Είχαν όνομα, γονείς, παιδιά και δεν βρέθηκαν εκεί για να το εξαργυρώσουν στο μέλλον. Κανείς δεν βάζει το κεφάλι του στον πάγκο του χασάπη σκεπτόμενος το προσωπικό του συμφέρον.
Οι Αόρατοι που το μόνο που «κέρδισαν» από την αποκοτιά τους ήταν τρεις πήχες κάτω από το χώμα. Οι άλλοι -οι επιζήσαντες και οι απόντες- κερδίσαμε την αξιοπρέπειά μας και τη δημοκρατία στο κοινό μας σπίτι.
Αυτό το προσκλητήριο των Αοράτων, μα πάντα παρόντων, δεν θα ακουστεί σήμερα, όπως κάθε χρόνο, από τα μεγάφωνα του Πολυτεχνείου. Ούτε στις σχολικές γιορτές, όπου ευτυχώς χιλιάδες δάσκαλοι και καθηγητές κράτησαν άσβεστη την πιο ιερή παρακαταθήκη της νεότερης ελληνικής Ιστορίας.
Και δεν θα ακουστούν, ελέω Μητσοτάκη, Χρυσοχοΐδη, Γεωργιάδη και όλου αυτού του «θιάσου ποικιλιών». Για το καλό μας, λέει...
Οι συναινετικές λύσεις στα δύσκολα προϋποθέτουν διάλογο εκ των προτέρων και όχι πονηριές εκ των υστέρων. Γιατί ο Μητσοτάκης πρώτα κούνησε το δάχτυλο αρχικά στον γ.γ. του ΚΚΕ Δ. Κουτσούμπα, μετά ανέστειλε το άρθρο του συντάγματος για την ελευθερία των συναθροίσεων και εκ των υστέρων το γύρισε στο «μελό» για «ένα λουλούδι από όλους στο μνημείο του Πολυτεχνείου υπό την Πρόεδρο της Δημοκρατίας». Από πού; Από το Κατάρ;
Τρελοί είναι να κάνουν κινήσεις εξάπλωσης της πανδημίας οι επικεφαλής της αντιπολίτευσης;
Αλλά αρκετά ασχοληθήκαμε με τους περαστικούς του κυβερνητικού θιάσου...
Ξέρετε πόσοι υπουργοί Δημόσιας Τάξης πέρασαν από 1974 και μετά; Ποιος τους θυμάται; Και ποιος θα θυμάται τους σημερινούς μετά από δέκα χρόνια;
Από το 1973 όμως πέρασαν 47 χρόνια και οι Αόρατοι είναι πάντα και στο μυαλό μας, και στην καρδιά μας...
