Αύριο αναμένεται η εισαγγελική πρόταση για την υπόθεση της εγκληματικής οργάνωσης «Χρυσή Αυγή» στη δευτεροβάθμια δίκη της. «Σας θέλω και πάλι δίπλα μου, σας θέλω κοντά μου όταν θα ανακοινωθεί η απόφαση του Εφετείου για την οριστική καταδίκη της Χ.Α. ως εγκληματικής οργάνωσης» ήταν το κάλεσμα της Μάγδας Φύσσα, της μητέρας του δολοφονημένου από τους φασίστες Παύλου, μέσω της Αυγής.
Και κάθε προοδευτικός και δημοκρατικός πολίτης επιβάλλεται να δώσει το παρών στο αντιφασιστικό συλλαλητήριο, στις 8.30 το πρωί, έξω από το Εφετείο Αθηνών.
«Σας θέλω και πάλι δίπλα μου, σας θέλω κοντά μου όταν θα ανακοινωθεί η απόφαση του Εφετείου για την οριστική καταδίκη της Χ.Α. ως εγκληματικής οργάνωσης. Όχι για μένα. Δεν πρόκειται για δικαίωση του Παύλου μου. Το παιδί μου το δολοφόνησαν, δεν ξαναγυρίζει. Πρόκειται για το μέλλον των νέων παιδιών, που πρέπει να ζήσουν χωρίς τον φόβο του φασισμού».
Αυτή την πρόσκληση απηύθυνε η Μάγδα Φύσσα σε όσους παρακολούθησαν στο Θέατρο Olvio τη θεατρική παράσταση «Να ξέρετε πως αυτό που ακούτε είναι σφύριγμα τρένου» σε κείμενο του Θανάση Τριαρίδη, ο οποίος μετά την κρατική δολοφονία 630 μεταναστών και προσφύγων ανοιχτά της Πύλου, με την τέχνη του, με περισσότερα από έξι έργα τα τελευταία τρία χρόνια, προσπαθεί να ευαισθητοποιήσει την κοινωνία σε μια περίοδο κοινωνικού εκφασισμού, κλιμάκωσης της ρατσιστικής βίας, puchbacks και με την κυβέρνηση Μητσοτάκη να νομοθετεί στην τραμπική λογική εξόντωσης των μεταναστών.
Μπορεί η Tέχνη να μην αλλάζει τον κόσμο, όμως μπορεί να αλλάξει συνειδήσεις και αυτή η παράσταση που γράφτηκε μετά τον πνιγμό εκατοντάδων μεταναστών στην Πύλο με τη συνδρομή του ελληνικού Λιμενικού αυτό προσδοκά. Μετά από κάθε παράσταση ακολουθεί συζήτηση με εκπροσώπους κινημάτων, συλλογικοτήτων και προσωπικοτήτων που δεν εφησυχάζουν.
Έτσι βρέθηκε και η Μάγδα Φύσσα στο θέατρο αυτό και άκουσε με ενδιαφέρον τον θεατρικό συγγραφέα να απευθύνεται σε εκείνη λέγοντας : «Σκεφτείτε ότι όση ώρα εμείς παρακολουθούμε την παράσταση καθισμένοι στις καρέκλες μας δολοφονούνται κι άλλα παιδιά, κι άλλοι άνδρες, κι άλλες γυναίκες στην θάλασσα. Και το έγκλημα γίνεται με τη σιωπή του και τη σιωπή μας, την ανοχή του και την ανοχή μας, τη συναυτουργία του και τη συναυτουργία μας. Ας διασώσουμε τη μνήμη των δολοφονημένων, έτσι σώζουμε και την δική μας εικόνα, είναι καθρέφτης μας».
«Ακαθόριστα αντικείμενα στη θάλασσα»
Το θεατρικό κείμενο καυτηριάζει την κρατική πολιτική που αλλάζει ακόμη και το λεξιλόγιο των γεγονότων για να αποκρύψει την τραγική αλήθεια. Οι δημόσιοι υπάλληλοι που διαχειρίζονται την υπόθεση του δολοφονικού ναυαγίου μιλούν για «θαλασσοταραχή».
Οι πνιγμένοι μετανάστες δεν είναι άνθρωποι, δεν είναι πτώματα, είναι τα «ακαθόριστα» ή τα «ανευρεθέντα αντικείμενα στην θάλασσα», στόχος των δημοσίων υπαλλήλων που εργάζονται στο γραφείο 20/4 (παραπομπή στην ημερομηνία γέννησης του Χίτλερ) είναι όχι η καταγραφή της αλήθειας, αλλά η πειστική κρατική προπαγάνδα απέναντι στους «δικαιωματιστές και ακτιβιστές που επιμένουν πως το κράτος δολοφονεί».
Οι λέξεις έτσι όπως θα διατυπωθούν είναι αυτές που θα γράψουν την ιστορία. Και οι δημόσιοι υπάλληλοι πρέπει να είναι «πατριώτες» και να αποκρύψουν ότι 10 εκατομμύρια νεκροί είναι ανθρώπινα πτώματα και όχι «ακαθόριστα ευρήματα». Αυτοί που διαχειρίζονται την υπόθεση, όταν ακούνε το προειδοποιητικό σφύριγμα του θανάτου του τρένου, να νομίζουν πως είναι μουσική τουίστ. Τι ειρωνεία... Όμως κάποιοι οφείλουν να ξαναγράψουν τη γραμματική της ιστορικής αλήθειας.
Και ένας από αυτούς είναι και η μάνα του δολοφονημένου Παύλου Φύσσα, η κ. Μάγδα, η οποία επέλεξε να μην θρηνεί στο σπίτι της αλλά να σηκώσει το χρέος που της ανέθεσε ο γιος της, να κάνει πράξη όσα πρέσβευε το παιδί της. Γι’ αυτό οργώνει όλη την Ελλάδα και προσφέρει αγόγγυστα την αλληλεγγύη της. Με συγκίνηση και προσοχή άκουσαν τα λόγια της και την προτροπή της όσοι παρακολούθησαν την παράσταση.
«Ακόμη και σήμερα πολλοί δεν θέλουν να πουν την αλήθεια»
«Σε μένα έλαχε να δολοφονήσουν οι φασίστες το παιδί μου εν καιρώ ειρήνης. Ο Παύλος μου δεν το έβαλε στα πόδια. Στάθηκε όρθιος, υπερασπίστηκε τα δικά του ιδανικά και των φίλων του. Όταν τον έχασα, τα έχασα όλα. Όμως το χρέος μου είναι να συνεχίζω τα όνειρά του που είναι απλά και σπουδαία. Το μέλημά μου -όπως και το δικό του- είναι τα παιδιά. Σαν μάνα έχω χρέος απέναντι στο παιδί μου να μην αφήσω σε άλλους να πουν όπως αυτοί θέλουν την ιστορία του.
Εγώ να πω τι υπερασπίστηκε ο Παύλος εκείνο το βράδυ. Το φονικό δεν έγινε για το ποδόσφαιρο, όπως είπαν. Ακόμη και σήμερα, 12 χρόνια μετά, υπάρχουν άνθρωποι που δεν γνωρίζουν τι συνέβη τη νύχτα εκείνη. Υπάρχουν ακόμη και σήμερα πολλοί που δεν θέλουν να πουν την αλήθεια, να μιλήσουν για την πρόσφατη ιστορία. Είμαι 10 χρόνια στις δικαστικές αίθουσες και οι δολοφόνοι δεν μετάνιωσαν. Αντιθέτως, προσπαθούν να πείσουν ότι τα θύματα της Χ.Α. είναι οι θύτες. Πρόσφατα στο δικαστήριο Λαγός και Κασσιδιάρης παραδέχθηκαν ότι δολοφονήθηκε ο Παύλος, αλλά είπαν πως δολοφονήθηκαν και μέλη της ΧΑ.
Πολλές φορές οι συνήγοροί τους είναι χειρότεροι από τους κατηγορούμενους. Είμαι και θα παραμείνω στον δρόμο για να μάθουν τα παιδιά την αληθινή ιστορία της δολοφονίας του παιδιού μου, να καταλάβουν τα παιδιά τι σημαίνει φασισμός. Οφείλουμε ως κοινωνία να σταματήσουμε τον φασισμό. Τον νου σας στα παιδιά. Αν τα σώσουμε, υπάρχει ελπίδα! Ο αγώνας για τα δικαιώματα των προσφύγων, των μεταναστών, των παιδιών τους είναι αγώνας ενάντια στον φασισμό. Στις 12 Δεκεμβρίου αναμένεται η εισαγγελική πρόταση για τη Χ.Α. Μέχρι το τέλος του χρόνου ελπίζω να υπάρχει η οριστική δικαστική απόφαση. Σας θέλω κοντά μου, σας χρειάζομαι, όπως και την περασμένη φορά».
