54ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών, Μιχαήλ Βόδα 8. Η αίθουσα της 6ης τάξης φιλοξενεί όλα τα παιδιά του σχολείου και τους γονείς τους για τη χριστουγεννιάτικη γιορτή. Μια γιορτή που απευθύνεται σε όλους, χριστιανούς και μουσουλμάνους, άθεους και πιστούς όλων των θρησκειών καθώς στο σχολείο αυτό το 80% των 135 μαθητών είναι παιδιά μεταναστών από πολλές χώρες. Το μήνυμα της γιορτής είναι «ΣΥΝΥΠΑΡΞΗ», το μήνυμα των Χριστουγέννων έτσι όπως διατυπώθηκε από το παραμύθι που αφηγήθηκαν τα παιδιά είναι «να σταματήσει ο πόλεμος, να έχουμε όλοι φαγητό, να υπάρχει αγάπη, αλληλεγγύη, ίσα δικαιώματα, ειρήνη, αγάπη και ελευθερία».
Στην αίθουσα αυτή ο εμπνευσμένος δάσκαλος Φώτης Ψυχάρης, έχει επιλέξει -ως μέθοδο διδασκαλίας- να μην υπάρχει έδρα αλλά μια σκηνή και η τέχνη να είναι βασικό εργαλείο όχι μόνο για την γλωσσική επάρκεια των αλλοδαπών μαθητών αλλά κυρίως για την εκπαίδευσή τους σε μια κοινωνία συμπερίληψης, αποδοχής και συνύπαρξης με το διαφορετικό, το άλλο.
Σε αυτήν τη σκηνή πάνω -που γέμισε με αστέρια και λαμπιόνια- οι μαθητές της 6ης Δημοτικού αφηγήθηκαν ένα παραμύθι με τίτλο «Χριστούγεννα θα πει..». Ήταν η Ουάλα από την Αίγυπτο - μόλις τρεις μήνες στην Ελλάδα- η Ματίλντα από την Πολωνία, ο Κλόντια από την Αλβανία, ο Ακάκι από τη Γεωργία, η Ειρηνέλα από την Κέρκυρα, η Μίνα από το Μαρόκο, η Λίνα από την Γεωργία, η Γιασμίν από την Αίγυπτο, ο Αλέξανδρος από την Αθήνα. Αλλά από αυτά γεννήθηκαν στην Ελλάδα και άλλα ήρθαν πρόσφατα, ακολουθώντας τους γονείς τους στο ταξίδι της επιβίωσης. Λέξεις από το παραμύθι που αφηγούνται ακούγονται όχι μόνο στα ελληνικά αλλά σε όλες τις γλώσσες που μιλούν οι μαθητές στο σπίτι τους. Οι λέξεις επαναλαμβάνονται χορωδιακά από όλα τα παιδιά με πρόσωπα που φωτίζουν από χαρά και αγάπη. Το κείμενο είναι πρωτότυπο, ένα παραμύθι που έγραψε ο δάσκαλος της 6ης Δημοτικού, ο Φώτης Ψυχάρης, όπου τα λόγια μπερδεύονται με μουσικές από την παιδική χορωδία του Τσιαμούλη, της Ευανθίας Ρεμπούτσικα, του Μάνου Χατζιδάκη, των Κατσιμιχαίων. «Το μότο του σχολείου είναι Μαζί, Διαφορετικοί, Φίλοι, η συνύπαρξη με τον άλλον, είτε ως πρόσωπο είτε ως πολιτισμό. Εκπαιδεύω τους μαθητές μου στην κατανόηση και την αλληλεγγύη. Θέλω να σπάσω τα στερεότυπα του ρατσισμού, της ξενοφοβίας του φασισμού. Θέλω να γίνουν ενεργοί πολίτες, χωρίς ψευδεπίγραφες μεγαλοστομίες, ο καθένας μαθητής να καταθέσει τον εαυτό του. Να ανταμώσουν οι ιδέες και τα συναισθήματά μας. Το θεατρικό παιγνίδι είναι δημιουργία, φαντασία και διάδραση για το τελικό αποτέλεσμα», μας εξηγεί ο δάσκαλος Φώτης Ψυχάρης που επιμελήθηκε τη σχολική γιορτή.
Προλογίζοντας τη θεατρική παράσταση υπενθύμισε σε μαθητές και γονείς ότι και σε αυτά τα Χριστούγεννα υπάρχουν άνθρωποι που δεν θα έχουν χαρά, γιατί έχουν πόλεμο, που δεν έχουν χρήματα και φαγητό, που δεν θα κάνουν γιορτή. Γι' αυτό τους κάλεσε να φέρουν στον νου τους, όλους αυτούς τους κατατρεγμένους του κόσμου και να κάνουν μια ευχή για το καλό τους, για το καλό το δικό μας, τελικά..
Η παράσταση ξεκινά με τη φάτνη του Χριστού, η οποία βομβαρδίζεται και το αίμα απλώνεται παντού. Τότε τα παιδιά μπροστά στη φρίκη αυτή σκέφτονται ότι ο Χριστός θα ήθελε ένα καράβι γεμάτο όνειρα, ένα παραμύθι που σαν πρωινή προσευχή θα πει πράγματα στον κόσμο που θα ακουστούν πολύ πιο γλυκά. Μήπως και ταρακουνηθούν...
Κόκκινη κλωστή λοιπόν δεμένη στην ανέμη τυλιγμένη και το παραμύθι αρχίζει… Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχε μια πόλη, γελαστούπολη, με ανθρώπους χαμογελαστούς και χαρούμενους. Όμως ήρθαν τα πάνω κάτω και όλοι ήταν σκυθρωποί, στεναχωρημένοι και σιωπηλοί. Κάποια παιδιά σκέφτηκαν να μαζέψουν όποιες λέξεις κινδυνεύουν με εξαφάνιση: φιλία, ειρήνη, αλληλεγγύη, σεβασμός, ελευθερία. Λέξεις που χάνονται από πολλές γλώσσες του πλανήτη με τη φτώχεια, τους πολέμους και την προσφυγιά. Σκέφτηκαν τρόπους τα παιδιά να αφυπνίσουν τους πολίτες που είχαν μέσα τους μίσος, κακία, ήταν στριμμένοι και ήταν σαν μαρμαρωμένοι. Όλα μπορούν να σωθούν με έναν στίχο! Και να ο στίχος του Ανδρέα Εμπειρίκου «τα μάτια μου είναι διάφανες αυλές και όταν τα κλείνω βλέπω ό,τι ποθώ», να και ο στίχος-προσευχή της Χαρούλας Αλεξίου «δως μου ένα όνειρο να κρατηθώ, ένα όραμα να αντισταθώ, ένα παιδί να εξομολογηθώ». Τα παιδιά απλώνουν τα χέρια τους αναζητώντας τη συνάντηση, το αντάμωμα, το μαζί και τότε αρχίζουν να φωνάζουν δυνατά: «Χριστούγεννα θα πει η ειρήνη να υφαίνει τον κόσμο, να ζήσει η ζωή, κάθε μέρα να είναι γιορτή, ο καθένας τα όνειρά του να κυνηγάει, να καταλαβαίνει ο ένας τον άλλον, όλοι να έχουν ψωμί».
Από το στόμα των παιδιών και στου κόσμου όλου τα αυτιά» Χρόνια πολλά!
