Σε πρόσφατη ανακοίνωσή του το υπουργείο Παιδείας μάς ενημερώνει για την πρόθεσή του να αναπτύξει τον θεσμό των σχολικών βιβλιοθηκών. Στην ανακοίνωση αναφέρεται: «Από το πρόγραμμα “Ενίσχυση και Εμπλουτισμός των Σχολικών Βιβλιοθηκών” του ΕΣΠΑ 2021-2027 θα διατεθεί το ποσό των 60 εκατ. ευρώ, για τη δημιουργία, μεταξύ άλλων, συλλογών βιβλίων έως 2.000 τίτλων, εμπλουτισμό των υφιστάμενων, πρόσληψη 400 βιβλιοθηκονόμων από τον Σεπτέμβριο του 2026, σχεδίαση και λειτουργία ενός Εθνικού Δικτύου Σχολικών Βιβλιοθηκών με τη συμμετοχή εκπαιδευτικών, μαθητών, γονέων.
Πιο αναλυτικά, οι 400 νέοι βιβλιοθηκονόμοι, οι οποίοι θα προσληφθούν με συμβάσεις εργασίας ορισμένου χρόνου, μέσω των Περιφερειακών Διευθύνσεων Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, θα εξυπηρετούν έως 3 σχολικές μονάδες με φυσική παρουσία, ενώ θα υποστηρίζουν επιπλέον σχολεία στο πλαίσιο τοπικών και περιφερειακών δικτύων σχολικών βιβλιοθηκών που θα δημιουργηθούν».
Στη συνέχεια παρατίθεται μία σειρά στόχων και πολιτικών που θα εφαρμοστούν για την ενίσχυση των βιβλιοθηκών.
Εκκινούμε από το σημείο ότι η συγκεκριμένη ανακοίνωση (όπως και κάθε ανακοίνωση για την ενίσχυση των βιβλιοθηκών στη χώρα μας) θεωρείται θετική εξέλιξη. Προσπαθώντας να συμβάλουμε στον διάλογο, θα παραθέσουμε κάποιες σκέψεις:
Από τη δεκαετία του 1990 (επί υπουργίας Γ. Αρσένη) ξεκίνησαν οι πολιτικές για τη δημιουργία και ανάπτυξη των σχολικών βιβλιοθηκών. Πολύ νερό κύλησε στο αυλάκι από τότε, πολλοί υπουργοί εξήγγειλαν πολιτικές και συμπεριέλαβαν τις σχολικές βιβλιοθήκες στο όραμά τους για το ελληνικό σχολείο. Η πραγματικότητα των αποσπασματικών μέτρων που ακολουθήθηκαν είναι η σημερινή εικόνα, όπου λίγες σχολικές μονάδες διαθέτουν βιβλιοθήκη (με την πραγματική έννοια του όρου), αρκετές διαθέτουν ράφια και βιβλιακές συλλογές (για τον ελεύθερο χρόνο;) και πολλές δεν διαθέτουν τίποτε. Επίσης, από τη ίδια δεκαετία έχει αναγνωριστεί η ανάγκη πρόσληψης εξειδικευμένου προσωπικού (ήτοι βιβλιοθηκονόμων) για την ομαλή λειτουργία τους. Στις δεκαετίες που πέρασαν, πολλοί βιβλιοθηκονόμοι προσλήφθηκαν με συμβάσεις ορισμένου χρόνου και όταν σταμάτησαν τα ευρωπαϊκά χρηματοδοτικά προγράμματα, πήγαν σπίτι τους, αφήνοντας -τις περισσότερες φορές- τη βιβλιοθήκη να επιστρέψει στην ανυπαρξία της.
Με αυτές τις παρατηρήσεις (και άλλες πολλές που δεν χωράνε στην επιφυλλίδα μιας κυριακάτικης έκδοσης) βλέπουμε τις ανακοινώσεις του υπουργείου Παιδείας. Οι πολιτικές που προτείνονται κινούνται προς την ορθή κατεύθυνση, μένει να τις δούμε να υλοποιούνται. Όμως η εξαρχής διευθέτηση του ορισμένου χρόνου εργασιακής σχέσης των βιβλιοθηκονόμων και ειδικά μόνο για το σχολικό έτος 2026-2027 μας φοβίζει (προεκλογική χρονιά γαρ).
Ελπίζουμε αυτή η προσπάθεια να μην μείνει στις προθέσεις και να δημιουργηθούν επιτέλους σχολικές βιβλιοθήκες στη χώρα μας. Αυτό είναι που έχει σημασία. Ας δούμε τι πολιτικές θα εφαρμοστούν.
