Σε μια απομονωμένη νησίδα 17.000 στρεμμάτων στον Έβρο, περίπου 150 άγρια άλογα παλεύουν εδώ και χρόνια για την επιβίωσή τους χωρίς πρόσβαση σε γλυκό νερό. Ο ποταμός που άλλοτε τα τροφοδοτούσε έχει πλέον αλμυρίσει, αφήνοντας τα ζώα εκτεθειμένα σε αφόρητες συνθήκες, ειδικά τους θερινούς μήνες. Απέναντι σε αυτή την ακραία εγκατάλειψη, μια συντονισμένη πρωτοβουλία εθελοντών και φορέων έχει ξεκινήσει τις τελευταίες εβδομάδες για να προσφέρει ανακούφιση.
Όπως μεταδίδει η ΕΡΤ, ο Σύλλογος «Αινήσιο Δέλτα», σε συνεργασία με τον Δήμο Αλεξανδρούπολης και τον ΟΦΥΠΕΚΑ, οργανώνει συστηματικές μεταφορές νερού και τροφής στη νησίδα. Οι αποστολές πραγματοποιούνται έως και τρεις φορές την εβδομάδα, ώστε να διασφαλίζεται η επιβίωση των ζώων σε ένα περιβάλλον που δεν τους παρέχει πλέον τα στοιχειώδη.
Χθες, εκτός από δοχεία νερού, μεταφέρθηκαν και μπάλες άχυρου και χόρτα — τα οποία τοποθετήθηκαν σε κοντινή απόσταση από τις ποτίστρες για να μειωθεί η εξάντληση των αλόγων, που αλλιώς αναγκάζονται να διανύουν έως και 12 χιλιόμετρα για να φτάσουν στις πιο χαμηλές, χορταριασμένες περιοχές του νησιού.
Ο Νίκος Μουσουνάκης, πρόεδρος του Συλλόγου, εξηγεί πως η προσπάθεια δεν περιορίζεται στην άμεση ανακούφιση, αλλά στοχεύει και στην αποκατάσταση των υποδομών που υπήρχαν στο παρελθόν.
«Μεταφέραμε την τροφή κοντά στις ποτίστρες για να μην μετακινούνται τα ζώα περίπου 12 χλμ για να βρουν τροφή χαμηλότερα στη νησίδα», δήλωσε ο Νίκος Μουσουνάκης, πρόεδρος του Συλλόγου.
Ο ίδιος πρόσθεσε: «Προσπαθούμε παράλληλα να αποκαταστήσουμε τις υποδομές που υπήρχαν στη νησίδα ώστε να αποθηκεύεται νερό κατά τη διάρκεια του χειμώνα και να μην απαιτείται η δικιά μας συνδρομή».
Η εικόνα αυτών των ζώων, παγιδευμένων ανάμεσα σε άγρια ομορφιά και αμέλεια, φέρνει στο φως το διαρκές έλλειμμα σε πολιτικές προστασίας της άγριας ζωής.
Οι εθελοντές γεμίζουν ένα τεράστιο κενό που αφήνει πίσω του το κράτος – και η μάχη τους, σε έναν τόπο αποκομμένο από την κοινή θέα, θυμίζει πως η επιβίωση συχνά εξαρτάται από λίγους πρόθυμους και αποφασισμένους ανθρώπους.
