Οι σοφιστείες είναι εξαιρετικά χρήσιμες για να δίνεις γρήγορες απαντήσεις και να διαφεύγεις από την αμηχανία. Βοηθούν να φαίνεσαι φιλοσοφημένος και έτοιμος να ανταποκριθείς σε κάθε περίσταση με μια εύσχημη απάντηση που θα λύσει όλα τα προβλήματα.
Το ίδιο βέβαια ισχύει και για τα στερεότυπα, που και αυτά είναι πάντα χρήσιμα όταν δεν έχεις τον χρόνο να φιλοσοφήσεις. Σου βρίσκεται μια εύκολη θεωρία που δεν χρειάζεται να είναι απαραίτητα σωστή για ώρα ανάγκης. Αρκεί να είναι λογικοφανής και, τσουπ... έλυσες και πάλι όλα τα προβλήματα, υπό την προϋπόθεση φυσικά να μην αφορούν εσένα.
Για παράδειγμα, σου λέει κάποιος: Τι θέλουν και έρχονται στη χώρα μας οι ξένοι; Είναι μπήξε, είναι δείξε...
Εδώ βέβαια και για λόγους αυτοπροστασίας φεύγουμε από το τσουβάλιασμα και πάμε στη γενίκευση. Γιατί μπορεί εύκολα να εκτεθείτε. Κι εσύ και η θεωρία σου. Όλο και κάποιον ξάδερφο, φίλο, συγγενή ή γνωστό θα έχει ο περισπούδαστος φιλόσοφος στα ξένα.
Αφήστε που μπορεί αυτοί οι ξένοι να είναι και τουρίστες.
Βέβαια και με τους τουρίστες υπάρχει ρατσισμός, αλλά από την ανάποδη. Ο τουρίστας του κάμπινγκ ή του αυτοκινούμενου αποτελεί αντικείμενο θαυμασμού αφού είναι εξαιρετικά οργανωμένος, κομψός και εύπορος, σε αντίθεση με τον Έλληνα κατασκηνωτή που συνήθως χαρακτηρίζεται τζαμπατζής και δεν είναι ευπρόσδεκτος στις τουριστικές περιοχές γιατί δεν «αφήνει».
Βέβαια ο «φτωχοτουρίστας» της σκηνής θα φάει στην ταβέρνα, θα πιει καφέ στο καφενείο και θα ψωνίσει φρούτα από το μποστάνι, αλλά δεν βαριέσαι... δεν θα λύσουμε το πρόβλημα του τουρισμού εν μέσω τουριστικής περιόδου ούτε το πρόβλημα των στερεοτύπων· είπαμε, είναι βολικά.
Ας επιστρέψουμε λοιπόν στις σοφιστείες.
Οι σοφιστείες είναι χρήσιμες όπως είπαμε διότι σε βγάζουν από δύσκολες καταστάσεις δίχως κόπο. Βέβαια κι εδώ ισχύει ό,τι ισχύει και για τα στερεότυπα. Αρκεί να μην αφορούν εσένα.
Σε κοιτάζει ο άλλος στα μάτια και σου λέει: «Το παν είναι να έχεις έναν στόχο»! «Έχω» του απαντώ και ξαφνικά η σοφιστεία χρειάζεται μία σχετική επικαιροποίηση.
«Και ποιος είναι αυτός;» ρωτάει ο φίλος που γνώρισα πρόσφατα στο καφενείο ενός χωριού που σταμάτησα για έναν καφέ.
«Στόχος μου είναι να περάσω όμορφα στις διακοπές» του απάντησα, με διάθεση να αλλάξω και τη συζήτηση.
Με κοίταξε, σκέφτηκε λιγάκι παραπάνω και επανήλθε: «Έχεις σχέδιο; Το παν είναι να έχεις σχέδιο».
«Έχω και σχέδιο», του απάντησα, «που το ξεδιπλώνω μέρα με τη μέρα. Εσύ;» τον ρώτησα βιαστικά για να αποφύγω την επόμενη ερώτηση, που ήμουν βέβαιος ότι θα αφορούσε το σχέδιό μου για τη στρατηγική ανάπτυξη του στόχου μου.
Ο φίλος κόμπιασε για μια στιγμή και προτού προλάβει να απαντήσει τον βομβάρδισα και με μια δεύτερη ερώτηση: «Εσύ με τι ασχολείσαι;».
«Ααα, εγώ είχα ζώα, αλλά τα χάλασα» μου λέει.
«Σου αρρωστήσανε;» ξαναρώτησα χωρίς ανάσα. «Όχι», μου λέει, «τα χαλάσαμε για δεν τα βρήκαμε».
«Τι έγινε δηλαδή; Τσακωθήκατε με τα ζωντανά και τα έσφαξες;» τον ξαναρώτησα.
Με κοίταξε επιτιμητικά λες και δεν γνώριζα πως τα ζωντανά δεν τσακώνονται ποτέ με τον τσομπάνη, και με υψωμένο φρύδι και μια δόση ειρωνείας μου λέει: «Τι δουλειά κάνεις;». «Δημοσιογράφος» του απαντώ.
«Αμ έτσι πες μου, ρε παιδάκι μου» είπε με ανακούφιση. «Στην Αθήνα;» συνέχισε τον συλλογισμό του λες και όλα αποκτούσαν νόημα.
«Αμ εσείς δεν ξέρετε από αυτά», μου είπε με στόμφο, «τα ζώα έχουν δουλειά» και σηκώθηκε να φύγει.
«Από τώρα φεύγεις;» τον ρώτησα.
«Αμ εσύ νομίζεις πως μας ταΐζει ο ΟΠΕΚΕΠΕ» μου απάντησε και καβάλησε ένα ξεχαρβαλωμένο παπάκι.
«Μην το κοιτάς», μου είπε φεύγοντας, «τη Φεράρι την έχω στη στάνη».
