ΤΗΣ ΚΑΚΗΣ ΜΠΑΛΗ
Αν κάποιος είχε αποσυρθεί τον τελευταίο χρόνο στο Νησί του Πάσχα, χωρίς καμία πρόσβαση στα ελληνικά μέσα ενημέρωσης, και επέστρεφε αυτή την εβδομάδα στην Ελλάδα, θα νόμιζε ότι δεν πέρασε μια μέρα. Πάλι ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς πήγε στο Βερολίνο με μεγάλες προσδοκίες και γύρισε με άδεια χέρια - και σιβυλλικές ερμηνείες δηλώσεων που δεν έγιναν. Πάλι η τρόικα ανήγγειλε την έλευσή της στην Αθήνα με την προειδοποίηση ότι είναι πολλά ακόμη αυτά που πρέπει να γίνουν. Πάλι διάφοροι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι μιλούν για χρηματοδοτικό κενό στο ελληνικό πρόγραμμα. Πάλι η Κομισιόν και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ζητούν μεταρρυθμίσεις, μεταρρυθμίσεις, μεταρρυθμίσεις.
Τσάμπα χύθηκε τόσο μελάνι, τσάμπα ξοδεύτηκαν τόσες ανθρωποώρες στα τηλεπαράθυρα, τσάμπα έγιναν τόσες... αποκαλύψεις για το τι σχεδιάζει ο Σαμαράς, τι σκέφτεται η Μέρκελ, τι ετοιμάζει το ΔΝΤ;
Δυστυχώς η πραγματικότητα είναι πολύ πιο πεζή από τα σενάρια που γεμίζουν τις σελίδες μας ή τις ώρες του τηλεοπτικού χρόνου. Κι αυτή την εβδομάδα ήρθε να μας θυμίσει την ύπαρξή της. Με τη Μέρκελ προσεκτική στο πλάι του Σαμαρά στην καγκελαρία να μην δεσμεύεται για τίποτε - οι διαπραγματεύσεις για το τι θα γίνει από 'δώ και πέρα θα γίνουν «σε ευρωπαϊκό επίπεδο», είπε, γειώνοντας τις προσδοκίες για άμεση έναρξη του μεγάλου παζαριού για το χρέος- και φειδωλή ακόμη και στην αισιοδοξία της. Μόνο τα «πρώτα τρυφερά βλαστάρια της επιτυχίας στις μεταρρυθμιστικές προσπάθειες» της ελληνικής κυβέρνησης είδε. Μόνο την πιθανότητα να περάσει η χώρα «το κατώφλι της ανάπτυξης». Προφανώς ο Έλληνας πρωθυπουργός είναι ολιγαρκής και του έφτασε το ότι η καγκελάριος δεν αμφισβήτησε μπροστά στις κάμερες την αισιοδοξία του ότι η Ελλάδα αφήνει πίσω της την κρίση. Με την ανεργία σταθερά πάνω από το 25%, με τις στρόφιγγες του τραπεζικού δανεισμού κλειστές και με το δημόσιο χρέος ακατέβατο στο 174% του ΑΕΠ.
Αλλά και από την Ουάσιγκτον δεν βγήκε... λευκός καπνός. "Δεν μας ζήτησε κανείς να φύγουμε από το ελληνικό πρόγραμμα", είπε την περασμένη εβδομάδα ο εκπρόσωπος του Ταμείου κληθείς να σχολιάσει τις κυβερνητικές δηλώσεις για πρόωρη απεμπλοκή από το ΔΝΤ, πριν από το 2016, οπότε τυπικά λήγει η δανειακή του σύμβαση με την Ελλάδα.
Αλλά και από τις Βρυξέλλες επανήλθε η... κασέτα του κενού στη χρηματοδότηση του προγράμματος -για 12 δισεκατομμύρια μιλάνε- αφήνοντας στο τραπέζι το θέμα της κάλυψής του. Λες και δεν πέρασε μια μέρα από τότε που οι Σόιμπλε, Ντάισελμπλουμ και σία αναρωτιούνταν μεγαλοφώνως πόσα επιπλέον δανεικά θα χρειαστεί η Ελλάδα μετά το τέλος του δεύτερου πακέτου, κι αν αυτά θα πρέπει να δοθούν με ένα τρίτο.
Πάντως, αυτή η επώδυνη ακινησία δεν περιορίζεται στον τρόπο αντιμετώπισης της Ελλάδας. Πρωτίστως το Βερολίνο φαίνεται ότι ξοδεύει όλη την ενέργειά του για να βάζει στον πάγο κάθε προσπάθεια μιας άλλης διαχείρισης της ευρωκρίσης - με την εξαίρεση της ΕΚΤ, που θεσμικά δεν μπορεί να την κάνει ζάφτι. Ανάλογη εμπειρία με τον Σαμαρά είχε την εβδομάδα που πέρασε και ο Γάλλος πρωθυπουργός, Μανουέλ Βαλς, με τη Μέρκελ να τον επαινεί μεν για τις «εντυπωσιακές μεταρρυθμίσεις» του, αλλά να τον προειδοποιεί να μη χαλαρώσει δημοσιονομικά. Η Γερμανία επιμένει στη συνταγή της λιτότητας, επειδή «εάν τα κράτη - μέλη της Ευρωζώνης τηρούσαν τους κανόνες του Συμφώνου Σταθερότητας, θα είχαμε λιγότερα προβλήματα στην Ευρώπη», όπως επιμένει ο Σόιμπλε.
