Τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους αμφισβητεί σχετική έκθεση του Ινστιτούτου Levy, το οποίο αναμένεται να πραγματοποιήσει συνέδριο την προσεχή Παρασκευή και Σάββατο 21 και 22 Νοεμβρίου. Στην εν λόγω έκθεση, την οποία εκπόνησαν οι Δ. Σωτηρόπουλος (Ανοιχτό Οικονομικό Πανεπιστήμιο, Μ. Βρετανία), Γ. Μηλιός (ΕΜΠ) και Σ. Λαπατσιώρας (Παν. Κρήτης), τονίζεται ότι η περίπτωση της Ελλάδας είναι ένα καλό παράδειγμά του γιατί ένα κούρεμα του χρέους δεν μπορεί να αποτελέσει λύση για τη βιωσιμότητά του όταν λαμβάνει χώρα σε ένα περιβάλλον αποπληθωρισμού, προσθέτοντας μάλιστα ότι δεν προστατεύει ούτε τα Ταμεία αλλά ούτε και τους ιδιώτες καταθέτες.
Σύμφωνα με πληροφορίες, βασική εκτίμηση της ανάλυσης είναι πως δεν υπήρξε καμία στιγμή, στον απόηχο της κρίσης, που το ελληνικό δημόσιο χρέος μπόρεσε να αναπτύξει ακόμη μια τάση προς την κατεύθυνση της αειφορίας.
Όπως αναφέρει, κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί, ακόμη και ως υπόθεση εργασίας, τη χρεοκοπία μιας ανεπτυγμένης καπιταλιστικής οικονομίας και ειδικότερα ενός μέλους της Ευρωζώνης.
Έτσι, σύμφωνα με το Levy Institute, η κατάλληλη πρόταση πολιτικής για την Ελλάδα θα πρέπει να ακολουθήσει τις αρχές της συμφωνίας του 1953 στο Λονδίνο για το γερμανικό εξωτερικό χρέος: διαγραφή του μεγαλύτερου μεγέθους του ανεξόφλητου χρέους και ρήτρα ανάπτυξης για την εξυπηρέτηση του υπόλοιπου.
Το παράδειγμα και το σενάριο
Το ελληνικό παράδειγμα είναι το πιο εντυπωσιακό. Καθιστά σαφές ότι, σε αντίθεση με την πλειονότητα των σχετικών επιχειρημάτων, οι πολιτικές λιτότητας δεν είναι παράλογες. Στόχος τους δεν ήταν ποτέ η αντιμετώπιση του χρέους. Ήταν όμως το μέσο για την προώθηση και την αξιοποίηση των νεοφιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων σε όλα τα επίπεδα της οικονομίας και της κοινωνίας, που έχει ως απώτερο στόχο τη ριζική επανασχεδίαση της κοινωνικής αναπαραγωγής της εργασίας (μισθών, κοινωνικών παροχών, υγειονομικής περίθαλψης, συντάξεων κ.λπ.).
Με άλλα λόγια, η ατζέντα λιτότητας είναι μια στρατηγική επιλογή και κρίσιμη πολιτική προϋπόθεση για την ενσωμάτωση της νεοφιλελεύθερης κοινωνικής ρύθμισης και τη διάλυση των εργατικών προσδοκιών για ένα λιγότερο άνισο κοινωνικό καθεστώς.
Ως πρώτη εναλλακτική λύση για τα παραπάνω, παρουσιάζεται σενάριο σύμφωνα με το οποίο η ΕΚΤ αναλαμβάνει (και μετατρέπει σε ομόλογα μηδενικού τοκομεριδίου) για τα επόμενα πέντε χρόνια, 2016-2020, την εξαγορά χρεογράφων μαζί με τους αντίστοιχους τόκους.
Τέλος, το ινστιτούτο προτείνει την πενταετή αναστολή της εξυπηρέτησης του κρατικού χρέους για τις χώρες της Ευρωζώνης, ώστε να σταματήσει η καταστροφική πολιτική της λιτότητας και οι μη αποτελεσματικές λύσεις που συστήνονται για τη διαχείριση του κρατικού χρέους.
Γ.Α.
