Ας με συγχωρήσουν οι θιασώτες των extra large πολεμικών εξοπλισμών. Γνωρίζω ότι δεν συνορεύουμε με το Λουξεμβούργο και το Λιχτενστάιν. Και δεν αμφισβητώ ότι θα πρέπει να υπάρχει αποτρεπτική δύναμη έναντι της τουρκικής επιθετικότητας.
Γνωρίζω όμως και κάτι άλλο. Ότι η Ελλάδα είχε μια ανθούσα πολεμική βιομηχανία, πότε ιδιωτική, πότε κρατική, που απαξιώθηκε σταδιακά χάρη στη συστηματική υπονόμευσή της από τους ίδιους τους Έλληνες.
Στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο η ΠΥΡΚΑΛ του Μποδοσάκη έδωσε, χωρίς κανένα αντάλλαγμα, όλα τα πυρομαχικά που χρειάστηκε ο ελληνικός στρατός στην Πίνδο και την Αλβανία (αυτό βεβαίως εξασφάλισε στον επιχειρηματία τεράστια προνόμια, όμως τη στιγμή της κρίσης υπήρχε μια βιομηχανία που προσέφερε).
Ξέρω ακόμη -και από πρώτο χέρι- ότι το 202 ΚΕΑ (Κρατικό Εργοστάσιο Αεροπλάνων), η πρόδρομη μονάδα της ΕΑΒ, δουλεύοντας νυχθημερόν, μετέτρεψε πολλές Ντακότες σε βομβαρδιστικά (με know how Ελλήνων αξιωματικών και τεχνικών) και τα έστειλε την περίοδο 1963-1965 η κυβέρνηση Παπανδρέου στην Κύπρο.
Ξέρω ακόμη ότι τα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά «έχτισαν» πολλά ελληνικά πολεμικά πλοία. Ξέρω ακόμη ότι πολλά ελληνικά τεθωρακισμένα οχήματα κατασκευάστηκαν ή μετασκευάστηκαν στο εργοστάσιο της ΜΕΤΚΑ στον Βόλο πριν την εξαγοράσει ο σημερινός της ιδιοκτήτης.
Με απλά λόγια θέλω να πω πως η σταθερή ζήτηση εξοπλισμών από τις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις θα μπορούσε να συντηρήσει μια ακμάζουσα ελληνική αμυντική βιομηχανία με δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενους. Αν δεν υπήρχε, βεβαίως, η οργανωμένη υπονόμευσή της από παραστρατιωτικά και ενίοτε πολιτικά λόμπι (το «Άρτεμις» το θυμάστε;), με το αζημίωτο φυσικά, μιας και είναι γνωστό πλέον και με τη βούλα της Δικαιοσύνης ότι οι μίζες έπεσαν βροχή και σε πολιτικά πρόσωπα στο προηγούμενο εξοπλιστικό πρόγραμμα - μαμούθ.
Και κάτι ακόμη. Είναι το άκρον άωτον της αναλγησίας να κόβεις τα αναδρομικά των συνταξιούχων επικαλούμενος τους εξοπλισμούς...
