Συγκλονιστική είναι η μαρτυρία του ο Ουσμάν Σιντίτσε, 27 ετών, από την πόλη Γκουτζράτ στην επαρχία Παντζάμπ του Πακιστάν, σχετικά με την τραγωδία στα ανοιχτά της Πύλου, καθώς ο ίδιος επέβαινε στο μοιραίο αλιευτικό και είναι από τους ανθρώπους που διασώθηκαν.
Ο ίδιος μιλώντας στην Guardian ανέφερε «διασωθήκαμε περίπου πέντε ή έξι ώρες μετά το ναυάγιο. Ήμουν σε πολύ άσχημη κατάσταση. Ήμουν εντελώς γυμνός. Για να σωθούν κάποιοι, γραπώθηκαν από το παντελόνι μου ενώ προσπαθούσα να ξεφύγω από το πλοίο που βυθιζόταν. Έπρεπε να το βγάλω για να σωθώ».
Μάλιστα, σημείωσε ότι «ένας φίλος καθόταν δίπλα μου, αλλά νομίζω ότι δεν κατάφερε να βρει τον τρόπο να βγει από το πλοίο καθώς βυθιζόταν. Ήξερα την έξοδο κινδύνου και το μυαλό μου δούλευε μέσα στην κρίση, οπότε ήμουν τυχερός».
Συνεχίζοντας την αφήγησή του ο Ουσμάν Σιντίτσε συγκλονίζει, καθώς, όπως επισημαίνει «είδα ένα σωσίβιο που αιωρούνταν. Προσπάθησα να το τραβήξω και είδα μέσα ένα μωρό νεκρό μέσα. Εκείνη τη στιγμή, τρόμαξα πολύ και άρχισα να προετοιμάζομαι ψυχικά ότι θα ήμουν ο επόμενος που θα πεθάνω. Νόμιζα ότι θα τελειώσει η ζωή μου, καθώς η ακτοφυλακή μας κοιτούσε αλλά δεν μας έσωζε».
Επίσης, συμπληρώνει ότι «κάθε φορά που προσπαθούσα να κολυμπήσω προς το πλοίο της ακτοφυλακής, απομακρυνόμουν από αυτό λόγω των έντονων κυμάτων. Πάλευα σε ένα κομμάτι ξύλο, το οποίο χρησιμοποιούσα για να ισορροπήσω το σώμα μου».
Συγκλονισμένος ο Ουσμάν εξομολογείται ότι «είναι θαύμα που είμαι ζωντανός. Ήμουν εντελώς απελπισμένος. Δεν είχαμε φαγητό για έξι μέρες στο ταξίδι. Είχα αγοράσει μερικά πράγματα πριν από το ταξίδι, αλλά μου ξεκαθάρισαν ότι δεν μπορούσαν να πάρω ούτε ένα κομμάτι χαρτί, καθώς θα αύξανε το βάρος του πλοίου. Όλοι φορούσαν απλώς τα ρούχα τους».
Παράλληλα, όπως λέει «δεν μας προσφέρθηκε τίποτα, παρά το γεγονός ότι μας χρέωσαν επιπλέον 100 δολάρια για φαγητό και μας υποσχέθηκαν ένα σωσίβιο. Οι άνθρωποι που ήταν στο πάνω κατάστρωμα έλαβαν λίγο φαγητό και νερό, αλλά εγώ ήμουν στο δεύτερο τμήμα του σκάφους και δεν μας δόθηκε τίποτα».
Επίσης, ο επιζών πήρε την επιλογή να μετακινηθεί προς την Ευρώπη, για να βρει καλύτερους όρους ζωής και να βοηθήσει τους γονείς του. Όντας αστυνομικός στο Πακιστάν, αναγκάστηκε να φύγει από την πατρίδα του.
O Ουσμάν Σιντίτσε θεωρεί, ότι οι μετακινήσεις δεν πρόκειται να σταματήσουν, αναφέροντας ότι «τουλάχιστον 20.000 Πακιστανοί, πολλοί με τις οικογένειές τους, βρίσκονται αυτή τη στιγμή στη Λιβύη και περιμένουν να ξεκινήσουν το ταξίδι τους μέσω πλοίου για την Ιταλία. Έξι από τους φίλους μου έχουν ήδη φτάσει στην Ευρώπη. Κατά τη διάρκεια της δίμηνης παραμονής μου στη Λιβύη, 11 πλοία αναχώρησαν και έφτασαν στην Ιταλία».
Τέλος, Είναι όπως αφηγείται είναι πολύ δύσκολο να επιστρέψεις από τη Λιβύη, διότι εάν «κάποιος ζητήσει από τον πράκτορα να τον στείλει πίσω, θα ζητούσε περισσότερα χρήματα. Αν κάποιος είχε δανειστεί 2,4 εκατομμύρια ρουπίες Πακιστάν (6.500 £) για αυτό το ταξίδι, πώς μπορεί να αντέξει οικονομικά να δανειστεί περισσότερα χρήματα για να επιστρέψει»;
