Τα ακραία καιρικά φαινόμενα που βιώνουμε και η ανικανότητα του κρατικού μηχανισμού να τα αντιμετωπίσει αποτελεσματικά, (βλ πυρκαγιές) καθιστούν αδήριτη την ανάγκη αλλαγής του αναπτυξιακού μοντέλου της χώρας. Οι συνέπειες της κλιματικής κρίσης που βιώνουμε όλο και πιο συχνά, επιβάλλουν το τέλος στη λογική «αρπαχτής» σε τομείς όπως ο τουρισμός, τα real estate καθώς και το βολικό άλλοθι της πράσινης ανάπτυξης κατά την οποία «φυτρώνουν» σε κάθε λόφο και κορυφή της χώρας μας ανεμογεννήτριες που μόνο τα πτερύγιά τους έχουν έκταση από 40 έως 120 μέτρα, και ύψος από 70 έως και 160 μέτρα, ανάλογα την παραγωγική δυναμική τους.
Το κράτος, αψηφώντας το γεγονός ότι στη συνείδηση του κόσμου, - κι όχι άδικα- η δημιουργία αιολικών πάρκων ενοχοποιείται τόσο για τις πυρκαγιές, όσο και για την καταστροφή που επιφέρουν στα σπάνια οικοσυστήματα και στην αλλοίωση των περιοχών που τοποθετούνται. Και το ερώτημα που τίθεται είναι: Γιατί σε πολλές βουνοκορφές της Ελλάδας να τοποθετηθούν 25.000 ανεμογεννήτριες για τη συλλογή ενέργειας καταστρέφοντας την βιοποικιλότητα, τα μοναδικά πολιτισμικά τοπία και τις τοπικές οικονομικές δραστηριότητες; Έχουν άραγε εξαντληθεί όλοι οι άλλοι τρόποι πριν προχωρήσουν σε πρακτικές βιασμού της φύσης, ενέργειες που θα είχε προτεραιότητα ένα κράτος με μέλημα την προστασία των πολλών.
Αν υπήρχε μέλημα προστασίας του περιβάλλοντος, θα επέλεγε αντί να γεμίσει με ανεμογεννήτριες τα πιο όμορφα μέρη της χώρας, να τοποθετήσει ηλιακούς συλλέκτες ενέργειας στις ταράτσες και στις σκεπές των δημόσιων κτηρίων, εκμεταλλευόμενο τη δεδομένη επί 10 μήνες ηλιοφάνεια. Στα πλοία των Ελλήνων εφοπλιστών που αν και συγκαταλέγονται στους πιο πλούσιους του κόσμου, συμβάλλουν στην φορολογία μόλις στο 0,02% του ΑΕΠ της χώρας μας και χώρας τους, δηλαδή συμβάλλουν σχεδόν όσο τα χωριά της Εύβοιας που κάηκαν. Στις ταράτσες των σχολείων, στα αναξιοποίητα οικόπεδα που πέρασαν στα χέρια του δημοσίου λόγω της θέσης τους σε βιομηχανική ρυπογόνο περιοχή και ουσιαστικά χαρίστηκαν στο κράτος.
Με μέλημα πρώτα την προστασία του περιβάλλοντος, να αξιοποιούσε όλες τις δυνατότητες αποφυγής του βιασμού της φύσης και της αλλοίωσης των οικοσυστημάτων. Και μιας και οι ανεμογεννήτριες ενοχοποιούνται από την πλειοψηφία των πολιτών ειδικών και μη για τις πυρκαγιές, που τις προκαλούν συγκεκριμένα συμφέροντα για να φτιαχτούν οι δρόμοι για την τοποθέτηση τους, με επιπτώσεις στην αλλοίωση του τοπίου, στη χλωρίδα, την πανίδα και τα πτηνά. Το κράτος και οι θεσμοί του οφείλουν να σταματήσουν αμέσως την τοποθέτηση νέων και να αλλάξει το μοντέλο της προσαρμόζοντάς το στις διαμορφωθείσες νέες ενεργειακές ανάγκες.
Αξίζει να αναφέρουμε ότι οι πωλήσεις ανεμογεννητριών στη Γερμανία μετά από αντιδράσεις των κατοίκων έπεσαν κατά 80%. Στη Νορβηγία η κυβέρνηση γνωμοδότησε την κατάργηση των επιδοτήσεων, ενώ στις ΗΠΑ μετά από 25 χρόνια εφαρμογής των ανεμογεννητριών, θεωρούν ότι οι ανεμογεννήτριες ολοκλήρωσαν τον κύκλο τους και απασχολούνται με τον τρόπο αποκαθήλωσης αυτών των μεταλλικών κουφαριών. Γιατί στην Ευρώπη για παράδειγμα, να αναβαθμίζουν τα χωριά τους αναδεικνύοντας τα φυσικά τοπία, δημιουργώντας ποδηλατικούς γύρους ή άλλες εκδηλώσεις που προάγουν την δημόσια υγεία και τα δικά μας χωριά γεμίζουν στάχτες και ανεμογεννήτριες;
Η κατασκευή αιολικών πάρκων και η οικοπεδοποίηση εκτάσεων που έχουν χαρακτηριστεί αναδασωτέες, ενοχοποιούνται για τις πυρκαγιές και εδώ το κράτος παράγει όλα τα κίνητρα προστατεύοντας τους επίδοξους επιχειρηματίες να «επενδύσουν» στα καμένα και να αναπτυχθεί η αγορά των real estate. Η ανάπτυξη επιχειρηματικής δραστηριότητας σε εκτάσεις αναδασωτέες κυρίως γύρω από τα αστικά κέντρα αλλά και τουριστικούς προορισμούς είναι γνωστή. Η ανυπαρξία προγράμματος ανάπτυξης των περιοχών αυτών, τις αφήνει έρμαιο των ορέξεων της αγοράς, επιτρέποντας την αλόγιστη οικονομική δραστηριότητα χαρακτηρίζοντας τη μάλιστα ως τη βαριά βιομηχανία της χώρας.
Με αυτόν τον τρόπο το περιβάλλον επιβαρύνεται δυσανάλογα σε σχέση με τα πρόσκαιρα οφέλη από την αύξηση του ΑΕΠ της χώρας. Για χάρη της δημιουργίας τουριστικών καταλυμάτων διανοίχθηκαν μεγάλοι ασφαλτόδρομοι με αποτέλεσμα να αλλοιώνονται φυσικές περιοχές, να καταστρέφονται γεωργικές καλλιέργειες και να ρυπαίνεται το περιβάλλον. Η κοντόφθαλμη και επικίνδυνη πρακτική για την αποκόμιση οικονομικού κέρδους με λογική αρπαχτής από τους επιχειρηματίες στον τουρισμό φαίνεται ότι τα επόμενα χρόνια θα γίνεται όλο και περισσότερο επισφαλής και για τους ίδιους, γιατί ποιός τουρίστας θα θελήσει να κάνει διακοπές σε μια χώρα που επικρατεί θερμοκρασία που ξεπερνά τους 45 βαθμούς κελσίου;
Το νέο περιβάλλον που διαμορφώνεται μετά την πανδημία και την κλιματική αλλαγή που δείχνει όλο ένα και περισσότερο την παρουσία της, δημιουργεί την ανάγκη κινητοποίησης των κρατών προς άλλη κατεύθυνση. Ειδικά κράτη όπως η Ελλάδα που αναμένει αύξηση του ΑΕΠ της με έσοδα από τον τουρισμό, οφείλει να διαφυλάξει με τον καλύτερο τρόπο τα δέντρα που δίνουν οξυγόνο και αποτρέπουν πλημυρικά φαινόμενα, και το ιδιαίτερου κάλους φυσικό περιβάλλον.
Ποια λογική διέπει ένα κράτος που υπονομεύει τις Δασικές και Πυροσβεστικές υπηρεσίες αφήνοντάς τες υποστελεχωμένες, υπολογίζοντας στον ηρωισμό των ελάχιστων πυροσβεστικών δυνάμεων να ανταποκριθούν στις νέες ακραίες συνθήκες. Είναι ενδεικτικό ότι από τα 35 εναέρια μέσα που διαθέτει η χώρα μας, τα 11 είναι πρώτου τύπου canadair που αδυνατούν να πετάξουν σε θερμοκρασίες άνω των 38 βαθμών κελσίου. Στις συγκεκριμένες συνθήκες πρόσφατα η Ελλάδα εξασφάλισε την προμήθεια 24 υπερσύγχρονων μαχητικών αεροπλάνων για την αποτροπή πολέμου με την Τουρκία.
Και εδώ ερώτημα κοινής λογικής: ΑΝ προμηθεύονταν 20 ραφάλ και τα χρήματα που θα διατίθονταν για τα υπόλοιπα 4, προορίζονταν για την ενίσχυση με 20 σύγχρονα αεροπλάνα για την αποτελεσματική κατάσβεση ΚΥΡΙΩΣ δασικών πυρκαγιών; Αν δίνονταν κίνητρα και προοπτική σε νέους ανθρώπους να ζωντανέψουν τα ερημωμένα χωριά; Αν αυτά τα δισεκατομμύρια που κοστίζουν τα 4 ραφάλ δίνονταν για τον εκσυγχρονισμό του Δικτύου της ΔΕΗ, έτσι ώστε να μην προκαλούνται πυρκαγιές από τις κολώνες; Τότε, οι πυρκαγιές που κατακαίνε για μέρες εκατοντάδες χιλιάδες στρέμματα δάσους που αποτελούν τον πνεύμονα που παρέχει οξυγόνο στη χώρα μας αλλά και στον πλανήτη σε συνδυασμό με τα εντεινόμενα ακραία καιρικά φαινόμενα που καταγράφονται κυρίως στην Ευρώπη με επίκεντρο κυρίως τη Μεσόγειο που θα δημιουργήσουν πρωτόγνωρες κλιματολογικές συνθήκες, αφόρητες για την διαβίωση του πληθυσμού, θα μπορούσαν οι συνέπειες, να είχαν μετριαστεί.
Ήδη, πολλοί επιστήμονες εδώ και χρόνια προειδοποιούν για ερημοποίηση ολόκληρων περιοχών, Άλλοι, κάνουν λόγο για σαχαροποίηση της Αττικής προειδοποιώντας για τεράστια κύματα μετανάστευσης πληθυσμών από περιοχές και της χώρας μας λόγω των ακραίων καιρικών φαινομένων και ανθυγιεινών περιβαλλοντικών, κλιματολογικών συνθηκών που θα επικρατήσουν τα επόμενα χρόνια.
Απέναντι σε όλα όσα θα αναγκαστούμε να αντιμετωπίσουμε στο άμεσο μέλλον, και που απειλούν τις ζωές μας και των παιδιών μας, το κράτος προστατεύοντας την οικονομική «ευταξία» λίγων, παραμένει προκλητικά μοιραίος παρατηρητής των επιπτώσεων της περιβαντολλογικής καταστροφής στη ζωή των πολλών. Απέναντι στο καπιταλιστικό έγκλημα σε βάρος της φύσης που συντελείται σε παγκόσμιο επίπεδο αλλά και στη χώρα μας, η κυβέρνηση Μητσοτάκη παραπλανά τους πολίτες παρακολουθώντας με επικοινωνιακά τερτίπια (Βλ. αξύριστο πρωθυπουργό) τις εξελίξεις και συνεχίζοντας τις business as usual που έχει ως δόγμα, εξυπηρετώντας με επιτυχία συγκεκριμένα συμφέροντα ολίγων.
Εμμένοντας μάλιστα στο αποτυχημένο μοντέλο ανάπτυξης βασισμένο σ’ ένα τουρισμό, με χτίσιμο ξενοδοχειακών μονάδων ή σπιτιών χωρίς όρους και προϋποθέσεις και στο όνομα της πράσινης ανάπτυξης, με την τοποθέτηση ανεμογεννητριών στα βουνά, συμβάλλει τα μέγιστα τελικά στην καταστροφή του φυσικού πλούτου και του περιβάλλοντος της χώρας και συνολικά.
Η ποιότητα του περιβάλλοντος, είναι απαραίτητη προϋπόθεση της ποιότητας ζωής αλλά και της ανθρώπινης επιβίωσης. Η προστασία του δεν θα πρέπει να παραβλέπεται προς αποκόμιση πρόσκαιρου οικονομικού κέρδους ή και ψυχαγωγίας. Η ανθρώπινη παρέμβαση στο περιβάλλον θα πρέπει να γίνεται με τέτοιο τρόπο ώστε να διασφαλίζεται η εκμετάλλευση φυσικών πόρων παράλληλα με τη συνέχιση των οικοσυστημάτων στο όνομα των μελλοντικών γενεών. Κι αυτός ο αγώνας, όσο δύσκολος κι αν είναι λόγω των συμφερόντων, οφείλουμε να είναι νικηφόρος.
