημαίνει αυτό πρακτικά; Ότι ο κόσμος πληρώνει περισσότερα ακόμα και όταν αγοράζει πιο προσεκτικά, πιο φοβισμένα, πιο περιορισμένα. Το καλάθι μικραίνει και ο λογαριασμός μεγαλώνει. Οι αλυσίδες σούπερ μάρκετ μετατρέπουν την ανάγκη για τροφή σε μηχανή υπερκερδών. Και η κυβέρνηση όχι μόνο δεν παρεμβαίνει ουσιαστικά, αλλά λειτουργεί σαν πολιτικός εκπρόσωπος της αισχροκέρδειας. «Καλάθια νοικοκυριού», επικοινωνιακά τρικ και προσωρινές εκπτώσεις χρησιμοποιούνται σαν φτηνό άλλοθι, την ώρα που οι πολυεθνικές τροφίμων, οι μεσάζοντες και οι μεγάλες αλυσίδες σπάνε ταμεία.
Η αγορά έχει μετατραπεί σε ζούγκλα όπου ο μισθός τελειώνει τη δεύτερη εβδομάδα του μήνα και η επιβίωση γίνεται ατομική ευθύνη. Και όταν η κοινωνία διαμαρτύρεται, η απάντηση είναι οι γνωστές θεωρίες περί «εισαγόμενου πληθωρισμού», λες και μόνο στην Ελλάδα η φέτα έγινε είδος πολυτελείας. Η πραγματικότητα είναι μία: η ακρίβεια δεν είναι φυσικό φαινόμενο αλλά είναι πολιτική επιλογή. Είναι το αποτέλεσμα μιας οικονομίας που προστατεύει τα κέρδη και αφήνει απροστάτευτη την κοινωνία. Είναι το αποτέλεσμα μιας κυβέρνησης που θεωρεί «σταθερότητα» να αυξάνονται τα εταιρικά κέρδη ενώ αδειάζουν τα λαϊκά πορτοφόλια. Και όσο οι αριθμοί ευημερούν στα υπουργικά powerpoint, τόσο η κοινωνία θα βυθίζεται στην ανασφάλεια, στη φτώχεια και στην οργή. Γιατί ο κόσμος δεν μπορεί να φάει στατιστικές.
