Η Ελλάδα της «αριστείας» αποδείχθηκε τελικά Ελλάδα της αρπαχτής.
Ενώ ο αγροτικός κόσμος βουλιάζει στα χρέη, στα απλήρωτα τιμολόγια και στις ανεκπλήρωτες υποσχέσεις, δύο δισ. ευρώ ναι, δύο δισ. έχουν κάνει φτερά μέσα από τα συστήματα του ΟΠΕΚΕΠΕ, με τις «γαλάζιες ακρίδες» να τρώνε τις σάρκες της υπαίθρου.
Το σκάνδαλο αυτό δεν είναι απλώς μια υπόθεση διαφθοράς. Είναι μια πολιτική επιλογή, μια δομική αποσύνθεση ενός μηχανισμού που θα έπρεπε να στηρίζει τον Έλληνα αγρότη, και όχι να τον ταπεινώνει. Ενώ τα ευρωπαϊκά κονδύλια προορίζονταν για την παραγωγή, την ανανέωση του εξοπλισμού, την ανθεκτικότητα στις κλιματικές κρίσεις, κάποιοι «Χασάπηδες» και «Φραπέδες» φρόντιζαν να τα διοχετεύουν στις δικές τους τσέπες, με την κάλυψη ή την ανοχή ενός συστήματος που σιωπά.
Και τι κάνει η Κυβέρνηση;
Αντί να ανοίξει τη Βουλή για να κληθούν οι εμπλεκόμενοι, κάνει ό,τι μπορεί για να τους κρατήσει μακριά. Δεν υπάρχει καμία πολιτική βούληση να διαλευκανθεί η υπόθεση. Κανείς δεν θέλει να δει ποιος έδινε εντολές, ποιος ενημερωνόταν, ποιος προστάτευε. Γιατί πίσω από κάθε «αχυράνθρωπο» υπάρχει ένας κομματικός μηχανισμός που κινεί τα νήματα.
Την ίδια ώρα, οι αποζημιώσεις για τον «Ντάνιελ» παραμένουν στα συρτάρια. Οι κτηνοτρόφοι της Θεσσαλίας περιμένουν ακόμα να δουν το χρώμα του χρήματος για τα ζώα και τις δενδρώδεις καλλιέργειες που χάθηκαν. Οι αγρότες δεν μπορούν να κάνουν προγραμματισμό, οι πληρωμές καθυστερούν για χρόνια και οι οικογένειες στην ύπαιθρο ζουν με την αγωνία του αύριο. Κι ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, η κυβέρνηση συνεχίζει το γνωστό τροπάρι, «φταίνε οι προηγούμενοι».
Μα οι προηγούμενοι, όσο κι αν είχαν τα δικά τους σφάλματα, πλήρωναν στην ώρα τους. Τώρα έχουμε φτάσει στο σημείο να συζητάμε για επιδοτήσεις χωρίς Κτηματολόγιο, για δηλώσεις ΟΣΔΕ χωρίς έλεγχο, για ψηφοθηρικά δίκτυα που καθορίζουν πότε και σε ποιο χωριό θα γίνει έλεγχος, ανάλογα με το ποιος «στηρίζει» την παράταξη.
Αυτό δεν είναι Κράτος Δικαίου.
Είναι Κράτος συμφέροντος.
Ένα σύστημα που έχει μετατρέψει τον αγρότη από παραγωγό σε όμηρο.
Ο Πρωθυπουργός μπορεί να μιλάει για «Ευρώπη», για «ψηφιακό κράτος» και «μεταρρυθμίσεις», αλλά όσο υπάρχουν «γαλάζιοι» μεσάζοντες που λυμαίνονται τον κόπο του Έλληνα αγρότη, η Ελλάδα δεν είναι Ευρώπη. Είναι φέουδο. Και όσο δεν αποδίδεται δικαιοσύνη, τόσο η ύπαιθρος θα αδειάζει, όχι μόνο από ανθρώπους, αλλά και από ελπίδα.
*Πολιτική και Οικονομική Αναλύτρια
