Το απόγευμα της περασμένης Πέμπτης η δυναμική που εξέπεμπε το κατάμεστο αίθριο στο Κάτω Πολυτεχνείο κατά την εκδήλωση των φοιτητικών συλλόγων σε σχέση με την εξέγερση του ’73, τους αγώνες των φοιτητών σήμερα, αλλά και την αδιάκοπη προσπάθεια να αποδοθεί δικαιοσύνη στα Τέμπη εξηγεί σε μεγάλο βαθμό γιατί η κυβέρνηση επιχειρεί να πατάξει πια και με τον νόμο τις πολιτικές ελευθερίες εντός των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων.
Με την επέτειο για την εξέγερση του Πολυτεχνείου να πλησιάζει, φοιτητικοί σύλλογοι από διάφορα Τμήματα της Σχολής (ΣΕΜΦΕ, Ηλεκτρολόγων Μηχανικών, Αρχιτεκτονικής, Ναυπηγών, Φιλοσοφικής) αποφάσισαν να διοργανώσουν εκδήλωση με τίτλο «Εδώ δημόσιο και ανοιχτό Πολυτεχνείο. Από το Πολυτεχνείο μέχρι τα Τέμπη, οι φωνές μας δεν μπορούν να σωπάσουν».
Πέρα από τα ιστορικά χαρακτηριστικά, η συγκυρία για την πραγματοποίηση των ομιλιών με τη συμμετοχή ενός φοιτητή από την εποχή του ’73 (Αντώνης Μαούνης) και ενός καθηγητή με θητεία σε ένα πανεπιστήμιο χωρίς τους σημερινούς περιορισμούς (Γιάννης Μαΐστρος, αφυπηρετήσας καθηγητής ΗΜΜΥ/ΕΜΠ) θεωρήθηκε αναγκαία λόγω της αυξανόμενης στοχοποίησης των φοιτητών για τη συνδικαλιστική τους δράση.
«Πολιτική καριέρα κάνουν εκείνοι που μας διώκουν»
Αποκορύφωμα αποτέλεσε η δίωξη σε βάρος 15 σπουδαστών της Αρχιτεκτονικής, στο πλαίσιο της συμμετοχής τους την ημέρα της γενικής απεργίας (14/10), οι οποίοι πρόκειται με βάση τον νέο νόμο να περάσουν από πειθαρχική διαδικασία, με κίνδυνο ακόμη και να διαγραφούν.
Υπενθυμίζεται ότι οι συλλήψεις των φοιτητών είχαν γίνει τις πρωινές ώρες ανήμερα της απεργίας στη Σχολή των Αρχιτεκτόνων στο Κάτω Πολυτεχνείο (Πατησίων) από την αστυνομία έπειτα από αίτημα του πρύτανη του ΕΜΠ Ιωάννη Χατζηγεωργίου, ο οποίος είχε καταθέσει μηνυτήρια αναφορά κατά των συλληφθέντων. Όπως τονίστηκε κατ’ επανάληψη από τους ομιλητές, η στάση του Ι. Χατζηγεωργίου προσκρούει σε εκείνη που είχαν δείξει άνθρωποι παλιότερα στη θέση του, ακόμη και επί δικτατορίας, επιλέγοντας αποδεχτούν τον δρόμο της παραίτησης αντί της καταστολής των φοιτητών.
Φοιτήτρια σημείωσε επίσης ότι ενώ εγκαλούνται για πρόθεση να κάνουν πολιτική σταδιοδρομία όσοι συμμετέχουν στα κοινά της σχολής τους, κανονικά η προσοχή θα έπρεπε να στραφεί προς την πλευρά ανθρώπων όπως ο Ι. Χατζηγεωργίου, ο οποίος έχει αποκαλέσει στο παρελθόν το πανεπιστήμιο «μαγαζί». Σε μια προσπάθεια να επισημάνει προς τους φοιτητές από ποια θέση μιλά και ποιος κάνει κουμάντο είχε αναφέρει συγκεκριμένα: «Εγώ λέγομαι Γιάννης Χατζηγεωργίου, είμαι ο πρύτανης αυτού του μαγαζιού». Αντίληψη που είναι μάλλον ενδεικτική της ιδιοκτησιακής λογικής που καλλιεργείται με τις πολιτικές εμπορευματοποίησης της ανώτατης εκπαίδευσης, τονίζουν οι σπουδαστές.
Π. Ρούτσι: Οι φοιτητές είστε μεγάλη δύναμη για εμάς τους συγγενείς
Για την εκδήλωση είχε προσκληθεί να συμμετάσχει επίσης ο Παύλος Ασλανίδης, αντιπρόεδρος του Συλλόγου Θυμάτων των Τεμπών, ενώ στο Πολυτεχνείο βρέθηκε και ο Πάνος Ρούτσι, που απηύθυνε χαιρετισμό. Ο σκοπός των φοιτητών ήταν να ενισχύσουν ακόμη περισσότερους τους δεσμούς μεταξύ των αγώνων και εκείνων που επιμένουν να μην σιωπούν παρά τις προσπάθειες της κυβέρνησης.
«Οι φοιτητές είστε μεγάλη δύναμη για εμάς τους συγγενείς. Όσο έκανα την απεργία πείνας ήρθατε όλοι. Με υποστηρίξατε, μου δώσατε αυτή την αγκαλιά που τη χρειαζόμουν γιατί ήταν πολύ δύσκολη κατάσταση για εμένα. Σας ευχαριστώ πάρα πολύ μέσα από την καρδιά μου» ανέφερε χαρακτηριστικά ο Π. Ρούτσι και καταχειροκροτήθηκε από εκατοντάδες κόσμου.
Ηταν μια συνθήκη που διαμορφώθηκε εκείνη τη στιγμή. Η εκδήλωση αρχικά ήταν να πραγματοποιηθεί σε αίθουσα χωρητικότητας 110 ατόμων στο κτήριο Αβέρωφ, για την οποία είχε δώσει τη συναίνεσή του ο κοσμήτορας των Αρχιτεκτόνων Μηχανικών. Ο κόσμος όμως που προσήλθε ξεπέρασε κατά πολύ τον συγκεκριμένο αριθμό και, παρά το γεγονός ότι για ακόμα μία φορά ο πρύτανης Χατζηγεωργίου είχε δηλώσει την απόλυτη άρνησή του στην πραγματοποίηση της εκδήλωσης στο αίθριο, οι φοιτητές αποφάσισαν να υπερβούν την απαγόρευση.
Π. Ασλανίδης: Δεν θα μπορούσα να μας φανταστώ σ’ ένα ιδιωτικό κολλέγιο
«Σας ευχαριστώ που συνεχίζετε να μιλάτε για τα Τέμπη. Χαίρομαι κάθε φορά που βρίσκομαι εδώ, στο ανοιχτό και δημόσιο Πολυτεχνείο. Γιατί είναι αλήθεια ότι αν το Πολυτεχνείο δεν ήταν δημόσιο, ούτε ανοιχτό θα ήταν. Δεν θα βρισκόμασταν σήμερα εδώ. Δεν μπορώ να μας φανταστώ σε ένα ιδιωτικό κολέγιο» σημείωσε αρχικά ο Παύλος Ασλανίδης. Απόλυτα συνειδητοποιημένος σε σχέση με όσα διακυβεύονται, ο Π. Ασλανίδης από την πρώτη του κουβέντα επισήμανε ότι η πραγματοποίηση εκδηλώσεων που θέτουν διεκδικήσεις δεν μπορεί να θεωρείται πια αυτονόητη, όπως και η ελευθερία της έκφρασης, δηλώνοντας τη συμπαράσταση του Συλλόγου των Θυμάτων στους φοιτητές που διώκονται.
Θέλοντας να υπογραμμίσει τον αλληλένδετο χαρακτήρα των δικαιωμάτων, τόνισε ότι από τη μία η κατοχύρωση και προστασία της ακαδημαϊκής ελευθερίας σημαίνει την ελεύθερη έκφραση και διακίνηση των ιδεών, από την άλλη όμως συνεπάγεται και την ελευθερία στην έρευνα. «Την αδέσμευτη και ανεπηρέαστη επιστημονική σκέψη». «Ως προς τη δεύτερη έκφραση της ακαδημαϊκής ελευθερίας, δεν μπορώ παρά να θυμηθώ την προηγούμενη φορά που βρέθηκα εδώ τον περασμένο Φλεβάρη εν μέσω των μεγαλειωδών κινητοποιήσεων για τα Τέμπη, τότε ενόψει της έκδοσης του πορίσματος του Πολυτεχνείου για τη φωτιά που απανθράκωσε τα παιδιά μας, οι σύλλογοί σας είχαν τα αντανακλαστικά να διοργανώσουν μία σημαντική εκδήλωση με σκοπό να αναδείξουν το ζήτημα της έκρηξης και να στείλουν ένα ηχηρό μήνυμα σε πολλούς παραλήπτες. Μήνυμα να μην ασκηθούν πιέσεις στους πραγματογνώμονες ώστε το Πολυτεχνείο να συμβάλει στην αποκάλυψη των πραγματικών αιτιών της φωτιάς με το πόρισμά του. Ενάντια στην απόκρυψη της αλήθειας, ενάντια στη λογική της συγκάλυψης. Η συνέχεια είναι γνωστή».
Αυτό που φοβόντουσαν και προσπαθούσαν να προλάβουν «επιβεβαιώθηκε με το πόρισμα Καρώνη». Κατά τον Π. Ασλανίδη, η στάση της κυβέρνησης τόσο απέναντι στους φοιτητές όσο και απέναντι στην υπόθεση των Τεμπών ακολουθεί το ίδιο μοτίβο: φίμωση και έλεγχος. Από το πόρισμα έως τις συλλήψεις το μήνυμα είναι σαφές: «Να μην μιλούν οι φοιτητές και όταν μιλούν, να τιμωρούνται. Να μην μιλούν οι ερευνητές και όταν μιλούν, να επαναλαμβάνουν μόνο ό,τι τους υπαγορεύεται από ψηλά».
«Η Ιστορία δεν θα τους χαριστεί, ούτε εμείς» προειδοποίησε ο Π. Ασλανίδης. Το να γεμίζει κάθε φορά το Πολυτεχνείο με ανθρώπους όλων των γενεών που συνεχίζουν να αγωνίζονται είναι μια παρακαταθήκη ουσίας και συνέχειας. Ένα Πολυτεχνείο που πλημμυρίζει από όσους δεν σωπαίνουν είναι ένα Πολυτεχνείο-υπόσχεση.
