Τις προηγούμενες ημέρες ένας νεαρός δημοσιογράφος βρέθηκε στο κέντρο των εξελίξεων. Στην πραγματικότητα βρέθηκε σε ένα από τα κέντρα των εξελίξεων, διότι οι εξελίξεις εκ των πραγμάτων είναι πολλές για να έχουν ένα και μόνο κέντρο.
Αυτό αποτελεί άλλωστε και μία από τις βασικές αρχές της δημοκρατίας, διότι κατά τα άλλα θα έπρεπε να αποφασίσουμε ότι το κέντρο είναι ένα, ότι όλα εκπορεύονται από αυτό το κέντρο και τελικά πως το μόνο που χρειάζεται ένας ενημερωτικός οργανισμός είναι ένας άνθρωπος που θα βρίσκεται στο ένα κέντρο και που θα τα μαθαίνει όλα, θα τα γράφει όλα και ούτω καθεξής.
Αυτό βεβαίως θα προκαλούσε μια σειρά αντιδράσεων, κυρίως συνδικαλιστικών, οπότε χάριν της εργασιακής ειρήνης και της διακαούς προσπάθειας όλων των κυβερνήσεων να μειώσουν την ανεργία, αποδεχόμαστε ως θέσφατο πως τα κέντρα είναι πολλά και έχουμε έτσι το κεφάλι μας ήσυχο, αν και τώρα τελευταία χαλάει τη συνταγή η τεχνητή νοημοσύνη με τους ψηφιακούς παρουσιαστές της.
Ο άλλος μεγάλος κίνδυνος του ενός και μόνο κέντρου των εξελίξεων είναι πως ένα κέντρο μπορεί να διαθέτει μόνο μία πηγή πληροφόρησης για τις εξελίξεις, πράγμα που σημαίνει ότι εάν για οποιονδήποτε λόγο οι δημοσιογράφοι επιθυμούσαν να διασταυρώσουν οποιαδήποτε πληροφορία αφορούσε το μόνο κέντρο, τότε θα καταλήγαμε πάντα να έχουμε τη μία και μόνη οπτική που εκπορεύεται από αυτό το ένα κέντρο και που κατευθύνεται από αυτό.
Αλλά αυτό θα σήμαινε πως όλοι θα έγραφαν τα ίδια και αυτό δεν ταιριάζει καθόλου με τη δημοκρατία.
Αυτό, πέρα από το γεγονός ότι δημιουργεί πρόβλημα στη λεγόμενη πολυφωνία που είναι η δεύτερη φύση της δημοκρατίας, προκαλεί επίσης και μία ακόμα σειρά αλυσιδωτών αντιδράσεων. Δεν ικανοποιεί πτυχές της ανθρώπινης φύσης που είναι αναγκαίες για τη λειτουργία της κοινωνίας. Όπως, για παράδειγμα, την περιέργεια ή όπως το λένε στις λαϊκές γειτονιές, το κουτσομπολιό. Κι έτσι οι ειδήσεις παύουν να είναι πικάντικες και άρα ενδιαφέρουσες.
Η άποψη πως οι δημοσιογράφοι είναι κουτσομπόληδες είναι μια άποψη που γενικά μπορεί να χαρακτηριστεί ως επικρατούσα άποψη στις μεσοαστικές γειτονιές και γεννά και κοινωνικούς αυτοματισμούς. Από τη μία, οι γειτόνισσες που γνωρίζουν το κάθε τι που συμβαίνει νιώθουν αδικημένες διότι δεν πληρώνονται από τις πληροφορίες που διακινούν, βάζοντας έτσι απέναντι τους επαγγελματίες δημοσιογράφους, από την άλλη, οι δημοσιογράφοι υποχρεώνονται να αναζητήσουν διαφορετικές πληροφορίες από αυτές που διακινούν οι γειτόνισσες προκειμένου να δικαιολογήσουν στους εκδότες και τους αρχισυντάκτες τους το ψωμί που βγάζουν - αρκετές φορές υποχρεώνονται από την ανάγκη να ασχοληθούν με τέτοιου είδους πληροφορίες.
Όλοι αυτοί οι μικροί και μεγάλοι προβληματισμοί αποτέλεσαν και το επίκεντρο της ανησυχίας του νεαρού δημοσιογράφου που σε εκείνο το ένα από τα κέντρα των εξελίξεων δεν μπόρεσε να αλιεύσει άλλη πληροφορία από εκείνη που το επίσημο κέντρο μετέδιδε και που ήταν διαφορετική από εκείνη που προσδοκούσε να αλιεύσει.
Διότι στην πραγματικότητα η αναζήτηση πληροφοριών μοιάζει περισσότερο με το ψάρεμα, παρά με κάθε άλλη ανθρώπινη δραστηριότητα ή επάγγελμα.
Πρώτον, διότι το εκάστοτε κέντρο είναι σαν τη θάλασσα και δεύτερον, διότι οι πληροφορίες είναι σαν τα ψάρια που πιάνουν οι ψαράδες. Άλλες φορές μοιάζουν με μαρίδα που όσο πιπέρι και να ρίξεις δεν γίνεται πικάντικη, άλλες μοιάζουν με λαβράκι όπου εκεί δεν χρειάζεται να είναι πικάντικες. Αλλά γι’ αυτό παίζει ρόλο και το μαγείρεμα.
Κάτι για το οποίο δεν χρειάζεται να ανησυχούν οι γειτόνισσες αφού ξέρουν να μαγειρεύουν τα ψάρια.
Πάντως, ο νεαρός δημοσιογράφος παρότι «έβρεξε» το παντελόνι του, κατά το κοινώς λεγόμενο, αποχωρώντας από το κέντρο των εξελίξεων φαινόταν απογοητευμένος από τη φτωχή ψαριά.
Τι έγραψε δεν το γνωρίζω, ούτε και το εάν γνώριζε την παλιά παροιμία που λέει πως το πιάτο του ψαρά είναι πέντε μέρες αδειανό και μια φορά γεμάτο.
