Τελικά η πορεία που έγινε στις 23 Απριλίου στην Οίτη, στο μεγάλο αυτό βουνό της Στερεάς Ελλάδας, με τις υπέροχες χιονισμένες κορυφές και τα πυκνά δάση, με το μυθολογικό ενδιαφέρον, με την Παύλιανη και το υπέροχο τουριστικό πάρκο αναψυχής, απέφερε περισσότερα απ’ όσα είχε ελπίσει ο κοινός νους. Ήταν η μεγαλύτερη πορεία διαμαρτυρίας, ξεπερνώντας ακόμη και αυτή που είχε γίνει τον Δεκέμβριο του 2019 από το Μοναστηράκι με κατεύθυνση την Ομόνοια και την οδό Σταδίου, σε συνθήκες καταρρακτώδους βροχής και κεραυνών. Είναι σίγουρο ότι οι εκπρόσωποι των εταιρειών και όλοι οι υπερτοπικοί παράγοντες της (δήθεν) πράσινης ανάπτυξης πτοήθηκαν από μια συγκέντρωση κομμάτων και εκπροσώπων πολιτικών οργανώσεων μαζί με τοπικές, ορειβατικές και φυσιολατρικές οργανώσεις, μαζί με πλήθος κόσμου. Που ήταν τόσο θεαματική, ώστε πέρασε στη δημοσιότητα από φωτογραφίες βγαλμένες από drones που υπερίπταντο στον χώρο της συνάντησης.
Αυτό το διάστημα συνέβησαν πολλά τα οποία έγειραν το «ισοζύγιο πάλης» μεταξύ των οπαδών της πράσινης οπτικής και των οπαδών των ανεμογεννητριών. Πρώτον, η διακήρυξη της Οστάνδης, η οποία έλαβε χώρα μεταξύ των αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων εννέα χωρών, συμπεριλαμβανομένων του καγκελάριου Όλαφ Σολτς, του Γάλλου Προέδρου Εμανουέλ Μακρόν και του Βρετανού πρωθυπουργού Ρούσι Σούνακ. Σ’ αυτή τη σύνοδο κορυφής οι εννέα χώρες συνομολόγησαν να επεκτείνουν μαζικά την παραγωγή αιολικής ενέργειας στη Βόρεια Θάλασσα. Σχολιάζει η Frankfurter Allgemeine Zeitung: «Η Διακήρυξη της Οστάνδης είναι μία από τις πολλές ανοδικές διορθώσεις στην ιστορία της ευρωπαϊκής ενεργειακής μετάβασης που ήταν απαραίτητες επειδή η ενεργειακή πολιτική είχε αποτύχει». Μάλιστα, κατά δήλωση των εννέα χωρών, που είναι απότοκη της πορείας τους για απεξάρτηση από τα ρωσικά ορυκτά καύσιμα, η δυναμικότητα της υπεράκτιας αιολικής ενέργειας θα δεκαπλασιαστεί μέσα σε είκοσι πέντε χρόνια.
Ενα ενδιαφέρον από τεχνική άποψη στοιχείο που συνδέεται με την παραπάνω εξέλιξη είναι η απόφαση του Βελγίου, της Δανίας, της Γερμανίας και της Ολλανδίας να σχηματίσουν ένα σύμπλεγμα «ενεργειακών νησιών» πάνω στα οποία θα γίνεται η άντληση αιολικής ενέργειας, προστατευμένη από έξωθεν απειλές και χωρίς βλαπτικές επιπτώσεις στο θαλάσσιο περιβάλλον και στις τοπικές κοινότητες.
Με λίγα λόγια: Κάτω από την πίεση των κινημάτων για τη σωτηρία των κορυφών και από τις διεθνείς εξελίξεις, μια νέα χωροταξία των ανεμογεννητριών προβάλλει.
