Η επιταχυνόμενη εκδήλωση πολύμορφων και πολυποίκιλων κοινωνικών αντιδράσεων δεν θα αργήσει να πάρει ακόμη μεγαλύτερες διαστάσεις.
Ενώ η κυβέρνηση «δυσκολεύεται» να πάρει τα όποια μέτρα, καθώς κινδυνεύει να συνθλιβεί μεταξύ της διευρυνόμενης κοινωνικής δυσαρέσκειας και της εκτίναξης τόσο των ελλειμμάτων όσο (και κυρίως αυτό…) της κατακόρυφης ανόδου του κόστους δανεισμού.
Οι αγορές, στις οποίες ομνύει ο κ. Μητσοτάκης, δεν θαμπώνονται ούτε από λουδοβίκειους ναρκισσισμούς ούτε από τα Greek Statistics των ελληνικών συστημικών καναλιών. Αλλά και το lobbing έχει τα όριά του, καθώς οι «μεγάλοι επενδυτικοί οίκοι», που είτε συμβουλεύουν την κυβέρνηση είτε προωθούν έναντι αδρών προμηθειών και καλοπληρωμένων projects τα ελληνικά ομόλογα, δεν είναι εθελοντές ... «ζημιοσκόποι».
Έτσι, παρά την απόλυτα καθαρή απάντηση της Λαγκάρντ στην ερώτηση του Δημήτρη Παπαδημούλη για την περικοπή των ειδικών φόρων σε ενέργεια, καύσιμα και άλλα βασικά είδη που ζητάει με επιμονή ο ΣΥΡΙΖΑ, η κυβέρνηση… δυσκολεύεται.
Οι αγρότες θέλουν φθηνότερα καύσιμα και ρεύμα, φθηνότερα λιπάσματα. Αν κόψει τους φόρους η κυβέρνηση, παρά την άδεια των Βρυξελλών και της Φραγκφούρτης, θα γράψει μεγάλα ελλείμματα. Ο Σταϊκούρας ήδη έχει αρνηθεί τι στοιχειώδες. Να κοπούν οι φόροι στο ψωμί και τα άλευρα. Τα ελλείμματα χρειάζονται χρηματοδότηση και τα επιτόκια πήραν την ανιούσα. Ο ΟΔΔΗΧ φαίνεται να παγώνει τον κρατικό δανεισμό.
Οι κατά εκατοντάδες απολυόμενοι στη ΛΑΡΚΟ, στα πετρέλαια της Καβάλας, είτε οι 2.000 εργολαβικοί εργαζόμενοι στο λιμάνι του Πειραιά, είτε οι μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας χιλιάδες λιγνιτωρύχοι της βόρειας Ελλάδας, δουλειά και αξιοπρεπείς μισθούς ζητούν. Η κυβέρνηση, δέσμια των προεκλογικών της δεσμεύσεων προς «φίλιες επιχειρηματικές δυνάμεις», αδυνατεί να αλλάξει ρότα, προσμένοντας κάποια έσοδα από deals.
Η πραγματικότητα βοά, πως αναπόφευκτα η κυβέρνηση στο εγγύς μέλλον θα βρεθεί μπροστά σε δυσεπίλυτα ή και άλυτα προβλήματα….
