Στις αρχές του νέου έτους, κατά δήλωση του υπουργού Άμυνας Νίκου Δένδια, θα περάσει από τη Βουλή νομοσχέδιο αρμοδιότητάς του. Το συγκεκριμένο ν/σ περιέχει κατάπτυστες διατάξεις που αφορούν τους αντιρρησίες συνείδησης.
Ως αντιρρησίας συνείδησης, θυμίζουμε, σύμφωνα με τη Διεθνή Αμνηστία ορίζεται «κάθε στρατεύσιμο άτομο το οποίο για λόγους συνείδησης ή βαθιάς πεποίθησης αρνείται να πάρει μέρος άμεσα ή έμμεσα σε πολέμους ή ένοπλες συγκρούσεις και να στρατευθεί. Οι λόγοι συνείδησης ή βαθειάς πεποίθησης μπορεί να πηγάζουν από θρησκευτικά, ηθικά, ανθρωπιστικά, φιλοσοφικά ή παρόμοια κίνητρα».
Το δικαίωμα στην αντίρρηση συνείδησης είναι θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα που αναγνωρίζεται, μεταξύ άλλων, ρητά και από τον Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Για το συγκεκριμένο ν/σ και τα προβλήματά του μας μιλούν από τον Σύνδεσμο Αντιρρησιών Συνείδησης οι αντιρρησίες Θοδωρής Δημητρακάκης, αντιπρόεδρος του Συνδέσμου, Ανδρέας Μίχος, ταμίας, και ο Νικόλας Νικολόπουλος, πρόεδρος.
Θοδωρή, ποια θεωρείτε πως είναι τα κύρια σημεία στο νομοσχέδιο που σας βρίσκουν αντίθετους;
Είναι συνήθης πρακτική του κράτους να καταστρώνει την αμυντική στρατηγική όχι με γνώμονα την ειρηνική συνύπαρξη των λαών πάνω στους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου αλλά με το εκάστοτε κομματικό συμφέρον και τις επιταγές της βρόμικης βιομηχανίας όπλων. Πάνω σε αυτή τη γραμμή κινείται και το νέο νομοσχέδιο, που συντηρητικοποιεί την ελληνική κοινωνία και προετοιμάζει τους πολίτες να αποδεχθούν την τεράστια οικονομική σπατάλη που ετοιμάζουν σε εξοπλισμούς και στρατιωτικά προγράμματα. Ως τέτοιο, βρίσκει τον Σύνδεσμο Αντιρρησιών Συνείδησης αντίθετο στο σύνολο των διατάξεων, ξεχωρίζοντας τις παρακάτω:
- Αύξηση των ορίων ηλικίας μετά την οποία έρχεται η αναστολή υποχρέωσης στράτευσης.
- Πολλαπλές διώξεις στους ανυπότακτους.
- Δραστικός περιορισμός χρόνου παραμονής στη χώρα για ανυπότακτους εξωτερικού.
- Στράτευση γυναικών χωρίς πρόβλεψη δικαιώματος στην αντίρρηση συνείδησης, με την επίφαση του εθελοντισμού αρχικά.
Αυτό που μας εξοργίζει όμως είναι η παντελής απουσία ρυθμίσεων που να ενσωματώνουν τις πάγιες διεκδικήσεις των αντιρρησιών συνείδησης, επιμένοντας να μας αντιμετωπίζουν εκδικητικά, τιμωρητικά και αντίθετα στην κατεύθυνση των διεθνών φορέων και της κοινής λογικής.
Οι πολίτες έχουν δικαίωμα να γνωρίζουν τη δυνατότητα εναλλακτικής πολιτικής υπηρεσίας και αυτή να είναι ισότιμη και δίκαιη. Η μαζική άρνηση στράτευσης είναι ο μόνος τρόπος να αντισταθούμε στην πολεμική μηχανή.
Ανδρέα, τρία χρόνια μετά, πώς νιώθεις για την επιλογή σου να μην στρατευτείς, ενόψει μάλιστα και του νέου νομοσχεδίου;
Ποιος να το περίμενε έτσι; Τρία χρόνια μετά τη δημόσια άρνησή μου να στρατευτώ -την ημέρα ακριβώς που η Ρωσία εισέβαλε στην Ουκρανία- δεν θα μπορούσα να νιώθω πιο δικαιωμένος. Η δημόσια άρνηση στράτευσης είναι μια πολιτική πράξη με ξεκάθαρα ανθρωπιστικά και ειρηνιστικά χαρακτηριστικά. Από τη μέρα εκείνη είδαμε κι άλλα πολεμικά μέτωπα, κοντά ή μακριά μας, να ξεσπούν και να ρίχνουν το μαύρο τους πέπλο πάνω από την ανθρωπότητα. Παρακολουθούμε σήμερα έναν πόλεμο σε απευθείας μετάδοση· βλέπουμε μαζικές σφαγές αμάχων, βομβαρδισμούς πόλεων και νοσοκομείων. Βλέπουμε μια γενοκτονία να συντελείται μπροστά στα μάτια μας. Και το χειρότερο; Συχνά μένουμε απαθείς. Αυτό είναι που με προβληματίζει περισσότερο από όλα: έχουμε άραγε χάσει κάθε ίχνος ανθρωπιάς;
Το νέο νομοσχέδιο είναι απλώς άλλη μια μακάβρια υπενθύμιση των κατά τόπους πολέμων. Είναι ένα ακόμα κομμάτι του ReArm Europe, άλλη μια προσπάθεια να θωρακιστούν τα σύνορα των ευρωπαϊκών χωρών για το όφελος λίγων ολιγαρχών. Μια προσπάθεια να διδαχθεί η κοινωνία την υποταγή και να εξοικειωθεί με τις εικόνες των φέρετρων νέων ανθρώπων που δολοφονήθηκαν για τα συμφέροντα μιας μειοψηφίας η οποία πλουτίζει -κυριολεκτικά και μεταφορικά- από το αίμα μας.
Όσο όμως κι αν υψώνουν φράχτες, νομοσχέδια και ειδικές επιτροπές ελέγχου συνείδησης, οι αγώνες μας δυναμώνουν και ανοίγουν δρόμους ελευθερίας.
«Έλλειψη ηθικής πυξίδας»
Από την πλευρά του ο Νικόλας Νικολόπουλος, πρόεδρος του Συνδέσμου, δηλώνει ότι «το ελληνικό κράτος, ιδιαίτερα μετά την κατάθεση του συγκεκριμένου νομοσχεδίου, εξακολουθεί να μην κινείται προς την κατεύθυνση του σεβασμού και της ενδυνάμωσης του ΟΗΕ, ούτε να συμβάλλει στην υπέρτατη μάχη για την κατάργηση του πολέμου. Παρά το μικρό του μεγέθους του τόσο δημογραφικά όσο και στρατιωτικά, στοιχεία που οφείλουν να το ωθούν και να το στρέφουν προς την τήρηση, εφαρμογή και επίκληση του Διεθνούς Δικαίου, συνεχίζει να αγνοεί οικτρά τις αποφάσεις του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης συνεργαζόμενο ανοιχτά τόσο σε στρατιωτικό όσο και σε οικονομικό επίπεδο με κράτη-πολεμικές μηχανές όπως, π.χ., το Ισραήλ.
Κράτος που διαπράττει γενοκτονία και καταπατά πολλαπλές έννοιες του Διεθνούς Δικαίου. Πόσο κοντόφθαλμη είναι η έλλειψη ηθικής πυξίδας! Σε ποιον θα απευθυνθεί η Ελλάδα όταν το δίκαιό της καταπατηθεί; Θα μπορέσει ποτέ να βρει το δίκαιό της βασισμένη στη δύναμη των πυρομαχικών και του στρατού της;».
