Είναι τραυματίας πολέμου κι ας είναι μόνο 15 ετών. Είναι Παλαιστίνια από την Γάζα και όμως είναι αβέβαιο αν και πότε θα επιστρέψει στην πατρίδα της καθώς το κράτος του Ισραήλ οδεύει στην τελική λύση της εξαφάνισης των Παλαιστινίων.
Το τελευταίο εξάμηνο βρίσκεται στην Αθήνα για νοσηλεία στο Νοσοκομείο Παίδων «Αγία Σοφία» με την μητέρα της και την μικρότερη αδελφή της, μακριά από τα άλλα 4 αδέλφια της που ζουν σε σκηνές δίπλα στην αποκλεισμένη θάλασσα της Γάζας με τους παππούδες τους.
Ο πατέρας της είναι αγνοούμενος, το σπίτι τους υπάρχει μόνο στην μνήμη και στα όνειρά τους, οι συνομήλικες φιλενάδες της νεκρές, το σχολείο που πήγαινε κατεστραμμένο, τα αδέλφια της πεινασμένα αναζητούν τροφή με τον φόβο του θανάτου και μόνο η ελπίδα παραμένει ζωντανή.
Ελπίδα ότι η Γάζα δεν θα χαθεί από τον χάρτη, ότι κάποια στιγμή θα ανοίξει η κλειστή φυλακή και χωρίς την πατερίτσα που την στηρίζει σήμερα θα επιστρέψει στην πατρίδα της , θα συνεχίσει το σχολείο, θα γίνει μηχανικός για να βοηθήσει στην ανοικοδόμηση της χώρας της .
«Παρατηρώντας τα drone που καθημερινά πετούσαν πάνω από το κεφάλι μου όταν πήγαινα για νερό και ξύλα , νόμιζα πως με κοιτούσαν στα μάτια, νόμιζα πως με στόχευαν και ήμουν βέβαιη πως δεν θα ξεφύγω από το κακό» η απάντηση της 15χρονης Παλαιστίνιας στο ερώτημά μου αν φοβόταν ότι και η ίδια θα είναι θύμα των Ισραηλινών. Παιδιά εξοικειωμένα με τον θάνατο, παιδιά που έχασαν την παιδική ανεμελιά.
Κέρδισε την μάχη με τον θάνατο και δεν έγινε μάρτυρας καθώς βρέθηκε θαμμένη για ώρες στα ερείπια του σπιτιού της μετά από βομβαρδισμό από Ισραηλινούς. Είναι από τα ελάχιστα τραυματισμένα παιδιά της Παλαιστίνης που τους δόθηκε η δυνατότητα νοσηλείας σε Ευρωπαϊκή χώρα.
Στην Ελλάδα μπορούν να νοσηλευτούν 20 παιδιά του πολέμου! Καλά διαβάσατε. Μόνο 20 όταν τα παιδιά τραυματίες είναι 70 χιλιάδες. Ποιος καθόρισε αυτόν τον ντροπιαστικό αριθμό, αριθμός πρόσχημα ανθρωπισμού. Κυνισμός, υποκρισία, απανθρωπιά. Και βέβαια σήμερα στην Ελλάδα φιλοξενούνται για νοσηλεία μόνο 10 και όχι 20 παιδιά που δίνει την δυνατότητα η συμφωνία. Ποιος θα απαντήσει στο γιατί; Αγόρια και κορίτσια από βρέφη 5μηνών έως έφηβοι 15 ετών , ακρωτηριασμένα, τραυματισμένα με σπασμένα πλευρά, χέρια , πόδια και σπονδυλική στήλη, παιδιά με καρκίνο από τις τοξικές ουσίες του πολέμου, παιδιά που δεν μπορούν να σωθούν στα κατεστραμμένα νοσοκομεία της Γάζας που γίνονται στόχος των Ισραηλινών , με πρόσχημα ότι είναι κρησφύγετα της Χαμάς. Μετά από μεγάλη γραφειοκρατία βρέθηκαν στην Αθήνα. Ένας μόνο συγγενής επιτρέπεται ως συνοδός των ασθενών παιδιών και αν αλλάξει το φυσικό πρόσωπο-λόγω της εμπόλεμης κατάστασης – ακυρώνεται η διακομιδή στο εξωτερικό. Δύο παιδιά από αυτά που νοσηλεύτηκαν στο «Παίδων» και στο νοσοκομείο «Ελπίδα» επέστρεψαν στην Αίγυπτο και παραμένουν εκεί εγκλωβισμένα γιατί το πέρασμα της Ράφα για την Γάζα είναι κλειστό. Οδύσσεια χωρίς τέλος.
Η διεθνής κοινότητα αντί να επιβάλει την αποστολή γιατρών, νοσηλευτών και ιατροφαρμακευτικού υλικού στην εμπόλεμη περιοχή για να σωθούν οι τραυματίες Παλαιστίνιοι συνάπτει τέτοιες προσχηματικές ντροπιαστικές συμφωνίες για θεραπείες σταγόνα στον ωκεανό! Ο λιμός , η πείνα και η αρρώστιες είναι τα εργαλεία που χρησιμοποιεί το κράτος του Ισραήλ για την φυσική εξόντωση των Παλαιστινίων.
Εμείς ανταμώσαμε με την 15χρονη Ραγάντι στο Φεστιβάλ Βιβλίου στο Πεδίον του Άρεως στην παρουσίαση της ποιητικής συλλογής της Όλγας Στέφου « Πικρό μοιρολόι για την Παλαιστίνη «Εκδόσεις Agrafina”και με την βοήθεια του παλαιστίνιου ποιητή Εσσάμ Αλαντάση ακούσαμε την τραγική της ιστορία.
Η Ραγάντι στηρίζεται σε βοηθητική πατερίτσα, κουτσαίνει όταν περπατά, προσέχει τα βήματά της και δίπλα της βρίσκεται –φύλακας άγγελος η μητέρα της, η οποία την συνόδευσε στην Αθήνα αφήνοντας πίσω άλλα 4 μικρά παιδιά. Διαλυμένες οικογένειες, διαλυμένες ζωές , κατεστραμμένη Γάζα.
Τα λόγια της 15χρονης Παλαιστίνιας , εναλλάσσονται με την αφήγηση της μητέρας που περιγράφει όλα αυτά που δεν θυμάται η κόρη της μετά τον τραυματισμό. Τα δάκρυα της 15χρονης την πνίγουν ,κατεβάζει τα μάτια ,δεν είναι από ντροπή αλλά από πόνο ,οδύνη και οργή. Ζωή μετέωρη χωρίς οδικό χάρτη, με παρελθόν τραυματικό και μέλλον γεμάτο ανασφάλεια. Ζούσε μαζί με τα 5 αδέλφια της και τους γονείς της σε μια νεόκτιστη τριώροφη πολυκατοικία που δεν την χάρηκαν γιατί οι Ισραηλινοί την ισοπέδωσαν θάβοντας και την ίδια κάτω από τους τσιμεντόλιθους. Η πρώτη επίθεση που δέχθηκε το σπίτι τους ήταν στις 22/7/2024 με μικρές ζημιές ,όμως την δεύτερη φορά ισοπεδώθηκε. Ήταν χαράματα, έξι το πρωί, κοιμόταν όλη η οικογένεια μαζί με συγγενείς που φιλοξενούσαν στο σπίτι τους, όταν βομβαρδίστηκε η περιοχή. Κατέρρευσε η πολυκατοικία, συντρίμμια, ερείπια και η μάνα-αν και τραυματισμένη η ίδια- αρχίζει να φωνάζει τα ονόματα των κοριτσιών της για να βεβαιωθεί ότι ζουν.
Με τα χέρια αρχίζει να ψάχνει μέσα στα συντρίμμια για να τα βρει. Δεν υπάρχει βοήθεια από πουθενά γιατί και οι γείτονες ψάχνουν για επιζώντες, για ζωή μέσα στα ερείπια. Βρήκε όλα τα παιδιά της. Η μόνη που δεν ανταποκρίθηκε στα κάλεσμα ήταν η 15χρονη Ραγάντι. Η σιωπή του θανάτου. Ήταν βέβαιη πως η κόρη της είχε πεθάνει. Η Ράγαντι ήταν καταπλακωμένη από την σκάλα που γκρεμίστηκε. Ανασύροντας τους τσιμεντόλιθους με τα χέρια της, κάποια στιγμή ακουμπά τα μαλλιά της κόρης της, την αφουγκράζεται να αναπνέει. Η ανάσα καταλάγιασε την τρέλα της. Αν και η ίδια μέσα στα αίματα και με τραυματισμένο πόδι , βγάζει μετά από ώρα την Ραγάντι από τα συντρίμμια, αλλά δεν υπάρχει ούτε ασθενοφόρο, ούτε βοήθεια. Οι Ισραηλινοί εξακολουθούν να βομβαρδίζουν λες και ήταν παιγνίδι που έπρεπε να τελειώσει, ενώ οι Παλαιστίνιοι γείτονες πηγαινοέρχονται πανικόβλητοι στον δρόμο αναζητώντας βοήθεια. Ένα διερχόμενο αυτοκίνητο και ένας άγνωστος τους μεταφέρει στο νοσοκομείο «Νάσερ ",όπου δεν υπήρχε σπιθαμή άδειου διαδρόμου να ακουμπήσει την λιπόθυμη Ραγάντι που είναι σε κωματώδη κατάσταση. Οι γιατροί μετά από ώρα εξετάζοντας την 15χρονη τραυματία, εκτίμησαν πώς δεν υπάρχει ελπίδα να ζήσει. Όμως το νεύμα της Ραγάντι στο ερώτημα της μάνας της αν είναι καλά, κινητοποίησε τους γιατρούς, ακολούθησαν 6 ώρες χειρουργείου για να αντιμετωπίσουν την εσωτερική αιμορραγία και πάλι χωρίς προσδοκίες. Ώρες αγωνίας για την μάνα που αψηφώντας τον δικό της τραυματισμό, περίμενε να δει αν τελικά θα ζήσει το παιδί της. Έζησε η 15χρονη Ραγάντι , με αναπνευστήρα , στην ΜΕΘ , με κατεστραμμένα τα πνευμόνια, με σπασμένα πόδια και πλάτη και με ρήξη στα εσωτερικά όργανα της κοιλιάς. Όμως έζησε. Η μητέρα της βλέποντας την αδυναμία να παρέχουν βοήθεια στο νοσοκομείο της Γάζας ,αναζήτησε τρόπο παρά τα εμπόδια , την γραφειοκρατία, τον πολύ μικρό αριθμό των «τυχερών ασθενών», την συνεχιζόμενη γενοκτονία, να διακομιστεί κάπου στο εξωτερικό . Έτσι βρέθηκε στην Αθήνα. Παρέμεινε μέσα στο θάλαμο του νοσοκομείου Παίδων Αγία Σοφία, δίπλα στην κόρη της για δύο ολόκληρους μήνες ,χωρίς να βγει εκτός ούτε μια ημέρα. Υπομονή, υπομονή ,υπομονή και ευχαριστίες για όσους τους βοήθησαν . Η ζωή κερδήθηκε, η 15χρονη με την μητέρα της και την μικρή της αδερφή όσο συνεχίζονται οι φυσιοθεραπείες, φιλοξενούνται σε ξενώνα του ΔΟΜ με την αβεβαιότητα πότε θα επιστρέψουν στην Γάζα, εφόσον ο αποκλεισμός συνεχίζεται παράλληλα με την γενοκτονία. Μιλούν με τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας όταν υπάρχει internet στην Γάζα, δεν τους τρομάζει η πείνα και οι βομβαρδισμοί και δηλώνουν βέβαιοι ότι θα νικήσουν, ότι θα επιστρέψουν στην Γάζα, θα ξαναχτίσουν το σπίτι τους και η Ραγάντι θα συνεχίσει το σχολείο, θα γίνει μηχανικός και μέχρι τότε θα γράφει ποιήματα για όλα όσα ονειρεύεται μακριά από την πατρίδα, την οικογένεια, τους φίλους της που είναι οι περισσότεροι νεκροί.
Μακάρι το χαμόγελο να επιστρέψει στο πρόσωπο της Ραγάντι και να μπορεί να αγκαλιάζει όσους αγαπά, χωρίς να ψάχνει που να αφήσει την πατερίτσα.
