O Εμπενίζερ Σκρουτζ είναι ο πρωταγωνιστής του πασίγνωστου διηγήματος του Τσαρλς Ντίκενς του 1843 «Μια χριστουγεννιάτικη ιστορία» ή «Τα Χριστούγεννα του τσιγκούνη» (στην Ελλάδα έχουν χρησιμοποιηθεί και οι δύο τίτλοι για να αποδώσουν το "A Christmas Carol"). Ο Σκρουτζ είναι ένας ζάπλουτος ψυχρός τσιγκούνης που περιφρονεί τα Χριστούγεννα και τα θεωρεί γιορτή σπατάλης. Θα χρειαστούν πολλά «φαντάσματα» «χαμένων» κοντινών ανθρώπων του για να τρομοκρατηθεί και να πιστέψει άκων εκών ότι στον θάνατο τα πλούτη είναι αχρείαστα.
Οι εποχές έχουν αλλάξει πολύ μετά από περίπου 180 χρόνια ως προς τη διάχυση της πληροφορίας αλλά και ως προς το επίπεδο ζωής μεγάλων τμημάτων του πληθυσμού στον δυτικό κόσμο τουλάχιστον, αλλά έχουν μείνει τρομακτικά ίδια, ίσως και χειρότερα, σε τεράστια κομμάτια της Ασίας, της Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής. Λιγότερο από το 1% κατέχει πάνω από το 60% του παγκόσμιου πλούτου.
Βεβαίως, τώρα, οι μεγάλες εταιρείες έχουν τα τμήματα CSR (Corporate Social Responsibility = Εταιρική Κοινωνική Ευθύνη) και διαθέτουν κάποιο ελάχιστο τμήμα του τζίρου τους για δωρεές και φιλανθρωπίες.
Τα δύο τελευταία χρόνια στην Ελλάδα CSR σήμαινε δωρεές τμημάτων ΜΕΘ σε νοσοκομεία και αναπνευστήρων.
Δεν ξέρω πόσα φαντάσματα του παρελθόντος χρειάζεται να εμφανιστούν στον μακάριο ύπνο (ή στον ξύπνιο) των νυν κυβερνώντων μπας και κουνηθούν τίποτα συνειδήσεις. Δεν αρκούν 20.000 ψυχές για να συγκινήσουν τους σύγχρονους κυβερνώντες Εμπενίζερ; Και, αντί να αναγκάζονται από τις αγριοφωνάρες (δικαίως) του Πολάκη να αγοράσουν ή να χορηγούν μονοκλωνικά, να κάνουν πολύ περισσότερα; Όπως μαζί με τα εμβόλια να διαθέσουν τα χρήματα για την ενίσχυση εδώ και τώρα της πρωτοβάθμιας (ΤΟΜΥ) και της αγοράς μονοκλωνικών. Έτσι, οι θάνατοι θα γίνονταν ένας μικρός μονοψήφιος αριθμός...
Γίνεται;
(Ξέρετε πόσα μονοκλωνικά θα αγοράζονταν με όσα χρωστάνε Ν.Δ. και ΚΙΝ.ΑΛΛ.-ΠΑΣΟΚ;).
