Η 21η Σεπτεμβρίου έχει χαραχτεί βαθιά στο μυαλό, στο κορμί και στην καρδιά μας. Είναι η μέρα που το ανείπωτο, το αδιανόητο, το πιο φρικτό πράγμα στον κόσμο χτύπησε την πόρτα μας και εγκαταστάθηκε στο σπιτικό μας. Ο θάνατος του παιδιού και αδερφού μας, ενός ανθρώπου πολύ σημαντικού για εμάς αλλά και για μέρος της κοινωνίας μας. Η δολοφονία του ήταν ένα έγκλημα μίσους, ρατσισμού, αδιαφορίας, απαξίωσης της ζωής· ένα έγκλημα που συντελέστηκε σε κοινή θέα, με παρατηρητές τους περαστικούς, με διασώστες που δεν έκαναν τη δουλειά τους και με αστυνομικούς που συνέβαλαν στον θάνατό του και κατόπιν δεν έκαναν τις ενέργειες που απαιτούνταν για την εύρεση της αλήθειας. Αντιθέτως, είπαν ψέματα, απέκρυψαν έναν σημαντικό μάρτυρα και αθωώθηκαν γιατί «αυτή είναι η πρακτική και σε όποιον αρέσει».
Η Δικαιοσύνη που περιμέναμε άργησε έξι χρόνια, ήταν μονοφθάλμη και κουτσή και μας ανάγκασε να βιώσουμε μια παρωδία, ένα κακοπαιγμένο θέατρο. Οι ποινές των ενόχων ήταν διαφορετικές στη δεύτερη δίκη, ενώ τίποτα δεν είχε αλλάξει από την πρώτη δίκη ώστε να δικαιολογούνται ελαφρύτερες ποινές. Αυτό που η Δικαιοσύνη θεώρησε «δίκαιη τιμωρία» για την απώλεια της ζωής του Ζακ και τη βία που οδήγησε στον θάνατό του ήταν περιορισμός στο σπίτι και λίγα χρόνια εγκλεισμού.
Επτά χρόνια τώρα βλέπουμε τη Δικαιοσύνη να χάνει την εμπιστοσύνη του κόσμου μέρα με τη μέρα. Βλέπουμε κατάφωρες αδικίες, ειδική μεταχείριση σε συγκεκριμένα πρόσωπα, νόμους που εφαρμόζονται κατά το δοκούν, καταπάτηση δικαιωμάτων και παραβίαση του ελληνικού συντάγματος. Όλα αυτά δημιουργούν μια κοινωνία άνιση, εχθρική, κακοποιητική, επικίνδυνη για τους αδύναμους και τις μειονότητες.
Ο Ζακ ήταν ένας άνθρωπος που μιλούσε για τις αδικίες, υποστήριζε τον άνθρωπο και ήθελε έναν καλύτερο κόσμο για όλους. Για μένα η δολοφονία του δεν ήταν ένα τυχαίο γεγονός. Ήταν η απόδειξη ότι ενοχλούσε διεκδικώντας το δικαίωμα κάθε πλάσματος να υπάρχει στον κόσμο αυτό και να ζει ελεύθερο και ασφαλές, απολαμβάνοντας τα αγαθά μιας πολιτισμένης κοινωνίας. Ελπίζω στο μέλλον να καταφέρουμε, η οικογένεια και οι φίλοι του, να δημιουργήσουμε έναν χώρο στη μνήμη του και να διαφυλάξουμε τις σκέψεις και τη φιλοσοφία του για τη ζωή και τους ανθρώπους.
Ο Ζακ με το φως του μας έδειξε τον δρόμο που πρέπει να βαδίσουμε. Μας μίλησε για την αγάπη, την αποδοχή, τη συμπόνια, τον αγώνα για την ελευθερία τού να είσαι ο εαυτός σου. Πλήρωσε με τη ζωή του το τίμημα, όπως πολλοί άλλοι. Όμως δεν θα άλλαζε τη στάση ζωής του για κανέναν λόγο, ούτε για να τη σώσει. Μην χαραμίζετε τη ζωή σας μισώντας το διαφορετικό και το αδύναμο. Ζήστε τη με χαρά, αγκαλιάστε όλους τους καλούς ανθρώπους, μην στέκεστε στην επιφάνεια αλλά κοιτάξτε βαθιά στην ψυχή και στην ουσία κάθε ανθρώπου.
*Ελένη Κωστοπούλου (μητέρα Zackie Oh)
