Ο Γιάννης Μπρούζος διαγνώστηκε με μελάνωμα πριν από τρία χρόνια, αλλά η μεγάλη του έννοια, εκτός από τις θεραπείες του, είναι η ζωή και το αποτύπωμά του σε αυτήν. Κρατά ανελλιπώς ημερολόγιο για τα καθημερινά, τα φαινομενικά ασήμαντα, που όμως τώρα αποκτούν σημασία και μεγαλείο. Στόχος του καθημερινά να κάνει κάτι που αξίζει, όχι μόνο για τον ίδιο αλλά και για την κοινότητα.
Τώρα πια στα μάτια του το «εμείς» και η «Αλληλεγγύη» έχουν γίνει φωτεινοί σηματοδότες. Το χρειάζεται και στον αγώνα ζωής που δίνει. «Αν υπήρχε και 25ο γράμμα στην ελληνική αλφάβητο, θα ήθελα να είναι η λέξη “αλληλεγγύη”» μας λέει ο 40χρονος Γιάννης Μπρούζος, καθηγητής Φυσικής στο 17ο Γενικό Λύκειο Αθηνών στο Παγκράτι. Πατέρας ενός 7χρονου σήμερα αγοριού, που έμαθε όλη την αλήθεια για την αρρώστια του πατέρα όταν ήταν 4 ετών. Μπορεί λόγω της ασθένειας ο Γιάννης να μην βρίσκεται σε σχολική αίθουσα, όμως η στάση ζωής του στο θέμα την θνητότητας διδάσκει μικρούς και μεγάλους.
«Ζήσε την κάθε μέρα. Μην την αναβάλλεις»
Έγραψε και προχώρησε σε αυτοέκδοση ένα βιβλίο με τίτλο «Τι πραγματικά αξίζει, 24 γράμματα στον γιο μου», το οποίο απευθύνεται σε όλους εμάς που νομίζουμε ότι είμαστε άτρωτοι ή που ζούμε λες και η ζωή δεν είναι πεπερασμένη. Η ΑΥΓΗ της Κυριακής τον αντάμωσε σε ένα καφέ στο Παγκράτι, όπου ήρθε μόνος του λέγοντας πως αυτή η συνάντηση, η συζήτηση και η έξοδος από το σπίτι ήταν η δράση της ημέρας, καθώς οι αντοχές του δεν επιτρέπουν πολλά. Έθεσε καθήκον στον εαυτό του να κάνει ένα σημαντικό πράγμα την ημέρα. Τι αξίζει λοιπόν στη ζωή, ρωτήσαμε τον Γιάννη. «Πρώτα η σύνδεση με τους ανθρώπους, την οικογένεια, τους φίλους, τους συντρόφους, με την κοινότητα που δίνεις αγώνες καθημερινά για τη ζωή. Το “μαζί” είναι το κυρίαρχο. Το δεύτερο είναι η συνειδητοποίηση ότι η ζωή δεν είναι “άσπρο/μαύρο”. Έχει πολλά χρώματα, έχει πολλές ομορφιές, έχει πολλές συχνότητες, πολλές αντιθέσεις. Η ζωή σου αξίζει. Ζήσε την κάθε μέρα. Μην την αναβάλλεις. Το τρίτο είναι οι έρωτες, έστω και με προδοσίες, με αποχωρισμούς. Η αποκόλληση πονάει, αλλά είναι κομμάτι της ζωής. Το τέταρτο είναι η σύνδεση με τον ίδιο μας τον εαυτό, με τον οποίο πολλές φορές είμαστε αποξενωμένοι. Δεν είμαστε μόνο ένα πράγμα. Δεν υπάρχει μόνο μια αλήθεια. Έχουμε πολλές φωνές μέσα μας διαφορετικές. Ας τις ακούσουμε. Όταν αρρώστησα το 2020, άκουγα μια φωνή που μου έλεγε πως θα πεθάνω. Όμως αφουγκράστηκα και μια άλλη που μου είπε να το παλέψω. Και το παλεύω καθημερινά» μας λέει ο Γιάννης, με την ελπίδα ότι θα βγει νικητής. Ο γιος του έμαθε όλη την αλήθεια αν και ήταν μόλις 4 ετών. Του μίλησε με όρους Φυσικής. Ότι ο καρκίνος είναι ηλεκτρόνια που τρελάθηκαν και εισέβαλαν στον εγκέφαλο.
«Ο μπαμπάς είναι πολεμιστής»
«Τα καρκινικά κύτταρα είναι τοξικά και καταστροφικά γιατί επιλέγουν να ακολουθήσουν αυτόνομη πορεία και να απομονωθούν από το σύνολο» είναι η μεταφορική κοινωνική ερμηνεία της νόσου που μας έδωσε ο φυσικός-συγγραφέας. Όταν, μετά από τρία χρόνια, η μεταστατική νόσος προκάλεσε στον Γιάννη επιληπτικά επεισόδια, ο γιος του Στέλιος ήταν παρών. Του μίλησε για τον καρκίνο, τον οποίον ο μικρός αποκαλούσε «χαρκίνο», μια σύνθεση των λέξεων χάρος και καρκίνος. «Τότε του είπα πως όλοι θα πεθάνουμε κάποια στιγμή. Ο μπαμπάς είναι πολεμιστής και δεν θα χάσει τη μάχη. Με βλέπει να πολεμάω καθημερινά και να του λέω την αλήθεια...». Το ίδιο κάνει και με τους μαθητές του όταν τους παρουσιάζει το βιβλίο που έγραψε με αφορμή τη νόσο. Τους λέει: «Τα κύτταρα της ζωής έχουν μάθει να λειτουργούν μαζί με άλλα, όμως του καρκίνου ατομικά και απομονωμένα. Άρα μάθετε το μαζί, την αλληλεγγύη, τη συλλογικότητα». Το μότο του Γιάννη είναι: «Κάνε καθημερινά ένα πράγμα που αξίζει. Φρόντισε τον εαυτό σου, παίξε με το παιδί σου, άκουσε τη μουσική που σε γαληνεύει, μην υποτιμάς τη ρουτίνα της καθημερινότητας, ανακάλυψε την αξία των μικρών πραγμάτων, φώτισε τη καθημερινότητά σου».
Ας εκτιμήσουμε την καθημερινότητα
Ο Γιάννης αγάπησε την επιστήμη της Φυσικής όσο και τη μουσική παίζοντας πιάνο και μπουζούκι. Ο πατέρας του, αριστερός και Πειραιώτης, επέμενε να μάθει ο γιος του μπουζούκι. Ο ίδιος αγάπησε και την κλασική μουσική και ο Μότσαρτ τού έμαθε ότι μέσα στον καθένα μας εκτός από το φως υπάρχει και το σκοτάδι. Αυτή η επίγνωση είναι παρηγορητική για όποιον έρχεται αντιμέτωπος με τη θνητότητα γιατί μπορεί να την αντιστρέψει. «Μόνο όσοι έχουμε επίγνωση της θνητότητας μπορούμε να εκτιμήσουμε την καθημερινότητα, γιατί μπορεί να μην υπάρχει αύριο» μας λέει ο Γιάννης και αυτό τον οδήγησε στη δημιουργικότητα. Χωρίς ολιγωρία ολοκλήρωσε το βιβλίο του, που είναι 24 γράμματα συμβουλές-παρακαταθήκη στον 7χρονο, σήμερα, γιο του.
Όταν ξεκίνησε τη συγγραφή, δεν μπορούσε να μιλήσει λόγω της ασθένειας. Οι λέξεις και η γραφή ήταν ο μόνος τρόπος επικοινωνίας. Το βιβλίο αυτό, πολύτιμη συμπυκνωμένη σοφία ενός νέου ανθρώπου που παλεύει με τη νόσο, πωλείται στα βιβλιοπωλεία. Το μήνυμα είναι πως υπάρχει ελπίδα. Ο Γιάννης μαζί με τον γιο του Στέλιο επισκέφτηκαν και χάρισαν το βιβλίο στον Πάνο Ρούτσι όταν έκανε απεργία πείνας στο Σύνταγμα. Έκλαιγαν και οι τρεις όταν αντάμωσαν. Ο ένας έδινε κουράγιο στον άλλον. Η αλληλεγγύη είναι αμφίδρομη. Ας μην το λησμονούμε. Γιάννη, θα βγεις νικητής. Παλεύεις από μαθητής, τότε που ήσουν πρόεδρος στο 15μελές επί Γεράσιμου Αρσένη, μέχρι σήμερα. Είμαστε μαζί σου.
