Το αδυσώπητο "ρητορικό" ερώτημα "μήπως οι Ευρωπαίοι δανειστές θέλουν την ανεργία στην Ελλάδα να αυξάνεται;" απευθύνει στους τροϊκανούς ο καθηγητής Δημήτρης Παπαδημητρίου, πρόεδρος του Levy Economics Institute του Bard College, με άρθρο του στη Huffington Post όπου θίγει τις ανύπαρκτες προσπάθειες μείωσης της ανεργίας. Με τους άνεργους στην Ελλαδα να έχουν εκτοξευθεί σε πάνω από 1,3 εκατομμύρια, στο άρθρο θίγεται η κατάρρευση της απασχόλησης λόγω των μέτρων που απαιτούνται από τους τροϊκανούς και στα οποία συναίνεσαν οι ελληνικές κυβερνήσεις.
Η Ελλάδα έχει γίνει ένα πρότυπο σύνθλιψης του εργατικού δυναμικού λόγω προγράμματος λιτότητας, σημειώνει και υπογραμμίζει ότι υπάρχει μια λύση που θα πρέπει να είναι στην κορυφή της ατζέντας των συνομιλιών Αθήνας - τροϊκανών του Σεπτεμβρίου: ένα πρόγραμμα δημόσιας εγγύησης των θέσεων εργασίας. Είναι μια στρατηγική με ιστορικά επιτυχή αποτελέσματα, δυστυχώς όμως η άποψη της Ε.Ε. είναι η φαντασίωση ότι όσο αυξάνεται η ανάπτυξη οι επιχειρήσεις θα προσλαμβάνουν εργαζόμενους, παρ' ότι η σχέση ανάπτυξης και αύξησης απασχόλησης έχει μειωθεί εδώ και δεκαετίες. Η απλή αριθμητική και λογική λέει, επίσης, ότι θα ήταν αδύνατο για τις ιδιωτικές επιχειρήσεις να καλύψουν την τρομερή συρρίκνωση του ΑΕΠ. Αντιθέτως, οι εταιρείες προσπαθούν να διατηρήσουν τον αριθμό των υπαλλήλων τους στο ελάχιστο, αδυνατώντας να επιλύσουν ένα εθνικό έλλειμμα θέσεων εργασίας.
Ακόμη και στο καλύτερο σενάριο ανάπτυξης, διακοπής της λιτότητας και οικονομικής ανάκαμψης, για να μειωθεί η ανεργία σε φυσιολογικά επίπεδα, η Ελλάδα θα χρειαστεί πάνω από μια δεκαετία.
Ο Δ. Παπαδημητρίου παραπέμπει σε μελέτη της ερευνήτριας Ράνιας Αντωνοπούλου του Levy Economics Institute για τη δημιουργία άμεσων θέσεων εργασίας, η οποία εκτιμά ότι εάν η Ελλάδα είχε θεσπίσει ένα ευρύ πρόγραμμα απασχόλησης το 2012, σε τομείς όπως πληροφορική, υποδομές, περιβάλλον, κοινωνικές υπηρεσίες, εκπαίδευση και πολιτισμός, τα αποτελέσματα θα ήταν εντυπωσιακά. Το μοντέλο αυτό θα δημιουργούσε περί τις 300.000 θέσεις εργασίας στο Δημόσιο.
Αυτές οι κυβερνητικές θέσεις θα τροφοδοτούσαν τη δημιουργία πρόσθετων θέσεων εργασίας στον ιδιωτικό τομέα και σε μια τέτοια περίπτωση η ανεργία θα μειωνόταν κατά περίπου 30% και το ΑΕΠ θα αυξανόταν κατά σχεδόν 4%. Το κόστος του προγράμματος θα έφτανε τα 4,5 δισ. ευρώ, ποσό που θα μπορούσε να χρηματοδοτηθεί από την Ε.Ε.
Παρόμοια προγράμματα έχουν αποδώσει σε όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένης της Νότιας Κορέας, της Κίνας, της Ινδονησίας, της Χιλής, της Νότιας Αφρικής, και πιο παλιά των ΗΠΑ.
Το συμπέρασμα αυτής της μελέτης είναι ότι οι διεθνείς δανειστές και τα πακέτα «διάσωσης» έχουν αποδειχτεί καταστροφικά και ουχί σωτήρια.
