Αναμφισβήτητα, εκείνο που κρύβεται πίσω από το προφανές είναι πιο ενδιαφέρον, πιο πικάντικο και οπωσδήποτε περισσότερο απαιτητικό. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι οι εκλογές. Οι ψηφοφόροι, τα τιμώμενα πρόσωπα κατά μία έννοια, μια κάποια Κυριακή πάνε μέχρι τα εκλογικά τμήματα και παραδίδουν την ταυτότητά τους στον εκλογικό αντιπρόσωπο. Εκείνος παίρνει την ταυτότητα, ελέγχει τον κατάλογο για να βρει τον ψηφοφόρο, παίρνει τον χάρακα για να τον σβήσει κι αφού του δώσει τον σφραγισμένο φάκελο, τον στέλνει στα θρανία με τα ψηφοδέλτια όπου ο ψηφοφόρος, από έναν άλλο δημόσιο λειτουργό, που συνήθως είναι ένας πολίτης που έχει κληρωθεί και κληθεί να επιτελέσει αυτό το καθήκον, παραλαμβάνει ένα πακέτο με ψηφοδέλτια.
Ο ψηφοφόρος θα διαλέξει το ψηφοδέλτιο της αρεσκείας του ή των συμφερόντων του, ταπεινών ή υψηλών, και θα το σταυρώσει με τον στιλό που κάποιος πρέπει πρώτα να έχει τοποθετήσει και να έχει δέσει με ένα κορδονάκι εντός ενός παραβάν που κάποιος άλλος έχει στήσει και νωρίτερα μεταφέρει και πριν από αυτό αποθηκεύσει.
Αφού εξέλθει ο ψηφοφόρος του παραβάν με το σταυρωμένο ψηφοδέλτιο εντός του σφραγισμένου πλέον φακέλου, που στη σύγχρονη εκδοχή του κλείνει με αυτοκόλλητη ταινία και δεν χρειάζεται να τον σαλιώνουμε, ρίχνει τον φάκελο σε μια κάλπη που επίσης και αυτή έχει τοποθετηθεί, μεταφερθεί και αποθηκευτεί από άλλους ανθρώπους της Δημόσιας Διοίκησης. Παραλαμβάνει την ταυτότητά του και αποχωρεί έχοντας εκπληρώσει το καθήκον του ως πολίτης.
Συνήθως αυτή η διαδικασία γίνεται στα σχολεία, αλλά όχι υπό την ευθύνη του υπουργού Παιδείας, που είναι στην αρμοδιότητά του τα σχολεία, αλλά υπό την ευθύνη του υπουργού Εσωτερικών, που είναι στην αρμοδιότητά του οι εκλογές.
Μια παρόμοια κατάσταση, που εξελίσσεται μάλιστα στον ίδιο χώρο, είναι και το άνοιγμα των σχολείων. Εκεί δεκάδες εργαζόμενοι εργάζονται το καλοκαίρι για να τυπώσουν τα βιβλία, δεκάδες μεταφορείς για να τα μεταφέρουν στις σχολικές μονάδες και μάστορες για να αποκαταστήσουν τις ζημιές στα κτήρια που είναι όλα παλιά. Μπογιατζήδες που στοκάρουν και χρωματίζουν τους τοίχους, υδραυλικοί που επισκευάζουν τις εγκαταστάσεις.
Στην τελική φάση, εκεί στις αρχές του Σεπτεμβρίου, μπαίνουν στα σχολεία και οι «κυρούλες», οι καθαρίστριες, που, λιγότερες κι αυτές απ’ όσες πρέπει, όπως και η κρατική χρηματοδότηση για την Παιδεία δηλαδή, τρέχουν από αίθουσα σε αίθουσα και από διάδρομο σε διάδρομο για να έχουν τα σχολεία έτοιμα για την άφιξη των επίτιμων προσκεκλημένων, των μαθητών.
Πέραν των τιμώμενων προσώπων όμως, υπάρχουν και κάποιοι άλλοι. Στις εκλογές, για παράδειγμα, είναι οι κομματάρχες παλαιάς κοπής που στήνονται έξω από τα εκλογικά κέντρα για να εγχειρίσουν ψηφοδέλτια στους ψηφοφόρους. Αφανείς ήρωες της εκλογικής διαδικασίας, που εργάζονται άοκνα για την ιδεολογική τους επικράτηση κατά παράβαση των εκλογικών κανόνων και με την ανοχή των αρχών· πολιτικών και αστυνομικών καλύπτουν τα κενά της ενημέρωσης των πολιτών.
Στο άνοιγμα των σχολείων και στους αγιασμούς αυτόν τον ρόλο φέτος επιχείρησαν να τον πάρουν οι τραπεζίτες, που, στο όνομα μιας μικροευεργεσίας της ένωσης τραπεζών για την αποκατάσταση των σχολικών κτηρίων, ζήτησαν και έλαβαν την άδεια να απευθύνουν χαιρετισμό στους μαθητές των Δημοτικών αφού ανέλαβαν την υποχρέωση του κράτους για τον εκσυγχρονισμό των κτηρίων.
Παλαιάς κοπής οι κομματάρχες, νέας κοπής οι τραπεζίτες, η άδεια ανεκλήθη, αλλά, όπως και να ’χει, το θέμα είναι να μην μπλέξεις με Γκόρτσους και ευεργέτες.
